Sportieve, Culturele Toertocht

Prikkelende tocht leidt van beeldentuin naar Anton Pieck

Een Sportieve, Culturele Toertocht! Op deze prikkelende omschrijving in het Toertochtoverzicht hebben de hierboven genoemde leden ingeschreven om zich na het Openingsfeest in Almelo te laten verrassen.

Met twee Toertochtleiders en hun ondersteunende dames kan dit niet fout gaan, of toch? We beginnen de tocht de eerste avond met een paar vermoeide voeten van de vrijmarkt en een droge keel van het kooroptreden op deze Koningsdag onder het genot van een oranjebitter. Kennismaken? Dat valt wel mee want het voelt al gelijk goed met de oude bekenden en enkele nieuwe gezichten, de heerlijke hapjes en de zwoele avond waarbij gezellig wordt bijgepraat. ’Morgen een leuke fietstocht naar Galerie & Skulptuurpark Groeneveld waar wij ook de lunch zullen gebruiken en na afloop een leuk extra rondje alvorens naar de haven terug te keren’, zo belooft Theo van Catz ons. Echter, de weergoden die de tochten naar Almelo zonnig hebben laten verlopen zien ook de steeds meer naar water verlangende gewassen en besluiten daar die zondag iets aan te doen. Het water komt met bakken uit de hemel als de groep zich voor het vertrek verzamelt. Theo van Catz stelt ons gerust. Hij zal ons via de kortste route naar de Galerie leiden. Wel laarzen mee voor als het gras in de beeldentuin nog nat is!

Of het nu door zijn beslagen bril, of door ontbrekende bordjes of door zijn in de steek latende geheugen komt – wij weten niet waarom de korte tocht toch zolang duurt. Wat wij wel héél zeker beseffen is, dat wij onder deze barre omstandigheden ongewild veel van de stad Almelo hebben gezien en het voor de gewassen bestemde regenwater ook onze wortels heeft bereikt. Doornat komen wij uiteindelijk bij ons doel aan waar wij gastvrij worden ontvangen met warme koffie en thee. Nu is het de lucht van soep die ons het water in de mond doet lopen. Na een korte inleiding door de galeriehoudster genieten wij van de lunch. De 800 m2 grote galerie biedt kunst voor een ieder wat wils. Sommige kunstobjecten mogen worden aangeraakt en vormen zich om tot nieuwe modellen. Alom verbazing over zoveel verassende creativiteit. Jammer dat het zo regent en dat een aantal leden door en door nat zijn zodat de eveneens verrassende beeldentuin, ondanks de beschikbare laarzen, maar kort wordt bezocht. Alsof wij de stal ruiken weten wij de snelste weg naar de haven te vinden en doen maar al te graag onze kachels aan om onder het genot van een opwarmertje terug te denken aan het bezoek en de fietstocht. Hoe leuk je als TTL ook een programma bedenkt, het weer kan je niet beïnvloeden. De middenstand doet de volgende dag goede zaken met de verkoop van regenkleding!

Het openingsdiner dat die avond in het centrum, gewapend met paraplu’s lopend en droog wordt bezocht, is geslaagd. Toch na afloop nog enige verwarring over het bezoek aan de geplande haven in Almen die voor onze schepen veel te klein is. Er wordt besloten eerst op dinsdag door te varen naar Zutphen. Voldaan slaan wij die avond terugdenkend aan de barre fietstocht het dekbed om ons heen en vallen tevreden in slaap! Flexibel als onze TTL’s zijn wordt er al rap een scala van alternatieven voorgesteld bestaande uit: een stadswandeling met een gids, een bezoek aan ‘Preston Palláce’, een fietstocht naar bijzondere tuinen of kiezen voor een eigen programma.

De grootste groep geniet die middag van de stadswandeling onder leiding van een in Almelo wonend clublid. Hoe kun je het bedenken? Maar deze had zich wel verdiept in de geschiedenis en verschijnt gewapend met interessant archiefmateriaal ten tonele. De deelnemers zijn na afloop dolenthousiast over het vertelde verhaal achter de vele gevels en monumenten.

