Reisverslag Honfleur-Parijs-Heidelberg

Verslag van de  Honfleur-Parijs-Heidelbergtocht  van 12 mei 2011 tot en met 3 augustus 2011 van de Kaaiman en de Rantasipi

Donderdag 12 mei 2011. Steenbergen-Veere.
Afstand 62,7 km. 2 sluizen, 6 uur onderweg.
Route: Steenbergsche Vliet, Volkerak, Krammer, Zijpe, Mastgat, Oosterschelde, Zandkreek, Veerse Meer.
Weer: Half bewolkt, west 5-6, 18 graden, zicht goed.

Vandaag de start van onze tocht over zee naar Honfleur. De Sonneveldjes zijn eerst nog een paar dagen naar Alphen geweest om nog wat zaken te regelen. Ina heeft asperges, appels voor Jaap en eieren ingeslagen bij de locale boer. De schepen zijn er klaar voor en de bemanningen ook. De lieve kleinkinderen van Ina en Ad, Isabella en Charlotte van 12 en 8 jaar varen een paar dagen mee, omdat zij nog vakantie hebben.

Er waait een flinke wind uit het westen en op de Oosterschelde hebben we wind tegen stroom. Er is veel zout water overgeslagen, dus dat wordt spoelen morgen. Kunnen we daar vast aan wennen voor als we op de zee en oceaan varen.

We komen tegen half zes aan in de Jachtclub Veere en constateren een mooie lege steiger. We maken vast en de Kaaiman weer 3x los. De kinderen zijn verslaafd aan TV en het viel niet mee om een plek te vinden waar de TV schotel ontvangst had. Maar uiteindelijk lukte het toch.

Ad heeft de ruitenwisserschakelaar nog verwisseld,omdat deze weer kuren had.

Vrijdag 13 mei 2011. Veere-Middelburg.
Afstand 7,6 km. 1 sluis, ruim een uur onderweg.
Route: Veerse Meer, Kanaal door Walcheren.
Weer: onbewolkt, zuidwest 3, 19 graden, zicht goed.

Vandaag een korte tocht. Middelburg is altijd gezellig. De kleine sluis in Veere heeft kuren, zodat wij de grote sluis mogen gebruiken. Tot onze verbazing zien wij uit de kleine sluis een paar zeilboten achterstevoren de sluis uitkomen. De storing bleek dus te bestaan uit het feit dat de deuren niet dicht wilden.

In Middelburg moesten we een uurtje wachten voordat de brug bediend werd. Ondertussen kwam de Grandbanks-club met 9 schepen ook aanvaren.

Om 14.30 uur mochten we allemaal door de brug. De steiger was leeg dus iedereen vond een goede plek.

Zaterdag 14 mei 2011. Ligdag Middelburg

Op deze mooie dag ging iedereen de eigen gang. Ad en Ina tracteren de kinders o.a op een ritje met de paardentram en Jaap en Lenie pakken de vouwfiets voor een rondje door Middelburg. Het was een gezellige drukte.

Zondag 14 mei 2011. Middelburg-Vlissingen.
Afstand 10,6 km. 1 sluis, 2 uur onderweg.
Route: Kanaal door Walcheren, Westerschelde.
Weer: zwaar bewolkt, westnoordwest 5, 15 graden. Zicht goed.

Een frisse dag. Een hele overgang met gisteren. Jaap heeft de ligplaatsen in de Michiel de Ruyterhaven in Vlissingen al besproken. De ervaring heeft geleerd dat het aantal passantenplaatsen zeer beperkt is in deze hoofdzakelijk voor zeilers haven.

Na de vlotte bediening van de bruggen in het kanaal door Walcheren bleek de zeesluis in Vlissingen al voor ons klaar te staan. We konden zo invaren en Ad stelde voor om, als de zee mee zou vallen, we naar Blankenberge zouden opstomen.

Eenmaal buiten bleek er een behoorlijke zee te staan en de windrichting was nou ook niet bepaald wat je graag wilt. Na marifoonoverleg was de conclusie “het is op het randje”en daarom gewoon naar de afgesproken bestemming, de buitenhaven van Vlissingen.

Rianne en Leo, dochter en schoonzoon, komen vanavond hun kinderen weer ophalen. De middag doorgebracht met een wandeling naar het windorgel op de punt van de boulevard in Vlissingen. Ad en Ina bleven met de kinderen aan boord. Op de terugweg kwamen we Ad nog tegen, die een Italiaans restaurant aan het zoeken was voor vanavond. Isabella en Charlotte wilden graag pizza eten.

Vlakbij de haven hebben we met z’n 3-en nog wat gedronken bij de uitgekozen Italiaan. We vroegen alleen maar “hoeveel is het” om af te rekenen, maar we kregen als antwoord: 3-1 voor Ajax. Het bleek dat Ajax landskampioen geworden was.

Na een aperitief op de Kaaiman waar Rianne en Leo inmiddels gearriveerd waren gingen we lopend naar de Italiaan. Die bleek er Maffiapraktijken op na te houden, want de bestelde ossenhaas was wel vlees van de koe, maar zeker geen haas. Chef erbij en Leo ging omstandig uitleggen wat het verschil was tussen ossenhaas en biefstuk. De chef excuseerde zich met de smoes, dat hij vanwege de grote drukte van vandaag, hij vlees van een collega had geleend. Nou, vanmiddag waren we met het drankje de enige klanten, dus die vlieger ging niet op. We hebben de borden teruggegeven en afgerekend. Het voorgerecht is wel verorberd, anders zou het patat geworden zijn.

Rianne, Leo en de kinderen namen afscheid en Rianne zou wegrijden met haar nieuwe opgevoerde Audi A1. Ze waren een weekend op Zandvoort geweest op uitnodiging van Mercedes. Rianne zou dat wel even in praktijk brengen. Omdat de parkeerplaats gedeeltelijk uit los zand bestond gaf zij zoveel gas, dat de Audi zich ingroef. We hebben schade kunnen voorkomen door ingrijpen van Leo. Met beleid stuurde hij de auto, die uitpuilde van de bagage, naar het verharde gedeelte en konden wij ze uitzwaaien.

Maandag 15 mei 2011. Vlissingen-Brugge
Afstand 92,3 km. 2 sluizen, 8 ½ uur onderweg.
Route: Westerschelde, Kanaal Gent-Terneuzen, Kanaal Gent-Oostende.
Weer: zwaar bewolkt met miezerregen, west 5-6, 14 graden. Zicht matig.
Zee: in de monding van de Westerschelde erg ruw, later beter.

Om 10.00 uur de haven uit en meteen flink van Jetje. Wildwatersurfend richting Terneuzen. De weersverwachting voor de komende dagen is niet goed voor zeevaren. Dus kiezen om in Vlissingen beter weer af te wachten of via Brugge naar Nieuwpoort te varen en vandaar het ruime sop kiezen bij gunstig weer. We kiezen voor het laatste.

De sluis in Terneuzen konden we nagenoeg tegelijk invaren. Een medewatersporter had al 1 ½ uur liggen wachten voor de Oostsluis. Samen met een 5-tal binnenschepen geschut en op naar de sluis Evergem. Daar kunnen we samen met een aantal binnenschepen schutten. Het marifoonkanaal was gewijzigd, maar stond verdekt aangegeven. Op de sluis moet een vignet worden aangeschaft voor     € 50,00 dat tot 30 juni geldig is. De sluis stond alweer een tijdje open voordat Ad met de vignetten van het sluiskantoor kwam. Die Belgen toch…….

We liepen twee binnenschepen voorbij en de andere 2 gingen richting Deinze, zodat we gelukkig vrij spel hadden op onze reis naar Brugge. Het bleek dat de Steenbruggebrug vanwege werkzaamheden maar een paar keer per dag bediend wordt. Rond 17.30 uur kwamen wij daar aan en konden meteen achter 2 binnenschepen doorvaren naar onze haven van bestemming, de Coupurehaven in Brugge.

De havenmeester gaf ons een plekje aan de steiger en controleerde de lengte van onze schepen. Hij kon dat precies checken, omdat op de steiger per meter een wit streepje stond. Jaja, hij kent zijn pappenheimers. Ollanders zeker!! Op feestjes en verjaardagen zijn schepen nou eenmaal langer dan in de jachthaven waar per meter lengte betaald moet worden. Wij waren eerlijk zoals altijd en daarom kregen we een meter korting!!

Dinsdag 17 mei 2011. Ligdag in Brugge.
Weer: wisselend bewolkt, westzuidwest 3, 18 graden.

We hebben feest vandaag. Prinses Maxima is jarig. 40 jaar alweer. We trakteren onszelf in Brugge op wafel bij de koffie en gaan vanavond mosselen eten bij Breidel de Coninck. Het beroemde mosselrestaurant in Brugge. We reserveren alvast voor vanavond en genieten van de mooie stad Brugge. Een groot monument en gerestaureerd en onderhouden door o.a. Europa. Het is dus ook een beetje van onszelf.

