Zomaar een vakantiedag op de Oostzee

Theo en Marijke van den Hoek vierden vorig jaar vakantie in Denemarken en Duitsland. Dat deden ze met oud-KNMC-leden Jan en Fennie Bronder, met hun Blue Lion. In zo’n schema past het natuurlijk dat ze ook op de Oostzee te vinden waren. En dat dan niet alle dagen hetzelfde zijn, wordt duidelijk uit het verslag ’Zomaar een dag uit onze vakantie naar Denemarken en Duitsland’ zoals de schipperse van de Miles Ahead aan de redactie deed toekomen…

We varen nog steeds op de Oostzee. We vertrekken vanuit Nyborg naar Lundeborg, Denemarken dus. Het is 8.00 uur als we vertrekken. De wind uit het noorden, dus golven op de kont, wel kracht ruim 4. Een uurtje of twee later hebben we marifooncontact met de Blue Lion. ’Welke haven? Gaat het goed? Ja, lekker. Koers bijgesteld. Geen zijgolven meer. Zo redden we het wel.’

Kortom, het gebruikelijke gekeuvel als het allemaal goed gaat. Maar dan gebeurt wat er moet gebeuren en waar ik al heel lang bang voor ben geweest. Een onbestemd gevoel, niet uitspreken, nee, maar wel heel erg voelen. Mijn hoofd tolt vanaf het moment dat we zijn vertrokken over schroefjes (en waar zitten die dan wel). Wat kan er nu vandaag gebeuren? Ik word steeds stiller, begin een beetje te bibberen. Dat is dus het keerpunt in onze tocht richting Zuid Denemarken. En het gebeurt! Het roer valt uit! Geen besturing meer mogelijk, de golven zijn wel anderhalve meter en het schip gaat lekker in de lengte van de golven liggen, dus dwars.

We schudden verschrikkelijk (dat is het woord dat je te binnen schiet, maar in werkelijkheid zit je gewoon in een rollercoaster). Dus de marifoon en contact opnemen met de Blue Lion. Ik moet zeggen: Theo blijft heel kalm en Jan ook. Bij mij gieren alle ingewanden door mij heen. In de volgende dertig minuten moet ik heel veel opdrachten uitvoeren. Mijn tong ligt al een tijdje op mijn schoenen – als ik dat al had kunnen zien. Jan komt ons redden. Maar voordat het zover is leef ik alle levens sinds het bericht: ’geen roer!’ We drijven en schieten meters omhoog en omlaag, alles op de zijkant. Alles in de boot binnen is van plaats verschoven (binnen de kastjes dan, maar geeft heel veel geluid).

Ik doe een reddingsvest aan, maak een reddingslijn eraan vast en loop naar buiten. Ik klik mij vast en wacht op de Blue Lion die ons een sleeplijn wil gaan toewerpen. Hij vaart om ons heen in hele diepe golven, alles van opzij… De eerste poging om een lijn te werpen – vanaf de Blue Lion met de wind mee – mislukt. Jan vaart weer een rondje om ons heen terwijl de Miles Ahead machteloos in de Oostzee stampt en er volgt een tweede poging. Hoera voor Fennie, die de lijn gooit. En ook maar een applausje voor mij, want ik vang hem! Vastzetten op de bolder en goed uitkijken voor je vingers. Ja hoor, net te laat om de sleeplijn op twee punten vast te zetten en daar zit mijn ringvinger er dus toch nog tussen! Intussen gaan er twee schepen verschrikkelijk te keer. We dansen vlak bij elkaar in de golven. De Blue Lion doet zijn taak en sleept ons naar de dichtstbijzijnde haven. Theo heeft met de haven gebeld en luid toeterend komen we de haven binnen. Van Jan moet ik ook nog de putsemmer uit hangen om een ’remmend effect’ te geven in de haven.

Eenmaal aangemeerd gaan we op zoek naar de reden van de panne. Wat blijkt: het roer heeft op een bout gedraaid zonder moer, of een niet vast zittende moer. En zeker zonder geen borgmoer. Levensgevaarlijk, de bout was al heel erg versleten (waarschijnlijk al een heel seizoen) en het had elk moment kunnen gebeuren. Niet handig! Wij zijn niet technisch. In zo’n geval kan je dit soort ellende voorkomen door meer controles uit te oefenen of te laten uitvoeren! Een goede les. Ik zal wel blij zijn als we van de Oostzee af zijn. Denemarken is prachtig, echt waar, maar van het onvoorspelbare van de wind en die zeeën, daar heb ik nu wel even genoeg van. We hebben na vandaag nog twee of drie etappes te gaan en dan zijn we in Duitse kanalen. En kan het weer in ieder geval ons niets meer maken!.

Benieuwd naar hoe onze Joep deze dag heeft beleefd? Welnu, onze hond gaf geen krimp! Hij bleef keurig in zijn zwemvest op de vloer liggen. Liet zich braaf heen en weer slingeren en had alle vertrouwen in de baasjes. En wachtte kalm af totdat het vrouwtje weer een beetje rustig werd en wat tijd had. We hebben daarna aan wal een flink stuk gewandeld en tegen elkaar onze zorgen uitgesproken. En wij hebben een afspraak gemaakt: dit willen we nooit meer meemaken, Joep en ik.

Marijke van den Hoek

PS: Jan heeft het roer weer vast kunnen zetten met een nieuwe bout van een Deense werf hier in de haven. Hij is onze redder in nood in alle opzichten! Mijn vinger is behoorlijk gekneusd en ik heb een gouden ring moeten laten doorknippen (door Theo!). Dus de schade is te verwaarlozen…

Reacties zijn gesloten.