Dinsdag laten wij om half tien Almelo achter ons verdwijnen. Door de intensieve beroepsvaart op het Twentekanaal moet het konvooi van 14.00 tot 16.30 uur de schuttingen bij sluis Eefde afwachten alvorens de reis voort te kunnen zetten. Na onze plaatsen in de haven van de Mars te hebben ingenomen maken wij ons gereed voor een fietstocht naar het centrum voor het diner.

Wij horen de roep van de droge gronden niet maar het onweer en de slagregens des te meer waarop voor taxivervoer wordt gezorgd! De woensdag zal in het teken staan van ’Down Hill’ steppen of fietsen, we zijn benieuwd naar zowel de veronderstelde heuvels als de te behalen snelheden tijdens de afdalingen. Die dag zijn de weergoden gunstig gestemd en vertrekken wij fietsend naar het verzamelpunt van dit evenement, alwaar de organisator ons opwacht met grote steppen, maar ook met zeer nostalgisch ogende fietsen. Klein wieltje achter en een groot wiel voor met de trappers direct aan de as gekoppeld, bedremmeld kijken de leden elkaar aan. Enthousiast wordt de ’fiets’, eigenlijk is vélocipède een betere benaming, door de uitbater gedemonstreerd. Enige waaghalzen proberen ook een stukje te rijden, maar al snel wordt of voor de step of toch maar voor de eigen fiets gekozen. Eén held waagt het erop. Theo van den Hoek vindt als TTL dat hij moet doorzetten en de groep vertrekt, gewapend met routekaarten, voor de tocht van anderhalf uur door Zutphen. De bewondering voor Theo is groot maar het geploeter van de beste man op dat onding aanziende, gaat al snel over in medelijden. Hij blijft lang volhouden maar is uiteindelijk blij dat Tamme Storteboom (77) het martelwerktuig overneemt. Het gaat hem nog goed af ook! Gelukkig voor allen wordt er een terrasstop gemaakt en smaken de consumpties dubbel zo lekker.

De stemming slaat compleet om als het bericht komt dat geheel onverwacht de bij velen bekende Hans van Griensven is overleden. Zeer terecht wordt tijdens het diner die avond een moment stilte gehouden. Het onbegrip maar ook de belevenissen tijdens de met hem gevaren tochten worden gedeeld. Het slaap vatten gaat die avond wat moeilijker. Het leven gaat echter door, zo ook de activiteiten van de tocht en dus is er deze donderdagmiddag een zonnige fietstocht naar Gorssel voor een bezoek aan de nog werkende ambachtelijke touwslagerij van de familie Steenbergen. De al jaren gepensioneerde, maar nog actieve Gerrit wacht ons op om ons gelijk naar zijn werkende museum te leiden. De deur naar de werkplaats moet dicht want de muziek van zijn zoon en medewerkers kan hij niet waarderen. Onder het motto ’Sinds 1900 in touw’ begint hij als in een roes van weleer met zijn verhaal en toont ons de verschillende grondstoffen zoals vlas, hennep en kokos waaruit zijn touwen worden vervaardigd. Wellicht is de kabelaring of de leguaan op uw schip wel door hem gemaakt. Niets is hem in het werkzame leven teveel geweest. Hij heeft in elk bijna onmogelijk verzoek een uitdaging gezien, soms ten koste van het inkomen van het bedrijf. Maar de naamsbekendheid zorgt er wel voor dat het bedrijf nog steeds bestaat.

’Een touw moet leven’, aldus Gerrit die ons vervolgens meeneemt in de tijd en met de zéér oude, soms zelf vervaardigde machines, demonstreert hoe een touw vroeger is gemaakt. Misschien hebben u en wij, geachte lezers, ooit tijdens de gymnastiek oefeningen gebruik gemaakt van zijn producten waaronder wellicht ook de oud militairen die handgeknoopte klimnetten en touwladders hebben beklommen. Hoewel wij allen bootjesmensen zijn blijken wij liever voor kunststof lijnen te kiezen en beperkt de verkoop zich tot enkele springtouwtjes. Deze zijn ter plaatse gedraaid en zijn, hoe kan het anders bij een dergelijk vakman, in het midden voorzien van een touwverdikking wat het tempo van ronddraaien ten goede komt. Of de kopers zelf plannen hebben deze te gaan gebruiken laten zij net als de verdikking in het midden. Tot slot naar buiten voor de 180 meter lange lijnbaan alwaar wij ter afsluiting nog een stuk geschiedenis meekrijgen waarom het bedrijf in de geschiedenis telkenmale van locatie moest wijzigen. De tijd begint te dringen en ondanks zijn enthousiasme besluiten wij dat wij niet langer aan ‘het lijntje’ gehouden willen worden en fietsen vol herinneringen terug naar onze haven.