Om een uur of zeven arriveren wij bij het restaurant en krijgen het beloofde tafeltje aan het venster. We bestellen mosselen, maar de ober meldt dat het wel Deense mosselen zijn, die duidelijk minder van smaak zijn dan de Zeeuwse. We besluiten daarom van gedachten te veranderen en eten iets vissig. Het smaakte goed en was gezellig. Voldaan gaan we te kooi.

Woensdag 18 mei 2011. Brugge-Nieuwpoort.
Afstand 42,5 km, 3 sluizen, 5 ½ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, zuidwest 3-4, soms een spatje, 16 graden, zicht goed.

Op advies van de havenmeester Jack vertrekken we tegen 10 uur. De Kruispoortbrug wordt vlot bediend en de sluis staat al klaar voor ons. Deze ovale sluis is wel bijzonder, maar het gaat allemaal gesmeerd. Ook de volgende bruggen draaien vlot, zodat wij even na twaalven de sluis Plassendale bereiken. Deze sluis van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort staat meestal open, maar vandaag wordt er geschut. De sluismeester controleert of wij een vignet hebben en bedient met de hand de sluis. Een brugwachter gaat met ons mee voor bediening van de bruggen tot Nieuwpoort. Deze vrouwelijke brugwachter verplaatst zich met een goed herkenbaar geel autootje. Zij bedient de bruggen zeer vlot en als dank geven wij haar een fooitje namens beide scheepsbemanningen. Met een pikhaak reikt Lenie een plastic zakje met € 10 erin aan. Zij doet er ook nog een appeltje bij, anders waait het zakje met geld spontaan van de pikhaak.

De Gravensluis in Nieuwpoort draait voor ons. Er staat voldoende water. Bij laag water kan deze sluis niet werken.

In de Koninklijke Yacht Club Nieuwpoort krijgen wij een mooi plaatsje aan de K-steiger. Bij het betalen van de liggelden bekijken we meteen het weer voor de komende dagen. De vooruitzichten zijn uitstekend en we besluiten met elkaar om de komende 3 dagen naar Honfleur te varen.

We gaan per fiets Nieuwpoort bekijken en drinken aan de uitgestorven boulevard nog een drankje. Daarna controleren we de schepen nog eens extra, plaatsen reddingsvlot en leggen de zwemvesten vast klaar. Morgen de zee op!!

Donderdag 19 mei 2011. Nieuwpoort-Boulogne sur Mer
Afstand: 110,5 km. Geen sluizen, 6 ½ uur onderweg.
Route: Noordzee, Nauw van Calais, Manche.
Weer: NNW 2, wisselend bewolkt, spatje in de ochtend, 18 graden.
Zicht: goed.
Zee: gladjes

Vanwege het tij zijn we vroeg op en vertrekken om 06.00 uur in de ochtend. Er is nauwelijks wind. We maken los en Lenie kan dankzij de paracetamol normaal haar werk doen. Gisteravond de rug verdraaid. Maar het komt allemaal weer goed.

We gebruiken naast de plotter ook de I-pad voor de navigatie en natuurlijk ook de papieren zeekaart van Imray. De Reeds Almanak geeft ook een schat aan informatie. Ook wel de Nautical Bible genoemd.

We hebben veel stroom mee en varen met een gemiddelde snelheid van 9 knopen oftewel 17 km per uur.

Het is prachtig varen. Als we ter hoogte van Calais zijn zien wij aan de overkant de krijtrotsen van Dover. De zon staat er af en toe op en dat is schitterend om te zien.

Zo af en toe duikt er ook een zeehondje op, dus Lenie is volledig in haar element. (nee niet Lenie ’t Hart).

De haven van Boulogne bereiken we al rond 12.30 uur. Een mooie plek aan de C-steiger. We rekenen af met de havenmeester en kijken naar de weersverwachting voor de komende dagen. Ziet er nog steeds prima uit.

We wandelen Boulogne in. De stad en de haven zijn toch minder smerig dan we veronderstelden. Na het gebruikelijke wandelingetje met terrasje kijken we nog even bij Intersport binnen. Een voormalige vertegenwoordiger van Converse had hier zijn eigen zaak, maar het blijkt dat de eigenaar nu iemand anders is. Het enige van Converse dat in de winkel staat is een lege schoenendoos. We gaan op tijd te kooi. Het is morgen weer vroeg dag.

Vrijdag 20 mei 2011. Boulogne sur Mer – Dieppe.
Route: Atlantische Oceaan
Afstand: 100,8 km, geen sluis, 6 ½ uur onderweg.
Weer: Half bewolkt, ZZW 4, 18 graden.
Zicht goed. Zee: knobbelig.

Met de Rantasipi voorop varen we om 06.30 uur de haven van Boulogne uit. Stroom mee en met een zo scherp mogelijke koers van 203 graden naar Dieppe. We moeten goed op de uitgezette visnetten letten langs de kust. De wind trekt iets aan naar 4 bft en we zitten aan de lage wal. Toch gaat het allemaal comfortabel, ondanks de soms aardige golfslag. Maar schuin op het koppie gedragen de schepen zich buitengewoon goed. Het is genieten van de zee en we zijn eigenlijk wel een beetje trots dat we hier varen.

Als je op zee zit en je de havenmonding komt in zicht dan verkijk je je snel op de afstand. Je denkt dat je vrij snel de haven binnenvaart, maar dan is het nog bijna 8 km.

De haven van Dieppe is goed aan te lopen en we vinden een mooie plek aan de langssteiger van pier 8. Pieren 8,9 en 10 zijn voor bezoekers bestemd.

We gaan de havenmeester betalen. Het tarief in het hoogseizoen is het dubbele, maar dat begint pas in de maand juni. Wij rekenen € 29,00 af en kijken naar de weersverwachting voor morgen en overmorgen. Het blijkt dat we morgen in een ruk naar Honfleur moeten, want overmorgen, zondag, komt er een weersomslag met meer wind uit het westen. We hebben dus geen keus.

Dieppe is een leuke kustplaats met een ruime boulevard met prachtig uitzicht over de oceaan. Het stadje zelf heeft mooie gebouwen met leuke winkels. We eindigen de wandeling met een zonneterras in het centrum. ’s Avonds eten we in een restaurantje bij de haven waar het tijdens lunchtijd erg druk was. Dat moet dus wel goed zijn.

We eten het menu voor € 22,00 en constateren dat de prijs/kwaliteit goed was, maar verder niet. Zoals Ad dan zegt, hebben we gelukkig geen vol gevoel voor het slapen gaan.

Zaterdag 21 mei 2011. Dieppe-Rouen.
Route: Atlantische kust, Seine.
Afstand 236,6 km, geen sluis, 14 uur onderweg
Weer: Onbewolkt, zuid 2-3 Bft, 20 graden, zicht goed.
Zee: lichte deining uit het westen

Vanwege het tij vertrekken we al tegen half zes. Het is nog donker als we de haven verlaten. De Kaaiman vaart voorop vandaag (we wisselen dit dagelijks) en Ina gaat voorop uitkijken naar vissersnetten. Dat is maar goed ook, want in het donker is dat niet te zien vanuit de stuurhut. Bij het ochtendgloren wordt dat al beter zichtbaar en varend in westelijke richting zien wij achter ons de zon uit zee opkomen. Fantastisch gezicht. De zee is kalm met lichte deining. De zon schijnt prachtig op de krijtrotsen van Normandie. Heel indrukwekkend. Bij het passeren van een kerncentrale is er een mistveld, maar dat blijkt afkomstig te zijn van het koelwater van deze centrale. Het is al gauw over. Toch hebben we op zee altijd de radar standby staan voor het geval het ineens mistig wordt. Dat kan zomaar. En het opwarmen van de radar duurt toch al gauw 2 minuten.

We varen langs Fecamp, Cap Antifer en le Havre. Scheepvaart is er nauwelijks. Alleen vanwege het weekend veel visbootjes van plaatselijke bewoners. Het is allemaal genieten.

We incasseren wel een fikse tegenvaller. De sluis die toegang geeft tot de haven van Honfleur is gestremd vanwege werkzaamheden. We hebben marifooncontact met de sluismeester, maar begrijpen niet zo goed wat hij zegt. We maken even vast aan een werkponton vlakbij de haveningang om te overleggen. Dat is geen succes. Veel stroming en moeilijk vastmaken. Ook de golfslag dreigt tot schade te leiden. Jaap zoekt nog een keer per marifoon contact met de sluismeester en nu is het antwoord duidelijk. De sluis is gestremd tot 8 juni!!!!!! Doei Honfleur. Erg jammer, maar er zit nu niets anders op dan naar Rouen door te varen.

