Rendez-vous Zuid: kort, maar erg leuk en gezellig

De samenkomst van dit Rendez-vous is in Steenbergen. Leuk. De meesten van ons kennen de stad helemaal niet. We zijn met twaalf schepen, één daarvan is een ’stage-snuffelaar’. Dat is de Colinda met Gerard en Conny Sentse. Laten we het maar houden op aspirant lid, zij zouden zeker een aanwinst zijn voor onze club.

Ans en Harm Smidt liggen bij Ad Smaal voor de deur en nodigen ons allemaal (dus 24 man in totaal) uit voor een kennismakingsborrel op het achterdek. Er blijken heel veel makke KNMC’ers op het achterdek van een Super te passen! Alleen al acht op de achterbank (dan weten we nu direct waar die naam vandaan komt: acht-erbank!). Er wordt geklonken, kennis gemaakt, geknabbeld en gedronken. Er worden stoelen bijgehaald, en flessen, en toastjes met lekkers. Leo Heijmans , tot voor kort wethouder van Steenbergen, vertelt ons over ’zijn’ aquaduct dat er voor gaat zorgen dat er veel minder zwaar verkeer door de stad rijdt.

Huub van Susante deelt nu al, dus vóóraf, de attenties uit aan het TTL-koppel. Later op de tocht kunnen we niets meer kopen en de bloemen voor Rita worden er natuurlijk niet beter op. Maar, zo wordt wel gewaarschuwd, bij een minder dan perfecte organisatie wordt het recht tot terugvordering van de ruiker en de Oud Kampen sigaartjes voorbehouden (Huub houdt óók wel van een sigaartje, dus helemaal zonder risico is het voor het Consulpaar allemaal niet). Ik wil nu al iets van de haast ondragelijke spanning wegnemen. Rita heeft de bloemetjes gehouden en Ludo behoefde de sigaartjes niet in te leveren.

De gezelligheid aan boord van de Windfall moet gaan plaatsmaken voor die bij Restaurant Puur. Daar doen ze hun naam eer aan. Het is puur lekker en puur gezellig, met prachtig opgemaakte borden. De volgende morgen vindt er een interview plaats door de redacteur van De Steenbergse Courant. John Nijssen interviewt onze TTL en met onze Armada als achtergrond gaat de hele club op de foto. Gaan we de vóórpagina halen? Dan gaat het naar Hotel Aarden, waar een accordeonspeler ons tot de lunch een uurtje komt vermaken. Uw stukjesschrijver raakt op voorhand niet erg opgewonden bij het vooruitzicht van een uur trekzakmuziek, maar Paul Papillon blijkt een erg goede entertainer met een leuke stem.

Eerst de bekende zeemansliedjes, waarbij alle schepen vergaan, alle matrozen verdrinken en alle weduwen elke dag op de pier staan te turen met een hand boven de ogen of manlief er al aankomt. Daarnaast een heel repertoire van Franse chansons, Engelse, Vlaamse, Amsterdamse en Rotterdamse liedjes. De stemming zit er zó goed in dat onze entertainer op de schoot van Ina Smaal terecht komt. Na de broodlunch vertrekken we naar Willemstad, via het historische sluizencomplex aan het eind van de schitterend mooie Steenbergse Vliet.

Even wachten bij de Volkeraksluizen, dan met z’n allen in één keer erin en afmeren in de havenkom van Willemstad. TTL Ludo heeft driemaal de volgorde van binnenvaren via de marifoon omgeroepen en wie naast wie moesten afmeren. Vier plukjes van drie schepen. Na de derde keer heeft iedereen het begrepen en komen alle schepen, zelfs ondergetekende, op de juiste plek terecht. Het is alweer prachtig weer, het zonnetje schijnt uitbundig en op diverse boten wordt in groepjes het aperitief genuttigd. Jammer dat bij Marianne en Paul de keerkoppeling dienst weigert, ze hopen maandag de zaak gerepareerd te krijgen. Sommigen eten daarna aan boord, anderen aan de wal. Het einde van een fijne dag!

Het Rendez vous wordt zondag afgesloten met een warme lunch bij Cees Buys van restaurant het Pumpke. Het is dit weekend feest in Willemstad, met allerlei evenementen om de bevolking te amuseren. Onder andere een hardloopwedstrijd voor dames en heren. Wij liggen kort voor de finish, en al dat geren ontlokt een paar KNMC’ers de vraag waarom die mensen toch allemaal zo’n haast hebben. ’Het is toch zo’n mooie dag…’ De lunch is overvloedig en lekker. Het scheelt voor Uw schrijver vast weer een diner. Enkele boten vertrekken uit Willemstad, anderen plakken er nog een dagje aan vast. Het handen schudden en de kusjes besloten een paar fijne dagen, waarvoor we Ludo en Rita niet genoeg kunnen danken. Wat ons betreft snel tot een volgende keer.

Wolf Lijmer

Reacties zijn gesloten.