Swinging Jazztocht

De meest swingende KNMC Toertocht met de meest tijdrovende brugopening

’Komen jullie voor de Swinging Jazztocht?’, klinkt het door de marifoon als we nietsvermoedend Almere Haven binnenvaren om er te overnachten.

Dan zien wij dat een deel van de kade is afgezet met roodwit lint en het begint te dagen dat hier een konvooi KNMC schepen zal gaan afmeren. Nadat wij hebben vastgemaakt horen wij van Theo van den Hoek dat de Swinging Jazztocht hier aanvangt. Wij vragen of er misschien afvallers zijn zodat wij ons kunnen aansluiten, maar dat is niet het geval. Echter, aan het eind van de middag wordt er aangeklopt en zegt Marijke dat zojuist een deelnemer heeft afgezegd omdat hij wegens ziekte langer dan verwacht in bed moet blijven. Wij kunnen dus mee! Na onze door de penningmeester snel berekende totale bijdrage te hebben afgedragen, zijn we officieel deelnemer en mogen we aanschuiven op het terras van restaurant De Havenkom. De TTL is kostenbewust, want hij heeft het voor elkaar gekregen dat op het terras door hem meegebrachte dranken mogen worden genuttigd, waar tegenover staat dat we er wel hebben gedineerd. Op het terras schijnt de zon, die ons de verdere dagen niet in de steek heeft gelaten. We gaan te kooi in gespannen afwachting wat de komende dagen ons gaan brengen.

Donderdag vertrekken de elf jachten. We nemen op het Gooimeer de opgegeven volgorde in om het afmeren in Amersfoort te bespoedigen. Onderweg komen we een binnenvaartschip met de naam ’Swing’ tegen, wat een goed voorteken blijkt te zijn. Op het Eemmeer neemt het konvooi de brede geul naar de rivier de Eem. Het is de enige rivier in Nederland die zowel haar oorsprong als haar einde in ons land zelf heeft. Ze is achttien kilometer lang , heeft ruim voldoende diepte en stroomt door een vogelrijk weidelandschap. Omdat Amersfoort wat lager ligt dan het omringende land stromen er meerdere beekjes naar het centrum van Amersfoort, waar de Eem begint. De TTL heeft het voor elkaar gekregen dat wij tussen de Fietsbrug en de Spoorbrug mogen liggen. Uitzonderlijk omdat de Fietsbrug pas open kan als meerdere gemeentewerkers een half uur voorbereidend aan het werk zijn geweest. Maar dan heb je ook wat. Je ligt dan aan het grote Eemplein met winkels en vlakbij de Koppelpoort, waar het gezellige en fraaie centrum begint. Er is voor walstroom gezorgd via een stroomkabel vanuit een stroomput, normaal in gebruik voor de wekelijkse markt. Alleen drinkwater kan daar niet worden ingenomen. Er passeren vele fietsers en voetgangers over de qua ontwerp bijzondere brug. Meerdere voorbijgangers vragen aan ons hoe onze (hoge) schepen de brug hadden kunnen passeren aangezien ze nog nimmer de brug in geopende toestand hebben gezien. Met onze uitleg dat we met net zoveel mensen op de schepen zijn gaan staan dat ze onder de brug door konden, wordt door één landrot genoegen genomen. Om 17.00 uur lopen we gezamenlijk naar het omgebouwde binnenvaartschip Vita Nova, waarin niet alleen vijf ’hotelkamers’ te vinden zijn, maar ook een krappe ruimte waar enkele musici enthousiast jazzmuziek ten gehore brengen. Opvallend is een 15-jarig meisje dat vol overgave de percussie drums bespeelt. We zien haar later nog optreden met een ’Big band’. Na dit muzikale intro hebben we gegeten in een bistro op het Lieve Vrouwenplein. Tot middernacht kan deze avond op twee pleinen nog naar bands worden geluisterd.

Op vrijdag worden we om 16.00 uur verwacht in de laatst overgebleven brouwerij van Amersfoort: De Drie Ringen. Amersfoort heeft in het verleden meer dan driehonderd brouwerijen binnen haar stadsmuren gehad! De combinatie van de vier soorten zelf gebrouwen bier en het enthousiast groepje musici is een streling voor de zintuigen. Voor ’s avonds zijn er kaarten gekocht voor twee optredens: het Trio Peter Beets en daarna de Amerikaanse zangeres Deborah Brown. Ze wordt begeleid door hetzelfde trio, maar nu aangevuld door nog een broer en dan heet dit kwartet ’de Beets Brothers’. Mij doet de manier van optreden van Peter denken aan Pim Jacobs en die van Deborah aan Ella Fitzgerald. Het is genieten. Op zaterdag kan worden gekozen uit vijfentwintig verschillende optredens vanaf één uur ’s middags uur tot na middernacht. Op de twee grootste pleinen van Amersfoort, de Hof en het Lieve Vrouwekerkhof is het moeilijk om een paar stoelen op één van de terrassen te bemachtigen. Heerlijk gezeten in de zon met een koud drankje is het genieten geblazen van de optredens. Niet in het programma, maar wel aan te raden is de drie kwartier durende rondvaart door de grachten en singels van Amersfoort. De gids kan mooi vertellen over de vroegere bewoners van de indrukwekkende panden.

Voor de volgende dag, de zondag, is een bezoek gepland aan de St. Franciscus Xaveriuskerk waar gospelsongs ten gehore worden gebracht door twintig zangers en solisten. Dit gebeurt onder de naam ’The Rainbow Gospelsingers’. Op de finaledag van dit swingfestijn kan worden gekozen uit vijftien (gratis) optredens. Mooier en leuker kan het bijna niet. Om half elf ’s avonds geeft mijn buitenthermometer nog 20 graden aan! De volgende morgen belt de TTL al vroeg naar de gemeente om te vragen hoe laat de mannen de brug gaan ontsluiten. Ze komen later dan hij verwacht, maar desondanks kunnen we op het afgesproken tijdstip de in totaal 2.457 paardenkrachten van de vloot tot leven wekken. Met nog warmer weer dan op de heenweg varen we in kiellinie naar de Gemeentehaven van Huizen, waar de watertank kan worden bijgevuld. Het afscheidsdiner wordt gehouden in het Eethuys De Haven van Huizen. Eens een visrokerij, bestemd om de verse Zuiderzee-haring te veranderen in goudglanzende bokking. Huizen heeft ooit zeventien grote rokerijen binnen de grenzen geteld. In die tijd is het gebeurd dat het overschot van de overvloedige haringvangst naar de akkers ging als mest! Het tweegangen diner is prima, maar mijn tafeldame krijgt meer dan ze heeft besteld. Welgeteld drie mieren lopen over haar arm. We hebben de bediening gevraagd de tafel (nogmaals?) te reinigen en daarmee is het probleem bovengronds opgelost. Al tijdens het voorafgaande borreluurtje op het terras is een dankwoord uitgesproken aan het Toertochtleiderspaar Theo en Marijke en is een dinerbon aan hen overhandigd. Op hun beurt geven zij de penningmeester, de fotograaf, de krantenman en de verslaggever een fles mooie wijn. Hiermee komt een einde aan een aantal swingende dagen met gezellige deelnemers én begunstigd door prachtig weer!

Herbert Kiekens

Reacties zijn gesloten.