Er staat een flinke stroom mee en we gaan er maar voor. Dit wordt de langste vaardag uit ons bootjesbestaan. Nog 100 km te gaan!! Wel toepasselijk voor Normandie. De film “The longest day” geldt nu voor ons.

Tot onze grote verbazing en verrassing hebben we tot Rouen het hele traject stroom mee. We varen 9 tot 10 knopen per uur (18-20 km). We varen onder de hoge brug Pont de Normandie door. Hoogte van de pijlers 209 meter. Het is een bochtig traject. “Nog maar 3 bochtjes Ad!”, maar wel een uur per bocht.

We luisteren uit op kanaal 73 en hebben contact met de post Rouen en een kustvaarder die ons passeert.

Om 19.15 uur lopen we Rouen binnen bij de Halte Nautique. Een steiger voor passanten. Er zijn geen passanten, maar de steiger ligt bijna vol. Nog een mooie plek vrij en we meren tegen elkaar af. We maken goed vast met extra lijnen, want er staat een behoorlijke vloedstroom en ebstroom, die elkaar afwisselen. Pas als we goed vastliggen begint de ebstroom pas te lopen. Wat een mazzel toch nog.

Ina heeft een voorgerechtje gemaakt (wat is zij toch enorm gastvrij en vindt zij het leuk om het anderen naar de zin te maken) met een lekker wijntje. Een Sauvignon Blanc. We vieren de aankomst en de geslaagde oversteek van Nieuwpoort naar Honfleur. En we zijn best trots op onszelf en dankbaar dat het allemaal voorspoedig is gegaan zonder pech of wat dan ook.

Na het eten dreigt een buitje, maar dat valt mee. Wel wordt het ineens een stuk frisser.

We gaan rond 10 uur te kooi en slapen waarschijnlijk een gat in de dag.

Zondag 22 mei 2011 begint met een heerlijk zonnetje maar al snel veel harde wind. Ruim 20 gr. C.

Om 6 uur zitten ze op de Kaaiman al te kaarten met een kopje thee. Het ritme van vroeg opstaan is er nog niet uit. Maar even later duiken we terug. Ad kan het niet volhouden en gaat om 8 uur de stad verkennen. Niets te beleven op zondagmorgen en terug op de boten ook niet. Om 10 uur komt er leven en kan er gewerkt worden.  Eerst de filters verwisselen en dan de boten schoonmaken. We doen het allebei tegelijk anders spetteren we elkaar onder. We spreken met de havenmeester af dat we tot donderdag blijven liggen. Maandag gaan we Rouen verkennen. Dinsdag met een huurauto naar Cherbourg, Dauville en Honfleur. Dinsdagavond komt Andre. Dit vanwege een bespreking in Parijs. Hij blijft slapen en gaat woensdag rond de middag weer weg. Woensdag kunnen we dan na de middag nog een leuke fietstocht plannen.

Om 4 uur gaan we met elkaar de stad verkennen en  ontdekken dat er veel te zien is en oude en nieuwe gebouwen elkaar afwisselen. Bij een terrasje genieten we nog van livemuziek. We lopen nog een kerk binnen want het is tenslotte zondag.

Om 19.00 uur gaan we eten op het achterdek van de Kaaiman. Jaap leest zijn 1e verslag voor en krijgt een daverend applaus. Ad heeft vergeten zijn gedicht voor te lezen wat hij op zee had gemaakt onderweg naar Dieppe. Dan nu maar voorlezen:

De Zee,

Het is een mooie vrijdagmorgen,    we varen op zee en zijn zonder zorgen.

Een kalme wind een kleine drie,      Achter  Lenie en Jaap is alles onder de knie.

De stroom hebben we volop mee,     dat is genieten op volle zee.

En dan gaan je gedachten zijn gang,     je denkt aan de kinderen en de aanhang.

Je denkt aan gisteren, met kaarten gewonnen.    En dat is beslist niet verzonnen.

Je voelt  je heel  tevree,      toch prettig zo midden op zee.

Dan trekt de wind wat aan het wordt een vier.     Dwarse golven geeft wat minder plezier.

Ina heeft er niets van kunnen bemerken,     zij was Klaas Vaak aan het bewerken.

Ze sliep zo heerlijk op dat wilde wasser,      ze werd pas wakker vanwege haar plasser.

Toch denk je weer verder, aan morgen.     Dan hebben wij zelf weer de zorgen.

In 1 keer doorpakken zonder gezeur.         Doorvaren naar het mooie Honfleur.

Maar nu zitten we nog even in Dieppe.        Met een gezellig etentje om ons op te peppen.

Na de wijn komt ook de Benedictine te voorschijn. Gevolg hiervan is dat de dames winnen met kaarten. De fles gaat helemaal leeg en met het laatste restje wordt het dek schoongemaakt. In zijn onverwoestbare enthousiasme belooft Jaap dat we in deze vakantie bij hem aan boord Spek met stoofperen zullen eten. Vanaf nu zullen we opletten waar we stoofperen kunnen kopen. Welterusten

Maandag 23 mei 2011. De zon schijnt alweer en minder wind. Lekker dus.

Om 8 uur op dus in het gewone ritme weer. Om 9 uur belt Andre. Hij is in Parijs geland en heeft ons in Rouen vanuit de lucht zien liggen. Dat kwam omdat hij de dag daarvoor van ons hoorde dat we aan een eilandje in de Seine liggen. Hij had dus de Seine gevolgd vanuit de lucht tot de eerste grote stad.

Hierna wordt het een en ander geregeld. We gaan eerst voor een vignet van de VNF zorgen. We kopen voor 30 dagen en kunnen voor € 161,70 tot 24 juni varen door Frankrijk. Daarna gaan we een autro huren voor dinsdag om naar Honfleur en omgeving te gaan. Daarna moet er nog een auto gehuurd worden voor het a.s. weekend om naar Steenbergen te rijden voor de communie van Charlotte.

Na veel moeite en inzet van Jaap lukt dat bij Avis voor het weekendtarief. De dames zijn inmiddels al (aan het kopen) in de stad en wij volgen ze op de fiets en zien ze toevallig op het plein bij de kerk van Jeanne d Arc. Als dank belooft ondergetekende Jaap op tompouce te trakteren maar het worden koffiebroodjes. Een schaakpartij is ook geen succes dus doen we maar een dutje. De havenmeester gaan we betalen. De korting voor 4 dagen is onbespreekbaar. Dan maar geen fooi ook. Voor de Kaaiman wordt nog een bacteriedoder gekocht omdat er steeds vuile filters zijn na het schommelen op zee. We hopen dat het zal helpen.  Hoewel we voorlopig geen zee meer hebben. Nog een drankje en een hapje op de Rantasipi aan het begin van de avond in de volle zon. Dat  avond brengen we ieder aan boord door.

Dinsdag 24 maart 2011. Zon en in het begin een koud windje maar toch in de korte broek.

Ligdag in Rouen en we gaan om 9 uur onze huurauto halen en rijden gezellig naar Honfleur. Onderweg valt op dat er veel politiecontrole is. In Honfleur aangekomen eerst koffie met croissant en veel foto’s gemaakt van dit pittoreske plaatsje. Het inwonertal is 10.000 en er komen 3 miljoen bezoekers per jaar. Omdat de sluis helemaal vernieuwd wordt is er geen bootje in de haven. Maar we wandelen rond en zien van lieverlee het aantal mensen stijgen en de touringcars vol aankomen. Om 12 uur is er volop drukte op de terrasjes en straten. Om half 1 rijden we via de heuvels langs de kust naar Dauville. Daar aangekomen gaan we eerst heerlijk lunchen en genieten op het terras van de zon. We wandelen naar de jachthavens en zien ook daar een enorme hoeveelheid politie en overal dranghekken. We denken dat Obama komt omdat hij in Engeland is maar het is maar een vermoeden. Na de wandeling is het inmiddels 3 uur geworden en tijd om huiswaarts te keren. Auto inleveren en om half vijf kunnen we even zonnen en uitrusten. De Amerikaanse vlag wordt uitgehangen en om 18.00 uur staat er iemand te fluiten bij het hek en zien we Andre.

Prettig weerzien en alle gegevens worden weer uitgewisseld onder zijn gebruikelijke draadjesvlees met peertjes van zijn moeder. Koffie en een lekkere tompouce met Lenie en Jaap er ook bij maakt de avond compleet. Om half elf wil Andre nog even de Kathedraal zien en lopen we nog de stad in. Het slaapt heerlijk na zo’ n bijzondere dag.

Woensdag 25 mei 2011. Alweer een zonnige dag en de wind is veel minder koud.

