Sluitingsdiner KNMC in de lift

De filosofie van Oeds en Gerda Gesman is al eerder ter sprake gekomen. En laat ook nu al geen ruimte voor twijfel bestaan. Stel: het is je ergens enorm goed bevallen. Is dat dan een reden om wél of niet op die plek terug te komen?

Welnu, de vraag stellen is haar ook direct beantwoorden. Ja, de KNMC heeft in 2012 in het Alexander Hotel in Noordwijk een op alle fronten meer dan geslaagd Sluitingsdiner gehouden. En nee, het is helemaal niet erg om op diezelfde locatie op herhaling te gaan! Dus bespreken de Gesmannen, op dit moment samen de Commissie Evenementen van de KNMC vormend, al snel ook voor dat eerste weekend van november 2014 weer dat mooie en sfeervolle hotel in Noordwijk. En wederom wordt het een doorslaggevend succes! In de aanloop naar dat evenement al. Maar liefst 136 leden en partners tekenen in voor dit slotevenement van het vaarjaar. Een aantal dat de laatste jaren niet eens is benaderd! En, eveneens bijna uniek, iedereen is er ook op die eerste november in Noordwijk. Waar in het verleden altijd wel wegens ziekte of andere omstandigheden afvallers kunnen worden genoteerd, is dat dit keer niet het geval.

In zijn welkomstwoord benadrukt de voorzitter van de Commissie Evenementen dat er allerlei redenen kunnen zijn voor het getoonde enthousiasme. De locatie, inderdaad. Maar ook het tijdstip van het evenement. Het Sluitingsdiner wordt nu voor het eerst sinds jaren gehouden op een moment dat er geen enkele Toertocht meer ’loopt’. En gezien het feit dat alle bemensingen van de laatste (Snert- en Stamppot) Toertocht aanwezig zijn, lijkt dat geen slecht idee te zijn geweest. Een constatering die door alle ’Snert- en Stamppotters’ hoorbaar wordt onderschreven. En dan is er natuurlijk ook nog het aspect van de kleding. Geen smoking meer bij het Sluitingsdiner, maar het clubkostuum. Het zou zo maar aan de populariteit van het evenement hebben kunnen bijgedragen. Gesman: ’Dat kan. Maar of het Sluitingsdiner daardoor in de lift zit? Ik doe er geen eed op. Het maakt mij ook niet echt uit. Ik ben heel erg blij met de opkomst. En het sterkt mij en Gerda ook in de overtuiging dat een Sluitingsdiner met zo’n honderdvijftig deelnemers zo maar mogelijk is.’ Jammer dat dat aantal niet nu in 2014 al is gehaald? Gesman lachend: ’Nee, eigenlijk niet. Met zoveel mensen hadden we hier in Noordwijk een probleempje gehad ben ik bang.’

Het is rond de klok van vier uur (16.00 uur) als Oeds en Gerda Gesman de eerste bezoekers van harte, en ook met een gerust hart, welkom heten. Bezoek dat ook goedgemutst het fraaie hotel in Noordwijk binnenwandelt. Je zou ook voor minder vrolijk kunnen zijn. Ja, natuurlijk, het is 1 november. De kalender geeft dat nu eenmaal aan. Maar de gevoelstemperatuur wijst een geheel andere richting van diezelfde kalender aan. Inderdaad, het is gewoon warm. Fijn bij het aanrijden van het Sluitingsdiner, meer dan prettig ook voor de activiteit die Oeds en Gerda voor de zondagochtend hebben gepland. Een strandwandeling. Achtenveertig deelnemers aan het Sluitingsdiner hebben zich ervoor ingeschreven en krijgen daar absoluut geen spijt van. Gesman, de man die die strandwandeling twee maanden van tevoren op de agenda heeft gezet: ’Een kwestie van plannen’. En iets serieuzer: ’Ad en Ina Smaal, onze voorgangers, hebben echt jarenlang het weer steeds aan hun zijde gehad. Echt bijna altijd goed weer. Bij Sluitingsdiners. Maar vooral bij de opening van het seizoen. Dat is waar. Maar eerlijk gezegd, heb ik ook altijd wel iets met het weer gehad…’

Misschien wel iets te veel van het goede! Zo blijkt die zaterdag als het gezelschap de fraaie hotelkelder induikt waar de Loungebar is gevestigd. De wijn is uitstekend, de frisjes meer dan prettig verzorgd, het bier heerlijk helder. Maar het is wel duidelijk dat de klimaat-installatie van het hotel hard moet werken om de hitte buiten te houden. Nee, natuurlijk wordt er niet geklaagd. We zijn en blijven Nederlanders! Wél wordt er menig zweetdruppeltje weggepoetst op het eigen en andermans voorhoofd. Incidenteel wordt daar ook een mooie nieuwe blauwe club(strop)das voor gebruikt, wat dan weer tot hilarische momenten leidt. En tot nog een nieuw rondje versnaperingen. Want vocht dat je verliest, moet ook weer worden aangevuld. Rond de klok van zeven verplaatst het gezelschap zich weer naar boven om een plekje te zoeken in het tuinrestaurant. De stoelen bij de fraai gedekte tafels krijgen al snel alle een eigenaar, waarna de muzikanten van dienst zich mogen gaan uitleven. De naam van het muzikale gezelschap: de Cashband. Alweer zo’n keuze waaruit blijkt dat Oeds en Gerda Gesman er een hekel aan hebben wielen uit te vinden die al lang prettig draaien. Oeds: ’De Cashband was geweldig in Almelo, ze doen nu ook weer alles goed. Dus hebben we de band nu ook alvast vastgelegd voor het Openingsfeest, volgend jaar in Huizen. Het enige verschil is dat ze nu met vier man aanwezig zijn en dan met z’n zessen komen. Dat heeft alles met de locatie te maken. Hier is vier meer dan genoeg. Ze spelen aantrekkelijke muziek, je kan lekker dansen en de mensen die niet dansen kunnen gewoon met elkaar praten. Als je zo’n band hebt gevonden, moet je die toch ook gewoon houden?’

