Rendez-vous Noord

Geslaagde ontmoeting in West Zuid West van ’t Friese Land

Het Rendez-vous Noord van 2013 biedt een gevarieerd programma: een stukje varen en vooral veel met elkaar doen. Consul Joop heeft de taken goed verdeeld: hij leidt het vaartochtje, Wim en Jenny Boterman de spelmiddag en Eiso Vos verzorgt de samenzang.

’We verzamelen vrijdag 4 oktober in de Jachthaven De Rakken in Woudsend en gaan er van uit dat alle deelnemers op tijd zijn afgemeerd.’ Het laatste deel van deze zinsnede in de mail van onze consul, die de deelnemers voorafgaande aan het Rendez-vous hebben ontvangen, blijkt zijn uitwerking niet te hebben gemist. Als we Woudsend naderen zien we al van verre de lange rij KNMC-schepen aan de kade liggen. Zelfs zijn een aantal schepen al een dag eerder gearriveerd. Met onze aankomsttijd van half vier blijken we de laatste te zijn! Een aantal schippers zit lekker op een bankje in de zon bij te praten. Ik voeg me bij hen, terwijl mijn vrouw onze bijdrage aan dit laatste noordelijke evenement van het jaar gaat betalen. In ruil daarvoor krijgen we een keurig programmaboekje. Wat meteen opvalt is de omslag. Afgemeerde schepen in de mist. Heeft onze Consul een pessimistische inslag of een voorspellende geest? De volgende dag zal het duidelijk worden.

Tegen zessen verzamelen we ons op de kade en wandelen voor het diner naar het ons (en vele KNMC’ers) bekende restaurant ’t Ponkje. Het restaurant is gevestigd in een voormalige doopsgezinde schuilkerk uit het eind van de 18e eeuw. De volgelingen van Menno Simons (1496-1561) hebben het gebouwtje in 1969 verkocht en sindsdien is er een restaurant in gevestigd. Voor de niet Friezen onder ons, ponkje is het Friese woord voor collectezakje. Het kerkinterieur is zoveel mogelijk bewaard gebleven en er zijn diverse verwijzingen naar de voorgaande bestemming. Zoals het bord onder de gaanderij met de tekst:

’Oorspronckelick ghebouwt
tot laafenis der sinnen
Soeckt men hier thans veeleer
Een lafenis van binnen’

Onze lafenis van deze avond, met keuze uit een voor- en hoofdgerecht met vis of vlees, vinden we op het gezangenbord aan de wand.

Op advies van de fotograaf van dienst begeeft onze Consul zich voor zijn welkomstwoordje naar het balkon. Maar met een ’Ik kom weer naar beneden want ik kijk hier zo op jullie neer’ vertrekt hij daar nog sneller dan hij er gekomen is. In zijn praatje vermeldt Joop met terechte trots dat hij zeventien boten op dit wat verlate Rendez-vous heeft en ook nog drie deelnemers zonder boot (ja, welke consul komt daar aan!). Hij neemt kort het programma door en schenkt aandacht aan het wel en wee van een aantal trouwe ’Noordvaarders’ die er dit keer niet bij kunnen zijn. Iets wat zeer op prijs gesteld wordt. Vermeldenswaard is ook nog het feit dat vanwege de aanwezigheid van Joop en Janny bij de komende herdenking in Normandië (in 2014 is D-Day alweer zeventig jaar geschiedenis) de Pinkstertocht verschoven moet worden. Met algemene stemmen wordt besloten er volgend jaar een Hemelvaarttocht van te maken. Alvast noteren dus! In de sfeervolle ambiance van ’t Ponkje is het geroezemoes niet van de lucht, gaat het aperitief met bijbehorend garnituur er probleemloos in en smaakt het daarop volgend diner met diverse streekproducten uitstekend. Wat wil je nog meer? Geen wonder dat de avond omvliegt.