Om 8 uur komt er leven aan boord van de schepen. Andre gaat brood halen en we genieten op het achterdek van een uitgebreid ontbijt. Na de koffie gaan we met Andre even op internet uit middels de parkeerplaats van een hotel. Nog even zonnen op het dek en dan helaas gaat Andre weer richting Parijs om naar zijn gezin en huis in Amerika te vliegen. Het was een leuk intermezzo van onze tocht. Na de middag gaan Jaap en Ad ook internet regelen met een datakaart bij SFR. We worden keurig geholpen en op 1 laptop wordt de kaart getest met behulp van de verkoper. We kunnen allebei nu 40 uur internetten in Frankrijk voor € 74,00 per computer. Toch voordeliger dan € 12,00 per dag om 250 mb op te halen. Op de Rantasipi is inmiddels een drankje en diner klaargezet en daar maken we graag gebruik van. Met een kaartje leggen wordt de mooie zomeravond afgesloten. Alweer een dag met een gouden randje. Maar nog geen stoofperen gezien.

Donderdag 26 mei 2011.  Rouen-Les Andelys  69 km. 6 vaaruren incl 1 sluis. Bewolkt weer.

Om 8 uur komt Jaap met stokbrood en croissants aan. Heerlijk. Om 9 uur vertrekken we en zijn blij dat we weer varen na 5 dagen in Rouen te hebben gelegen. Ondanks de sterke stroming en tussen de schepen op de steiger komen we goed weg en gaan welgemoed op weg. Met een rustig gangetje gaan we voor stroom naar de sluis en moeten daar wachten. Dus even afmeren bij een werkschip. De schutting verloopt prima maar het zijn lastige sluizen op de Seine. Vieze muren en lastig overnemen op de bolders.

Jaap meldt onderweg dat in Deauville de G8 bij elkaar is en vandaar al die politiedrukte dinsdag.

Als we in Les Andelys aankomen is er geen fatsoenlijke ligplaats. De insteekhaven blijkt ondiep te zijn en onbruikbaar. Even verderop meren we af langs een half omgebouwd vrachtschip waar we al moeilijk af kunnen maar ook nog achter een hek zitten. Omdat we het zat zijn blijven we liggen. Jaap en Ad gaan even later over het hek klimmen en bekijken de omgeving. Omdat het niets bijzonders is en de nabijgelegen camping ook geen gezelligheid geeft gaan ze weer aan boord. Een rustige avond verder en morgen weer verder.

Vrijdag 27 mei 2011. Les Andelys-Vernon  24 km 1 sluis. Zon en bewolking wisselen elkaar af.

Om even voor 9 uur gaan we op weg en genieten weer van de prachtige omgeving. De Seine is tot nu toe een prachtige rivier met veel groene heuvels  aan de kant. Dan weer aan de ene kant dan weer de andere kant hoog. Een kwikstaartje op de Rantasipi komt even later bij de Kaaiman op bezoek. Als hij maar niet op het dek schijt is het commentaar van Jaap. De sluis varen we zo in en voor we vastliggen laat de sluismeester hem al vollopen. Dus motoren aangehouden en boeg en hekschroef gebruiken. Het gaat goed en voor 12 uur zijn we in Vernon. Nu nog een ligplaats tot maandag. Jaap probeert het bij een boot waar kinderen les op hebben en Ad bij een omgebouwd vrachtschip. Omdat Jaap toestemming krijgt om tot zondag te blijven liggen en het ook vlakbij het centrum van Vernon is besluiten we daar te gaan liggen. Zondag vertrekt de zgn lesboot en kunnen wij tegen de kant. Maar dan is de bemanning van de Kaaiman in Nederland dus dat moeten we nog oplossen.

We wandelen het stadje in en zien veel leuke eetgelegenheden. Eerst even kijken waar Avis is waar morgen de auto gehuurd is. Daarna gaan we voor de pizza en hebben voor de rest van de dag gegeten. Na de middag gaat Ad toch nog maar een andere auto bestellen in opdracht van Ina. Het is een V60 Volvo geworden ipv een Renault Twingo. Kost 2 x zoveel maar de AOW is binnen en het vakantiegeld.

Die avond lopen Jaap en Ad nog 2 maal enkele kilometers naar het omgebouwde binnenschip Shine om te kijken of de bewoners er al zijn. Helaas niet. Dus moet Lenie zondag helpen om de Kaaiman met de boegschroef en hekschroef samen met de Rantasipi en Jaap natuurlijk aan de kant te leggen als de lesboot weg is.

Zaterdag 28 mei 2011 Ligdag Vernon. Mooi weer.

Ad haalt stokbrood en croissants en gaat om 9 uur nogmaals kijken bij de Shine of hij contact kan krijgen met de bewoners. En jawel de eigenaresse komt slaperig kijken wie daar zo vroeg staat te bellen. Na excuses en uitleg krijgt de Kaaiman toestemming om daar tot maandag te liggen. Ze is zelfs bereid de poort open te houden omdat ze maar 1 sleutel heeft. 2 flessen wijn verwisselen van eigenaar en het is mooi geregeld. Dus Kaaiman verleggen , auto halen en afscheid nemen  voor een paar dagen. Om half 12 vertrekken Ina en Ad naar Steenbergen voor de 1e communie van kleindochter Charlotte. Net voor Parijs stopt de navigatie ermee en blijkt de sigarenaansteker geen stroom te geven. Gelukkig vinden ze de weg naar Lille en komen zonder verdere problemen om half vier in Steenbergen aan.

Lenie en Jaap gaan zich het weekend vermaken in Vernon. Daar blijkt op zaterdag markt te zijn. Hij zal daar zelf verslag van doen.

Zondag 29 mei 2011. Veel wind maar mooi weer. Ligdag Vernon en bezoek Steenbergen.

Ina en Ad vermaken zich in Steenbergen met een groot feest voor Charlotte en Lenie en Jaap gaan fietsen in de omgeving van Vernon. Ze komen in de plaats waar schilder Mounet zijn best heeft gedaan en het is er erg druk die dag.

Om half 1 in de nacht komt de bemanning van de Kaaiman weer aan boord en hebben een voorspoedige reis gehad maar zonder stoofperen.

Zaterdag 28 mei 2011. Zonnig, 23 graden. Wind ZZW 2-3. Ligdag Vernon.

Ad en Ina gaan naar Steenbergen met een huurauto. Een Volvo C60. We vervelen ons absoluut niet. We treffen het dat het de gehele dag markt is. We slaan groente en fruit in en drinken een drankje op een terrasje. Het is prima weer, dus wat wil je nog meer. Nou Jaap, als je de boot eens een beetje schoon ging maken, hij ziet er niet uit. Ja. Lenie weet me wel aan het werk te houden. Maar, het resultaat bevredigt ons allebei.

Zondag 29 mei 2011. Zonnig, 24 graden. Wind ZZW 2-3. Ligdag Vernon.

We worden wakker van het prachtige geluid van de klokken van de grote kerk in Vernon. Om half 8 moeten we losmaken, want de “Jours Heureux” waar wij tegenaan liggen gaat vertrekken. We maken daarna weer vast aan de kade. Jaap ziet meteen dat hij gisteren voor niets zich druk gemaakt heeft en in het zweet heeft gewerkt. Het stikt van de kleine dode vliegjes. Nou……morgen hoor!

Na het uitgebreide ontbijt maken we ons op voor een fietstochtje aan de andere kant van de Seine. Het doel is het plaatsje Giverny. Na eerst langs de weg gefietst te hebben, ontdekken we een mooi fietspad. Daar maken we dankbaar gebruik van. We spreken een paar Amerikaanse toeristen, die eveneens op de fiets naar Giverny gaan. Zij informeren ons, dat Giverny de woonplaats is geweest van de schilder Claude Monnet en dat zijn laatste rustplaats daar ook is.

In Giverny aangekomen na een halfuurtje fietsen, zien we eerst een kerkje met daarachter een begraafplaats. Ook van de familie Monnet. Verderop is de tuin van Monnet met museum en nog ietsje verder het huis van Monnet. Er was met de fiets bijna geen doorkomen aan. Een gigantische rij bezoekers voor het huis van Monnet. Dat verwacht je niet.

We fietsen daarna op gemak terug naar onze boot en brengen de rest van de

Middag lezend op Ipad en e-book door. De zonnetent moest wel opgezet worden, want het was anders veel te warm.

Maandag 30 mei 2011. Vernon – Mericourt/Sandrancourt. Afstand 29 km, 1 sluis. 3 ¾ uur onderweg.
Weer: Wisselend bewolkt, buitje. 24 graden. Wind WNW 4.

Jaap brengt stokbrood en een croissantje naar de Kaaiman. Alles is daar nog rustig, maar de auto staat voor de deur. Ze zijn dus heelhuids weer aan boord gekomen afgelopen nacht.