Huizen is daar in Noordwijk nog ver weg. Maar Oeds Gesman is er al wel mee bezig. Zo hoopt hij in april volgend jaar toch wel tweehonderdvijftig KNMC’ers en partners te mogen ontvangen in Fletcher Hotel Restaurant Nautisch Kwartier, bij de bekende Kalkovens. ’Vijftig meer dan dit jaar in Almelo. Dat moet kunnen. Huizen ligt een stuk centraler, kan veel gemakkelijker worden aangevaren. Aan plek is er geen gebrek. We kunnen in de gemeentehaven van Huizen meer dan honderd schepen netjes kwijt.’ Met andere woorden: zowel voor het Sluitingsdiner, als voor het Openingsfeest, ziet Gesman ruimte voor groei. Waarbij hij dan vooral het gat tussen de belangstelling voor het Openingsfeest en de stijlvolle afsluiting van het seizoen wil verkleinen. Gesman: ’Het Openingsfeest zal altijd een groter evenement zijn. Het seizoen begint, er zijn Aanlooptochten. Dat mis je in november allemaal. Maar het mag allemaal nog best wat drukker bij het Sluitingsdiner. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het is een oud gezegde, maar volgens mij klopt dat nog altijd.’ Met die ’vreugd’ is nu in Noordwijk niets mis. Tussen het vier gangen tellende diner wordt er meer dan geanimeerd gesproken en meer dan enthousiast gedanst. Activiteiten die ook de temperatuur in het Tuinrestaurant tot forse hoogten doet stijgen. Omstandigheden die het dragen van het bij het clubtenue behorende jasje niet tot een eenvoudige opgave maken. Vrijwel iedereen gaat daar deze avond echter goed en volwassen mee om.

Rond half twaalf begint de Cashband aan het laatste nummer. Op dat moment heeft Commodore Fred Swaab de organisatie namens alle aanwezigen al uitgebreid bedankt en direct ook nog maar even reclame gemaakt voor de Consulavonden van Oost en Noordwest die er op dat moment (nog) aan zitten te komen. En wordt eveneens van de gelegenheid gebruikt gemaakt om Ineke Hessing aan een ieder voor te stellen als nieuwe Consul van Noordwest, als opvolger van de afscheid nemende Johan Schaaf. De feestgangers die na het diner naar de eigen huiselijke haard terugkeren, ondernemen vervolgens de gang naar de auto en sturen die bolides richting huis. Anderen zoeken de hotelkamer op en een – als altijd – select groepje zakt weer af om in de Loungebar nog van een afsluitend drankje te genieten. Het Sluitingsdiner van 2014 zit er, geslaagd en al, weer op. Hoewel? Maar liefst achtenveertig deelnemers aan het Sluitingsdiner denken daar geheel anders over. Niet alleen overnachten zij in het Alexander Hotel, ook hebben zij zich ingeschreven voor de strandwandeling, de ochtend na de avond ervoor…

Dus wacht Oeds Gesman in zijn rol van hopman en strandwachter, rond de klok van half elf zijn schaapjes in de lobby van het hotel alweer op. Het duurt even voordat hij ook daadwerkelijk op pad kan. Niet iedereen heeft de avond ervoor even goed naar hem geluisterd. Zijn advies toen: ’Reken de barbon direct even af’. Degenen die dat niet hebben gedaan, doen het nu en zorgen voor een klein kwartiertje vertraging. Daarna pakt Oeds de voor het hotel vertoevende hangouderen op en leidt ze via de stille Boulevard het strand op om ze vervolgens weer – wind mee – de andere kant op te sturen. Het is de bedoeling bij de Vuurtoren (in de verte, net zichtbaar) weer omhoog te gaan en van daaruit de fraaie nieuwe strandtent (’strandtent’ – doe maar ’strandpaleis!) van het Alexander Hotel aan te doen voor een kopje koffie, appelgebak en wat slagroom. Lang niet iedereen maakt de hele tocht vol. Dat krijg je nu eenmaal in een gezelschap waarin niet alle heupen en knieën het nog doen. En in het lichaam aangebrachte kunstartikelen zijn natuurlijk heel prettig en een uitkomst, maar ook niet direct voor het rulle zand gemaakt. Het eindpunt wordt dan ook niet door iedereen op dezelfde tijd bereikt. Geen enkel probleem. Na het file lopen op het strand (inderdaad, niet alleen een groepje KNMC’ers is op het idee gekomen een stukje langs de Noordzee te gaan wandelen…) staat de koffie voor een ieder warm en vers klaar. Met het uitstekend smakende gebak, vanzelfsprekend. Een passend perfect slot van een geslaagd Sluitingsdiner!

Reacties zijn gesloten.