Na een vrij te besteden ochtend gaan we vrijdagmiddag in twee groepen genieten van een tocht met de fluisterboot en een rit met de paardentram. Mooi weer gelukkig als we in de open boot met een enthousiaste vrijwillige gids Willem de tocht door de grachten en over de Berkel maken. Hanzestad Zutphen maakt er werk van door zelfs de Berkel te meanderen om nog meer indrukken op te doen. Er is héél weinig industrie, maar wel heel veel ouderen die in speciale woonblokken hun laatste dagen slijten. Halverwege de route stappen we over in de door drie paarden getrokken tram. Wij genieten van wat wij zien maar moeten dit zonder uitleg doen. De twee koetsiers zien er oud genoeg uit om veel te kunnen vertellen, maar blijven van ons gescheiden door een ruit. Het is zaterdag als de groep, een enkeling blijft liever op de boot, zich onder een heerlijk zonnetje naar Deventer trapt. We treffen het, de rondleiding begint pas over twee uur dus even gezellig een terrasje zoeken of nog even snel de markt op. Kwart over twee, in twee groepen onder leiding van ervaren gidsen een verkennende tocht langs bijzondere plekken. Deventer is meer dan alleen een boekenstad. Het is één van de vijf oudste steden van Nederland en de derde gemeente van Overijssel. Deze Hanzestad heeft al in 1123 stadsrechten gekregen. Zo staan wij voor het oudste stenen huis en ook de oudste wetenschappelijke bibliotheek van Nederland. De wandeling door de oude binnenstad met nog resten van de vesting is echt een beleving. Zo wandelen wij door vier van de vijf wijken die Deventer kent en de gidsen vertellen honderd uit.

Zondag varen we naar Hattem alwaar wij lopend het Anton Pieckmuseum bezoeken. Indrukwekkend te horen dat de meest romantische tekenaar, denk aan het Sprookjesbos in de Efteling en het ontwerpen van het Autotron in Drunen, ooit als tekenleraar is begonnen en elk vrij moment zijn hobby uitoefende. Velen kennen de kerstkaarten en de kalenderplaten doch minder bekend is zijn grafisch werk met litho’s, etsen, houtsneden en gravures. In vijf zalen is dat allemaal te bewonderen. Aan alles komt een einde en zo ook aan deze tocht. Ware het niet dat wij de volgende ochtend eerst nog onder leiding van een kunstenaar gewapend met een schetsblok Hattem intrekken. De opdracht luidt: zoek een object, maak een ruwe schets om straks terug in het museum een eigen kunstwerk te maken. Aan lange tafels met borden met speciaal papier, een scala aan kwastjes, waterpotten en fondueborden met waterverf worden ongelofelijke kunstwerken vervaardigd. Juist de diversiteit van onderwerpen en uitwerking roepen bij de gezamenlijke eindbeoordeling de nodige Oooo’s en Aaaaa’s op. Trots keren we met onze kunst onder de arm naar de schepen terug voor een laatste tochtje naar de Buitenhaven van Kampen. De tocht wordt daar uiteindelijk afgesloten met de gebruikelijke bedankjes en een lekker diner. De tocht met slechts drie vaardagen waarbij 122 kilometer is afgelegd is ten einde. En mag door de vele opgedane kennis en niet te vergeten opgedane kunstzinnige ervaring in hernieuwde vriendschappen als zeer geslaagd worden beschouwd.

Jan Nome

 

Héél sportief!

Dat de nieuwe Sportieve Culturele Vaartocht daadwerkelijk sportieve deelnemers heeft getrokken, wordt duidelijk op het moment dat de organisatie van de tocht wat vrije uren op het programma heeft gezet. Onmiddellijk besluit een groepje KNMC’ers spontaan om zelf nóg een sportief agendapunt te verzinnen. En dat mag er ook direct zijn: een fietstocht van bij elkaar een uurtje én dertig baantjes zwemmen. Volgend jaar een Vaar-, Fiets en Zwemtocht?

Reacties zijn gesloten.