Jaap stelt na het ontbijt voor, dat Ina en Ad met de auto (2 km) naar ons komen. We drinken dan een kopje koffie en gaan Ad en Jaap de auto inleveren. Dat lukt en doordat de administratieve kracht van Avis nog niet zo helemaal goed thuis is op de computer duurt dat wel langer dan we dachten. Na een uurtje en met een meevaller van € 30,00 voor Ad lopen we naar de Rantasipi. De Tomtom was al leeg voordat ze bij Parijs waren, dus die kosten werden niet betaald, en zij vergat de afkoop van het eigen risico door te berekenen.

Het afgelopen weekend bleek de Kaaiman toch niet helemaal onbewoond te zijn geweest. Op onverklaarbare wijze is er een vogeltje in de stuurhut  geraakt en die kon er blijkbaar niet meer uit. Heel de boel ondergescheten. Dat was dus stront redderen. Een ander mirakel was, dat de generatoraccu bijna leeg was en ook de accu’s van het boordnet flink ontladen waren. Zou dat vogeltje………… Nee dat is onwaarschijnlijk. Na de motoren gestart te hebben werkte het aggregaat ook weer. Het blijft een raadsel.

Na de koffie vertrekken we met de afspraak dat we de eerste de beste leuke ligplaats die we tegenkomen pakken. Na 2 mislukkingen vanwege ondiepte komen we in een prima jachthaven net na de sluis van Mericourt in een grindgat. Het water is 3 meter diep en de brug 5 meter hoog. We meren naast elkaar af aan een kopsteiger en gaan de havenmeester betalen. De arrogante kwast incasseert eerst het havengeld (dit is de eerste keer dat het liggeld voor de Rantasipi 2 € meer is dan de 2 meter langere Kaaiman) en zegt dan dat we daar niet mogen blijven liggen. Maar aan de vaste wal moeten afmeren. Er kunnen windstoten verwacht worden en dan zou de steiger het met onze schepen het misschien niet houden. Dat doen we dus.

‘s Avonds eten we aan boord van de Rantasipi verse asperges die Ina en Ad voor ons hadden meegebracht. Als we dan water willen tanken lukt dat niet. De havenmeester komt de kraan eraf halen en die hebben we die avond niet meer gezien.

Dinsdag 31 mei 2011. Mericourt/Sandrancourt – Limay/Mantes la Jolie. Afstand 14 km, 1 ¼ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, 15 graden. Wind WNW 5-6

Na eerst water ingenomen te hebben op een kopsteiger vertrekken we rond half twaalf. Het weer gaat opknappen want de barometer stijgt behoorlijk.

We vinden een mooi plekje aan de kade bij Limay. Een plaatsje van niks, maar aan de andere kant van de Seine ligt Mantes-la-Jolie. Een leuke plaats met een Carrefour (inslaan dus) en een excellente patisserie. We nemen het ervan en drinken daar koffie met een overheerlijk chocoladegebak. We leven ons uit voor € 6 per gebakje.

Om dit te compenseren drinken we op de Kaaiman een borreltje en leggen een klaverjasje. Dames winnen alweer. We hebben vanwege de lage temperatuur ’s avonds de laatste erwtensoep die aan boord was opgemaakt.

Woensdag 1 juni 2011. Lamay-Mantes la Jolie – Meulan. Afstand 22 km, 2 uur onderweg.
Weer: Onbewolkt 22 graden. Wind NO 3.

We varen een rustig tochtje langs de Renaultfabrieken naar Meulan. We vinden via een kruip door/sluip door gaatje een halte nautique met een pontonnetje. We meren daar tegen elkaar af. Aan een leuk parkje. We liggen gratis en hebben stroom en water. Een idyllisch plekje. We voelen ons net in de dierentuin, want binnen korte tijd zien we vanaf ons achterdek een rat en een waterkonijn (muskusrat). Het waterkonijn is nergens bang voor en trekt zich niets van ons aan.

Aan de overkant ligt Les Mureaux en we besluiten daarheen te lopen en een terrasje te pikken. Nou dat viel tegen. De plaats heeft geen sfeer en bewoners lijken alleen maar Noordafrikanen. Dat zal wel komen door de Renaultfabriek in de buurt. Er zijn geen terrasjes, dus we borrelen bij de Rantasipi en Ad leest zijn verslag van de vorige week voor. Ook hij krijgt een daverend applaus. Met name voor het gedicht DE Zee.

We vinden dit plekje zo leuk, dat we morgen ook nog blijven liggen.

Donderdag 2 juni 2011. Hemelvaartsdag. Ligdag Meulan.
Weer: Onbewolkt 24 graden. Wind NO 3-4

We besluiten na het ontbijt te gaan fietsen langs de Seine. Lenie voert eerst de eendjes met het stokbrood dat overblijft, maar zij had er niet op gerekend dat vader waterkonijn dat had gezien en die komt rustig aanzwemmen. Pakt met de voorpoten het stokbrood en peuzelt dit onder het oog van de bemanningen rustig op. Daarna veegt hij zijn snoet met een servetje af en zwemt op gemak terug. We proberen hem met de lange lijn naar de wal touwtje te laten springen, maar hij zwemt er onverstoorbaar overheen. Familie van het ijskonijn?

We gaan fietsen en komen bij Triel sur Seine. We gaan de brug over en fietsen aan de andere kant terug. Eerst een mooi fietspad, maar dat loopt dood bij een restaurantje. Er gaat nog wel een paadje het bos in en dat doen wij dus ook. Door brandnetelbossages, overhangende takken, heuveltjes etc. (het is vast een mountainbikeparcours) komen we uiteindelijk bij een mooie jachthaven terecht. Onderdeel van een recreatiepark met camping, villa’s en appartementen. We kunnen nog verder over onbegaanbare paadjes, maar de dames geven de voorkeur aan de normale wegen. Met de Iphone Tomtom in de aanslag komen we een half uurtje later weer aan boord.

Vanwege het zwoele weer besluiten we voor de eerste keer dit seizoen de bakplaat het eten te laten klaarmaken. Het wordt weer heel gezellig.

Vrijdag 3 juni 2011. Meulan-Jouy le Moutier. Afstand 31 km, 1 sluis, 3 uur onderweg.
Weer: Licht bewolkt, 25 graden. Wind ZO 3-5.

In Meulan gaan we eerst naar de markt in het parkje naast de boot. Dan gaan we varen richting Conflans St. Honorine om diesel te tanken bij een bunkerboot. Aangekomen in Conflans ligt er geen bunkerboot. Bij navraag blijkt die in de rivier Oise te liggen, die bij Conflans in de Seine uitmondt. We gaan daar dus heen, maar de bunkerbaas zegt geen jachten te tanken. Hij heeft alleen rode diesel en dat is voor ons verboden. We gaan daarom nog maar een stukje de Oise op richting Cergy en Pontoise. Na 5 km ziet Ad een mooi ponton. Dat ligt aan een mooi park. Schitterend.We gaan na het afmeren op de fiets naar Cergy. Een medewerker van de locale plantsoenendienst maakt ons erop attent, dat het park waar wij aan liggen ’s avonds om 8 uur wordt afgesloten. Dan moeten we terug zijn, anders kunnen we er niet meer in tot de andere ochtend 8 uur. Hij geeft ons tevens gratis advies over het parcours dat wij het beste op de fiets kunnen nemen naar Cergy. Dat advies volgen we op en niet tevergeefs. We komen bij een bijzondere rode en lange brug die over de Oise naar een recreatiemeer leidt. Aan de andere kant van de brug gaat een heel lange trap naar een uitzichtpunt dat enige honderden meters hoger ligt. Dat doen we op de terugweg. We fietsen prachtig langs het meer en komen bij de jachthaven van Cergy aan die helemaal vol ligt. Een goede beslissing dus om het ponton te nemen en niet door te varen.

Het is er gezellig met veel terrasjes. We kiezen een terrasje in de schaduw uit, maar het personeel ziet ons een minuut of 10 niet zitten. We stappen dus op en kiezen de concurrentie. Na een minuut of 5 is er eindelijk een bediende die horkerig om het hoekje van de deur vraagt: “Wat mot je”: Of dat het precies was weten we niet, maar het klonk wel zo. We geven onze bestelling door, die wordt gebracht en meteen wordt de kassabon op een schoteltje neergesmeten. Wat een service, zeg. Nou, zegt Ad, we geven geen fooi. Jaap pakt de bon en ziet daar slechts 2 koffie op staan, terwijl onze bestelling 2 biertjes, een orangina en een dubbele koffie was. Totaal € 3,80. Jaap krijgt ineens een hele slechte gedachte (dat doet hij anders nooit hoor) en stelt voor om € 4,00 op het schoteltje te leggen als we onze consumpties hebben genuttigd en dan weg te lopen. Hun verdiende loon!! Kijken wat er gebeurt. Zo gezegd zo gedaan. De dames stappen eerst op, dan de mannen en pakken snel de fiets en smeren hem. Ad had Jaap zo gauw niet meer gezien en die ziet de ober vertwijfeld naar het bonnetje en de lege flesjes kijken en denkt dat Jaap nog binnen is om toch netjes af te rekenen. Jaap is echter allang de hoek om als een Woutje Wagtmans weggespurt. We verzamelen weer bij het recreatiemeer en fietsen terug met gevoelens die zweven tussen “Moest dat nu zo” en “net goed” . In ieder geval spreken we af dat we dit nooit meer zullen doen.