De volgende ochtend ligt de krant van Wakker Nederland al vroeg op de kuipbank. Hulde aan de Krantenman! Als ik even na achten de voorpagina doorneem, komt plotseling de mist opzetten en even later is die zo dicht dat varen niet verstandig is. Niet zo’n goed vooruitzicht met nog een twee uurtjes te gaan voor we met ons tochtje naar de Galamadammen – zo’n twintig kilometer varen – zullen starten. Om half elf meldt Joop dat het vertrek een half uur wordt uitgesteld. Hij heeft inmiddels contact gehad met de weergoden en afgesproken dat om elf uur de mist verdwenen is en de zon schijnt. De weergoden houden woord. Om elf uur sukkelen we met een gangetje van 5 km per uur door de Woudsender Rakken. Op het Heegermeer wordt de snelheid opgevoerd tot tien km per uur. Jawel, KNMC’ers kunnen ook langzaam varen. Omstreeks één uur varen we de haven van de Galamadammen binnen en even later liggen de meeste schepen driedik afgemeerd aan de kade en enkele wat kleinere boten in een box.

We kunnen maar kort van de aanwezige zon genieten, want om drie uur is het weer aantreden geblazen in de Wintertuin van de Galamadammen voor de oud-Hollandse Spelen waarbij Wim en Jenny Boterman als spelleiders fungeren. Ooit gehoord van spelen als de Kogelvanger, Bommenwerper, Tafelkegel, Schuifbiljard en Klompjesgolf? Ik en met mij velen niet. Met veel enthousiasme en een grote vindingrijkheid wat de spelregels betreft, geven de zes teams zich over aan de spelen. De spelleiding moet naar eigen zeggen zelfs de videobeelden bestuderen om tot een juiste (lees enigszins verantwoorde) uitslag te komen. De drie individuele prijzen gaan naar Sacha Holties en Ann-Alice en Hylke Kingma. De laatste twee maken ook nog eens deel uit van het winnende Team Twee, waarvan elk lid met een medaille voorzien van de tekst ‘Winnaar’ en een ‘Cup met de grote Oren’ in borrelglasformaat ter boot gaat. Eén ding is deze middag duidelijk geworden; sport verbroedert en levert stof tot discussie!

Het najaarszonnetje nodigt uit om er op het terras even van te genieten, Even, want ons volgend onderdeel Zang en Drank roept al weer. In het havencafé met Eiso Vos op accordeon als begeleider (wat een accordeonist is die man toch) en de twee noordelijke koorleden Joop en Fokke als voorzangers. Speciaal voor deze gelegenheid heeft Fokke op het clublied van Noord (WZW van Ameland ) een nieuwe tekst geschreven die ons Rendez-vous beschrijft; West Zuid West van ’t Friese Land. Ook het ‘Geklutste Liedje’ – u weet wel, dat lied met versregels uit diverse liederen en op de melodie van ’Aan het strand stil en verlaten’ – heeft van hem een nieuwe tekst gekregen. En hoewel zingen dorstig maakt, schiet het drankje er door het zingen van de vele zeemansliederen aardig bij in. Dat moet dan maar worden ingehaald tijdens het Stamppotbuffet dat ons deze avond wordt voorgeschoteld. Winterse kost, die ook op deze mooie herfstdag prima smaakt. Na de afsluitende koffie lopen we gezamenlijk over het aquaduct naar de haven waar onze schepen liggen. Morgen is het voor velen weer vroeg op voor de zondag.

Om tien uur is het afscheid met koffie en gebak gepland. Met natuurlijk het bijbehorende dankwoord aan het Consulechtpaar. Kina Vos, zij werd hiertoe geroepen, verwoordt het prima. ’Zo aan het eind van het seizoen een lekker tripje, easy going, alleen genieten. Fantastisch!’ En zij laat de dank van de deelnemers vergezeld gaan met een bos bloemen voor Janny en een bonnetje om te besteden in een van de winkels van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij. Het is tenslotte crisistijd, niet waar?

Ron van Akkeren

Reacties zijn gesloten.