Rendez-Vous Zuidwest

Ondanks afscheid: ’Diamonds are Forever!’

Het is op deze vrijdag de 27ste september een prachtige zonnige morgen als Jenneke en ik richting Rotterdam trekken voor het Rendez-vous van Zuidwest. Deze plek is door onze scheepsvoorganger Jacques uitgekozen omdat de meeste deelnemers aan het vorige feestje al zingend helemaal uit Den Bosch eerst naar hun stal hadden moeten varen en dat is bijna niet te halen. Veel feessies hoor, bij die club…

Het oorspronkelijke plan is om met Jan en Trudy van Galen naar Rotjeknor te komen, maar zoals het regelmatig voorkomt bij onze leeftijdsgroep, ze moeten helaas afzeggen in verband met een begrafenis. Hier en daar zijn door Rijkswaterstaat behoorlijke obstakels opgeworpen, zoals bijvoorbeeld in Boskoop. Een pontonbrug die maar één keer per uur opengaat. We hebben mazzel en kunnen zo doorvaren. Bij de uitvaart van de IJssel naar de Maas hebben we wel enig oponthoud. Er wordt een schip te water gelaten van een zeer behoorlijke omvang. Ze weten er eerst geen naam voor te verzinnen, maar nadat Jacques een keer langs is gevaren met zijn ’Diamond’ hebben ze het licht gezien: het is Sapura Diamante geworden.

De Boerengatbrug draait snel, maar met een binnenvaartschip voor onze neus en een in tegengestelde richting langs scheurende watertaxi, moeten we nog heel wat stuurbewegingen maken. Liefdevol worden wij opgevangen door de groep in de museumhaven, waarvan de meesten al voor ons zijn gearriveerd. De havenmeester heeft zowaar nog een beetje stroom over, tenminste, als we tachtig meter kabel uitrollen. Hierna volgt een uurtje rust, een beetje bijpraten, een beetje keuvelen. Een paar vriendjes en vriendinnetjes kunnen we nog niet begroeten, omdat we ze dan wakker zouden moeten kussen. Dit durven we niet, omdat we dan misschien in een kikker zullen veranderen.

Nog even betalen bij de CFO Hans Lommers en kort daarna komt er wat bedrijvigheid op gang bij het bootje van Mart en Gerda. Het dekentje over dat geweldige voordekje wordt weer verwijderd en er schieten vriendinnen van de Consul langs met hapjes, drankjes en voordat we het weten is het weer een dolle boel. Mart tovert zijn accordeon tevoorschijn en direct zit de stemming er goed in. Hun hondjes, Sophie en Esmee, rennen keihard rondjes; jee dat rijmt! Toch fijn zo’n reuzenschip in de buurt en wat een gastvrijheid bij deze luitjes!

Die avond vertrekken we om zeven uur naar het op vijftig meter afstand gelegen restaurantje Divoza waar het uitstekend toeven is. We hebben leuke gesprekken met Neerlands Hoop, studenten in jacket en hun sexy vrouwtjes. Onze eigen kwajongens mogen dat graag zien. Prima borrel, goed eten, een tent om te onthouden. De volgende dag naar één van de grootste markten van Nederland, vlak om de hoek. Weer schitterend weer, wat een zomer! Zelfs de ’Goalsingel’ is vlakbij. Da’s lang geleden dat die helemaal volstond! Om klokslag half twee per watertaxi naar het museumschip de Rotterdam voor een rondleiding. Heftige vaart en sommige meisjes vinden het best eng op topsnelheid over de Maas te scheuren, ze zijn ook niks gewend. De rondleiding door de machinekamer is erg spectaculair en een enkeling onder ons vindt dat hij te kleine motoren in zijn boot heeft. Na hier en daar bijna verdwaald te zijn, komen we uiteindelijk toch bij de brug. Mooi om te zien en ene Theo had hier best captain willen zijn.

Hierna heerlijk in de zon op het gigantische achterdek. Drankje erbij. We hopen nog de nieuwe Rotterdam, die ook in de haven ligt, te zien vertrekken maar dat mislukt omdat de kapitein weigert mee te werken. Rond vijf uur weer met die raketboot terug naar de Boerenbuurt, Boerengathaven. Heerlijk zonnetje op onze voor- en achterdekjes, lekker wegzakken bij een wijntje en de wekker op zes uur zetten die ons dan ook wreed wekt voor de start van het volgende evenement: de verkiezing onder de mannen wie er volgende keer met ’Boer zoekt vrouw’ mee moet doen. Dit gebeurt op de kade bij het Boerengat natuurlijk. De verliezers hebben het er moeilijk mee. De uiteindelijke winnaar, de inmiddels oud-Consul en CRO (Chief Rendez-vous Officer) van deze tocht zonder bezemboot, poseert een stuk vrolijker. Er wordt overigens gefluisterd dat hij de jury heeft beïnvloed met een gratis zak augurken.

Op naar restaurant Hoofdstuk II, daar is het zo goed dat we het zonde vinden dat we Hoofdstuk I hebben gemist. Die avond om tien uur een optreden van saxofonist Hans Dulfer plus band. Heeft de familie Van Ruiten weer top geregeld! Even in een apart zaaltje de toetjes genuttigd. Het klinkt allemaal best wel hard voor onze bejaarde oren. Geen foto hier helaas, de fotograaf is zijn camera vergeten. De volgende ochtend afscheidsceremonie in een nabij gelegen koffiezaak. CFO Hans ontvangt een alcoholische versnapering voor zijn kasactiviteiten, evenals mijn persoontje omdat er een beetje automatisch van wordt uitgegaan dat ik het verslag schrijf en een paar foto’s maak. De Bezemboot krijgt niets want we hebben alleen maar stilgelegen. De zielenpiet! Nog even een groepsfoto, gemaakt door de kleindochter van Theo Levensgenieter en het zit er weer bijna op.

We horen pas nu dat Jacques en Martha voor het laatst deze tocht organiseren met de Diamond als sleepboot. Voor beiden hebben we gezamenlijk een enorm cadeau aangeschaft van wel 30 meter lang. Martha heeft eens laten vallen dat hun tuinslang wat te kort is thuis. Kost wat hoor, maar dan heb je ook wat. Op 18 januari is inmiddels afscheid genomen van Jacques en Martha als Consulpaar. Maar jullie weten het, ondanks dit afscheid: ’Diamonds are Forever!’

Paul Graafland

Reacties zijn gesloten.