Ad en Jaap gaan de trappen naar het uitzichtpunt nog op en zij zien in de verte La Defense, de voorstad van Parijs met zijn hoge kantoorgebouwen en flats.

Ad en Ina krijgen na aankomst op de boten een telefoontje van allebei hun kinderen.

Zoon Andre belt uit Amerika, dat vrouw en kinderen de schuilkelder zijn ingegaan met voor een paar dagen eten en drinken vanwege een hurricane. Twintig kilometer van hun huis waren 4 doden te betreuren. Gelukkig geen gewonden in huize Smaal Jr.

Dochter Rianne belde, dat er bij hen thuis voor de derde keer in korte tijd is ingebroken. Gewoon op klaarlichte dag. Om gek van te worden. Nou kan die wel weer voor vandaag.

Zaterdag 4 juni 2011 Jouy le Moutier – Rueil sur Seine/Malmaison. Afstand 31 km, 1 sluis, 3 uur onderweg.
Weer: Half bewolkt, zeer warm 32 graden en drukkend. Wind ONO 5.

Het is niet druk op het water. De enige schepen die we gezien hebben op het traject van vandaag waren 3 roeibootjes. De route is weer heel erg mooi. Bij sluis Bourgival krijgen we van de sluismeester een heel verhaal te horen, waar we geen snars van begrijpen. Jaap weet hem duidelijk te maken, dat we ergens na de sluis willen afmeren. De sluis gaat op groen en we varen in. Als de sluis bijna boven is gaat Jaap naar de sluismeester die kan uitleggen wat hij heeft bedoeld. Als we doorvaren naar Parijs, vandaag of morgen, dan is er bij St. Denis een nautische manifestatie, waardoor het hoofdvaarwater is afgesloten. Hij adviseerde dus het nevenvaarwater rechts van de eilandjes in de Seine te nemen. Nou bedankt. We zien bij Bourgival geen ponton dat vrij is, maar bij Chatou liggen zelfs twee pontons bij de Halte Nautique. Geen stroom en water, vlakbij een drukke verkeersbrug en een dito parkeerplaats. Niet om over naar huis te schrijven. Jaap ziet echter ineens aan de overkant een Halte Fluviale. Een prachtige steiger en niet zo dicht bij de brug. We maken weer los en aan de overkant weer vast. Ad gaat even op verkenning uit en komt met open mond van verbazing vertellen dat achter deze kade een pleintje is met alleen maar restaurantjes, een waterval etc. Jaap, zegt Ad, de plekjes worden hoe langer hoe mooier. Als dit zo doorgaat komen we nog in het paradijs terecht. Inderdaad, maar niet theologisch bedoeld.

Het is zeer heet en drukkend weer en voor vanavond of vannacht wordt onweer voorspeld. Zou ons niet verbazen. Het is te heet om te koken, dus de dames worden getrakteerd op een etentje in een restaurantje 20 meter lopen. Het was prima geslaagd en we drinken nog een koffie op het achterdek voordat we gaan genieten van de nachtrust.

Het was wel afzien deze week. We hebben wel 100 km gevaren!

Zondag 5 juni 2011. Ligdag in Rueil-Malmaison. Warm en drukkend weer 25-30 gr.C.

Als we allebei om 8 uur de vlag ophangen is de eerste vraag van Jaap: Hebben jullie Die EineKleine Nachtmusik ook overleefd? Daarmee bedoelde hij de  harde disco muziek die op de bruiloft in een restaurant aan de overzijde van het water tot half vier speelde. Ja we hadden het ook gehoord natuurlijk en daarbij was het drukkend warm en af en toe onweer en bakken regen. Dus dat heeft  allemaal niet erg bijgedragen tot een aangename nachtrust.  Door de regen is de drukkende warmte iets weggenomen maar in de loop van de dag is hij weer terug.

Na een lekker stokbrood door Jaap gehaald gaat Ad fietsen en Jaap de Rantasipi klaar maken voor de showroom. Om half 1 gaan we met z,n allen fietsen en komen in een prachtige parktuin met waterval en prieeltje. Via een prettig fietspad langs de Seine komen we in Nanterre. Daar proberen we nog of we een tankauto kunnen regelen bij een benzinestation. Geen probleem zei de verkoper en vraagt hoeveel we willen tanken en hoe we willen betalen. Contant zegt Jaap en ongeveer 2000 liter. Hij geeft Jaap direct een bonnetje van € 2835,- . Pas toen werd het hem duidelijk dat we met de boot waren en daar dan met een auto willen tanken. Nee dat gaat niet. He. He. Jaap bewaart het bonnetje maar als souvenir.

Net op tijd terug bij de boten voor de finale van Roland Garos die voor de zesde keer door Nadal is gewonnen. Dat gebeurt ook met de dames als we even later kaarten. Een catamaran uit Ierland komt achter ons liggen en helpen met aanleggen want de man  is alleen. Hij vertelt dat hij na 3 jaar weer terug naar Ierland gaat en op weg naar huis is. Hoogste tijd voor hem want in die drie jaar heeft hij zich nooit gewassen en zijn kleding al helemaal niet. We nodigen hem dus niet uit voor de koffie.

Als we even later terug zijn van een avondwandeling breekt het onweer opnieuw los. De regen maakt dat we door dat getik toch lekker slapen.

Maandag 6 juni 2011. Rueil-Malmaison – Rueil- Malmaison. 53 km. 1 sluis in /uit. Regenachtig 18 gr.C.

Bewolkt en af en toe buien. In de droge periode haalt Ad snel brood en om 10 uur vertrekken we gelukkig ook zonder regen. We kunnen op sommige stukken van de Seine links en rechts om een eiland varen. We nemen bij Argenteuil de rechter zijde en komen langs heel veel woonboten. Wat kunnen die Fransen er toch een zootje van maken. Bonken roest en een uitdragerij op dek. Niet om aan te zien. Even denken we dat Harm Smidt er ligt,maar het schip, heet Commodore. Om 12 uur zijn we in onze eigenlijke bestemming Port van Gogh. Daar willen we met een tankauto diesel laden net als in 2003. Dat valt tegen want het is inmiddels een privéhaven geworden waar alleen woonschepen liggen. Tanken doen ze door elke 2 maanden een bootje te laten komen. Dus varen we door naar de sluis en hopen in Parijs te tanken.

Dat valt nog harder tegen want als we bij de sluis komen staat hij op dubbel rood en er liggen al enkele vrachtschepen te wachten. We denken oponthoud vanwege werkzaamheden en het is tussen de middag. Als er om half drie nog geen beweging is gaat Jaap bellen en blijkt er een staking te zijn. Die zal tot woensdag duren. Dus terug en proberen in Canal- St Denis bij de halte Nautique te gaan liggen. Daarvoor moeten we 2 sluizen door. In de eerste blijkt al dat er geen halte nautique is en gaan we weer achteruit terug de sluis uit. Op naar waar we om 10 uur begonnen zijn. Om half zes komen we aan en gelukkig kunnen we aan de lege steiger afmeren. Aan de overzijde liggen ook drie boten maar die hebben waarschijnlijk deze mooie plek niet gezien. Geluk voor ons. Bij de avondborrel praten we nog na en besluiten we wat we morgen gaan doen.

Dinsdag 7 juni 2011. Regenweer en 18 gr.C. Ligdag te Rueil-Malmaison.

Gezien dit weer is het wel lekker om wat bij te komen. Dus rustig aan de dag laten beginnen.  Om half tien komt Jaap brood afgeven en vertelt meteen dat de sluis om 1 uur gaat draaien. Water, stroom en tanken van diesel is hier allemaal onmogelijk gebleken. We willen om 2 uur vertrekken. Na overleg met de dames besluiten we pas woensdagmorgen weg te gaan. Achteraf een goede beslissing want na de middag komt een Duitse motorboot terug die niet kon schutten. Dus op het gemak boodschappen doen en lummelen zoals Lenie dat noemt.

Om 5 uur is er een borrel en overleg op de Kaaiman. We zullen woensdag eerst bellen en  als er geen schutten mogelijk is gaan we met de trein naar Parijs. We vervolgen hierop  met kaarten en eten. Om 9 uur gaan we nog even naar het station om te kijken hoe laat de treinen gaan. Voor 12 euro zijn we met z,n vieren in Parijs. We proberen nog even bij het dichtst bijzijnde restaurant water te tanken maar dat doen ze niet.  De boten kunnen we hier gerust laten liggen. We hebben in al die dagen alleen maar bewondering voor onze boten gehad van de mensen die langs lopen.  Met deze rustgevende gedachte gaan we slapen.

Woensdag 8 juni 2011. Rueil-Malmaison- Parijs  45 km, 2 sluizen. Zonnig weer 20 gr.C.

Om 8 uur gaat de vlag uit omdat we naar Parijs gaan. Per trein of met de boot is de vraag nog. Als Ad terug komt van het brood halen geeft Jaap door dat we gaan varen . De sluis Surrennes draait weer.

Om  kwart over negen maken we los en om half twaalf zijn we bij de sluis. De drukte valt mee en we mogen eigenlijk gelijk invaren na de beroepsvaart. Voor ons vaart een werkschip de Triton die moeilijk manoeuvreert.  De Rantasipi  gaat er voorbij in de sluis en wij liggen naast de Triton. Achter ons ligt de Vrouwe Jobje een vlet van 11 meter. Als de sluis aan het schutten is heeft de Triton nog niet vast gemaakt, sterker nog hij maakt helemaal niet vast en drijft stuurloos in de sluis. Op een gegeven moment komt hij tegen onze romp aan en ondanks vele fenders hebben we schade. Dat gebeurt ook bij de Vrouwe Jobje. Als we geschut zijn vragen we de kapitein om papieren om de schade te regelen. Maar hij reageert daar niet op en ondanks onze protesten gaat hij de sluis uit.  Jaap belt de politie en even later komen ze met een rubberboot aan. We geven door wat er is gebeurd en ze vragen ons vast te maken waarop zij de Triton gaan bezoeken. Als ze terugkomen maken ze foto’s van de schade en nemen onze papieren door. We krijgen het adres van de tegenpartij en de verzekering kan hen aansprakelijk stellen. Er is in elk geval een politierapport. Een oponthoud van 2 uur. Zonder het vertaalwerk van Jaap zouden we dit niet hebben kunnen regelen. Je mag blijven Jaap.

We genieten ondanks deze hobbel toch van het binnenvaren van Parijs. Het blijft voor ons toch bijzonder en voor de Rantasipi zeker omdat het de eerste keer is. Het tanken op de Seine kunnen we ook vergeten en we varen om 3 uur de sluis van het Arsenaal binnen. We feliciteren elkaar op de Kaaiman met het behalen van etappe 2 in deze tocht met koffie en appeltaart  en doen het om 5 uur nog eens over  op de Rantasipi met een drankje. Daarbij zijn ook uitgenodigd de bemanning van Vrouwe Jobje. Hij zegt niet veel maar dat is ook niet nodig want moeders ratelt aan 1 stuk door en binnen een kwartier weten we haar hele hebben en houden inclusief enge ziektes. Jaap kan het knopje niet vinden om ze uit te zetten. Hij lost het handig op door een nieuw aangekomen schip aan te pakken. Ad vraagt hun adres vanwege de getuigenverklaring en smeert hem onder dankzegging  naar de Kaaiman. Ze begrepen dat het einde van de borrel was. Tijdens de borrel kwam Eddy Hessing nog even gedag zeggen. Hij lag al 2 weken in het Arsenaal. Volgende week gaat hij de Marne op. Die zien we nog wel.

De avond brengen we in alle rust door. Jaap en Ad lopen nog even langs de boten in het Arsenaal en naar de Bastille. Ad geeft de schade door aan zijn verzekering.

Donderdag 8 juni 2011. Fiets en ligdag in Parijs. Bewolkt, droog weer 20 graden C.

Na het ontbijt besluiten we te gaan fietsen langs alle mooi gebouwen en bezienswaardigheden van deze wereldstad. Ad krijgt een telefoontje van de politie van Parijs die meldt dat er problemen zijn. Gezien de gebeurtenissen van de vorige dag is hij even sprakeloos en hoort dan een bulderende lach van Hans Fitters. Hans is een studievriend van Andre en woont al 10 jaar in Parijs. Hij belooft ons nog langs te komen en geeft ook zijn adres door voor als we in de buurt zijn. Ze wonen vlakbij de Eiffeltoren in arrondissement 16 de dure wijk.

Om 11 uur gaan we fietsen maar eerst besluiten we nog even om vrijdagavond naar het Lido te gaan aan de Champs Elysee. Jaap reserveert dat via internet.

Jaap fietst voorop omdat hij de weg goed kent in Parijs, daarna volgende dames en Ad is bezemfiets. Via Pont Neuf, Notre Dame ,Louvre, Pont Alexandrie en nog  vele mooie bruggen en het paleis van Napoleon komen we bij de Eiffeltoren. Onderweg zit Lenie bijna onder een bus die voor haar plotseling rechtsaf slaat. En dat terwijl een eind verderop Jaap zich bijna aan het verloven is met een Franse dame. Hij gaf net de ring weer terug toen wij er aankwamen. Dit zijn trucjes van deze dames. Ze laten vlak voor je een ring vallen zodat jij hem opraapt, vervolgens hebben ze contact en proberen de ring aan jouw te verkopen.

We drinken koffie op een terrasje en er worden natuurlijk veel foto’s gemaakt onderweg. Op de Champs Elysees vlakbij de Arc de Triomph zien we een Nespresso winkel. Dus weer koffie ingeslagen. Overal krijg je een kopje koffie gratis bij Nespresso maar alleen in Parijs niet. We halen een broodje bij de Patissier en eten dat op in het parc les Tuilleries bij Place de la Concorde.  Wat een drukte in Parijs ondanks een gewone werkdag. Maar ja het is natuurlijk ook een van de mooiste steden van Europa. Met zijn Seine slingerend door het centrum en al die mooie bruggen en gebouwen daarom heen. Cultuur genoeg hier.

Via het park komen we uit bij het Louvre en langs de Seine fietsen we terug naar de boten. Om 4 uur zijn we er en Ina vraagt Tanja  en Eddy Hessing op de borrel om 5 uur. Dat is goed en we starten met een champagne rose van de Rantasipi . Er is genoeg stof te bespreken met elkaar en voor we er erg in hebben is het bijna 8 uur. Als Tanja en Eddy weg zijn stelt Jaap voor een paar Pizza’s te  halen voor het gemak van de dames. Die vinden dat prima. Nou dan nog maar een kaartje leggen en jawel de heren winnen. Een mooie afsluiting van deze bijzondere eerste dag in Parijs.

Vrijdag 9 juni 2011. Metro /  Lido dag in Parijs. Bewolkt en af en toe een buitje 18 graden C.

Ad heeft beloofd brood te halen en schrikt om kwart voor negen wakker. Direct actie en naar de boulangerie. Als excuus brengt hij een koffiebroodje mee. Net  ziet hij de familie Hessing nog wegvaren in de sluis. Het internet wordt geactiveerd  en we krijgen een mooie foto binnen vanuit Amerika van Bente en Lars. Ad stuurt hem door naar Jaap en evenals de foto van Charlotte in haar communiejurk krijgen we hem in kleur geprint terug. Weer bedankt Jaap.

Om 12 uur gaan we, vanwege de regen af en toe , met de metro naar Montmartre en we bezoeken eerst de Sacre Coeur. Het is een hele klim omhoog en in de kerk rusten we even uit. We bekijken Parijs vanaf het kerkplein en genieten van het enorme uitzicht. We lopen langs de kraampjes met streekproducten en vervolgens drinken we koffie op het plein van Montmartre, Place du Teitre. Jaap trakteert op crepes grandmarnier en we hebben weer geluncht ook.

Om 3 uur zijn we weer op de boten en om 6 uur gaan we met de metro naar het Lido. Daar krijgen we een keurige zithoek voor 4 personen en een voortreffelijk 3 gangen diner met champagne en rode wijn. Om half 10 begint een spetterende show die zo uit Las Vegas zou kunnen komen. Naast de mooie danseressen en keurige heren dansers komt er steeds weer een nieuwe verrassing uit de podiumvloer. Zelfs een ijsvloer met een bijzonder goed schaatsend paar. Een leuke knul laat een geweldige diaboloshow zien en een clown haalt een paar mensen uit het publiek en we worden goed bezig gehouden. Het is kwart over elf voor we er erg in hebben. Kost wat, maar de moeite zeker waard. Als we met de metro terug zijn nemen we nog een afzakkertje op de Kaaiman en gaan heerlijk slapen.  Ook de tweede dag in Parijs is geslaagd.

Zaterdag 10 juni 2011. Winkel- ligdag te Parijs. Droog weer, af en toe zon en  koude wind. 19 graden C.

Voor deze dag is het winkelen afgesproken met elkaar. Op ons gemak ontbijten en dan eerst naar de supermarkt voor de dagelijkse boodschappen. Om half 1 gaan we met de fietsen naar de ( dure ) winkels in de stad. Via een andere route als donderdag. Als we een half uur onderweg zijn loopt Jaap zijn ketting er voor de 2e keer af. Het blijkt dat zijn tandwiel gebroken is. We gaan lopend weer verder en zien een fietsenwinkel. Deze kan hem niet repareren maar weet dat er een eindje verderop wel 1 is die dat kan. En dat lukt. Ad brengt de dames naar de winkels en fiets weer terug naar Jaap. Die heeft inmiddels weer een werkende fiets en is € 114,- lichter maar dolgelukkig dat het in orde is. We drinken er wat op en gaan de dames zoeken. We vinden de fietsen van hen bij Lafayette en gaan daar ook naar binnen. Wat een drukte. Jaap legt uit dat er hier 300.000 bezoekers per dag komen. Hij weet dat omdat Lafayette in het verleden een grote klant van hem was. We maken foto’s van de prachtige koepel in het midden en ook vanaf de 7e etage waar we een mooi uitzicht over de stad hebben. Als we weer naar beneden gaan belt Ina want de dames hebben onze fietsen gevonden. Die hadden we bij hun fietsen gezet. We fietsen weer verder, nemen wat te drinken en zijn om 4 uur weer terug op de boot. Na het eten en de koffie lopen we door de omgeving van de Bastille en zien de enorme drukte bij de Opera en wandelen door de smalle straatjes met zijn vele restaurantjes en barretjes. Wat een menigte overal. Er staan tientallen politiebusjes en zeker 100 agenten . Hier zal niemand het in zijn hoofd halen om rotzooi te schoppen.  Een ijsje als afsluiting en weer een bijzondere dag in Parijs.

Zondag 12 juni 2011, 1e Pinksterdag. Ligdag Parijs.
Weer: wisselend bewolkt, wind ZW 2, af en toe een bui, 23 graden.

We doen vandaag rustig aan. Ad en Ina hebben vannacht ongewenst bezoek aan boord gehad, maar Ad werd er wakker van en zag een knul de rits al losmaken. Drie anderen stonden op de kant. Ad zijn adrenaline ging snel werken en met een welgemikte mep sloeg hij de ongewenste bezoeker van boord. Ze gingen er als een haas vandoor.

We ontbijten niet vandaag, maar Ina heeft een brunch in gedachten. Maar eerst gaan we naar de markt. We hebben gehoord dat de eerste stand met vis de beste was, dus we slaan van alles in. Alleen blijkt dat van de tongschar de ingewanden er nog in zaten, dus die zijn eerst verwijderd voordat de handel de vriezer in ging.

Na de brunch op de Kaaiman, met als toegift een overheerlijk pasteitje, ging ieder zijns weegs. Lenie ging naar bed, want zij voelde zich niet lekker en bleef naar het toilet lopen. Dat kwam niet van de brunch, maar mogelijk de avond daarvoor iets verkeerds gegeten. Het ijsje van McDonald’s?

Jaap vond een pharmacie om medicijnen tegen diarree te halen. Immodium was voorradig en hielp al vrij snel.

Ad was nog een eindje gaan fietsen, maar kreeg een klapband. Moest hij een paar kilometer teruglopen naar de haven.

Maandag 13 juni 2011, 2e Pinksterdag. Ligdag Parijs.
Weer: als gisteren.

Bij Lenie is de race over en voorzichtig gaat ze weer wat eten en drinken. Jaap maakt de boot schoon en gezamenlijk maken we na de middag een wandeling naar de Jardin Alpine. Een prachtige botanische tuin aan de overkant van de Seine.

Geloof het of niet, maar ’s avonds eten we chili con carne, klaargemaakt door Lenie. Komt de stoelgang ook weer op gang. Hoe snel kan het gaan.

Ad en Jaap gaan de havenmeester betalen en constateren, dat de kosten ongeveer € 50,00 per nacht per boot zijn. Voor Parijse begrippen een goedkoop hotel. De aangeschafte waterkaart van het canal Marne au Rhin vergeet de havenmeester te rekenen, dus dat is het eerste verdiend.

Dinsdag 14 juni 2011. Parijs-Neuilly sur Marne, 18 km, 2 sluizen en een tunnel.
Weer: wisselend bewolkt, af en toe een bui. Wind ZW 1, 23 graden.

Na 6 nachten Parijs is het weer fijn om de motoren te horen ronken. In de haven zijn politiemensen examen aan het doen voor duik- en reddingswerkzaamheden. We doen dus voorzichtig. Ad had problemen met de camera achter, maar kwam tot de ontdekking dat hij niet de camera had aangezet, maar zijn ankerlicht.

Om 11 uur gaan we door de sluis en verlaten Parijs. Jaap heeft de bunkerboot om 12 uur besproken. Na een kwartiertje komen we bij de Dintel 2 en er blijkt al getankt te kunnen worden. Er is nog maar ongeveer 1500 liter witte diesel voorradig en we besluiten niet tot het gaatje te gaan. Diesel van de bodem van de tank is vaak drabberig en dat willen we niet. Tegen de woekerprijs van € 1,60 per liter tanken we 500 en 700 liter en gaan daarna de Marne op.

In het traject zit een tunnel van 600 meter, maar die is breed en hoog genoeg. Een makkie.

Rond 15.00 uur meren we af aan een mooie aanlegplaats in Neuilly Plaisance. Een Aziatisch type maakt een praatje en wil foto’s maken. Daarin stemmen we toe. En passant vertelt hij dat er op 5 minuten lopen een grote Auchan is. We gaan daarheen. Lenie heeft vanochtend de stofzuiger verkracht en die geeft sluiting. Niet meer te repareren. Dus bij Auchan een nieuwe.

Na een heerlijke geitenkaas salade op de Kaaiman gaat ieder aan boord het eten klaarmaken. Lenie had gekozen voor kabeljauw van de markt. Bij het bakken was er al twijfel, maar op het bord niet meer. Zo van het bord in de majum gekwakt. Bahhh!!

We krijgen een telefoontje van een mede KNMC-er, die even verderop ligt, dat de sluizen waarschijnlijk morgen niet draaien. Staking tot donderdag. Kan er ook nog wel bij.

Tijdens de koffie komt er politie waarschuwen dat er vanaf 1 uur ’s nachts vaak gelazer met jongelui is. We kunnen beter in een haven gaan liggen. Voor het geval het vervelend wordt, geeft hij ons het alarmnummer van de “brigade de nuit”. Eerst denken we, we zien wel, maar om nou midden in de nacht lastig gevallen te worden door bezopen jongelui is ook geen prettig vooruitzicht. De politie komt niet voor niets waarschuwen. Na captainsoverleg wordt besloten naar de sluis te varen en daar af te meren. Dus in het schemerdonker naar sluis 16 gevaren en daar aan de wachtsteiger vastgemaakt. Om 23.00 uur liggen we weer, maar nu rustig. Mocht de sluis morgen niet draaien, zijn we voor donderdag in ieder geval de eerste.

 

Woensdag 15 juni 2011 Neuilly s Marne – Meaux. Afstand 32 km, 5 sluizen en 1 tunnel.
Weer: geheel bewolkt, droog, 24 graden. Wind ZW 4.

Om 07.30 uur gecheckt of de sluis draait. Ja hoor, de sluislichten werken, dus de sluiswachters ook. Om kwart voor acht gaat een vrachtschip dat voor ons ligt losmaken en de sluis in. Bewijs geleverd. Wij gaan ons op gemak klaarmaken om vandaag weer verder te varen. Rond 9 uur komt er een motorjacht de jachthaven uit en gaat voor ons liggen met bestemming sluis. Deze mensen komen uit Rijnsaterwoude. Wij gaan met hen schutten. De Kaaiman past er niet meer in en neemt de volgende schutting. Jaap wacht na de sluis aan een mooie afmeerplaats totdat de Kaaiman geschut is. Samen uit, samen thuis tenslotte. Op de Marne komen we langs mooie plekken en sommige stukken zijn gekanaliseerd omdat de Marne te ondiep is. De kanaalgedeeltes zijn vrij smal en met slechts ruim 1 meter water onder de boot moet de snelheid wat aangepast worden.

De sluizen reageren keurig op onze oproepen via de marifoon en we gaan vlot door de sluizen. Sommige hebben een verval van 4 meter en anderen maar 60 cm. De tunnel is 300 m lang en goed verlicht. De bouwlamp om onszelf bij te lichten is niet nodig.

Na de sluis Meaux zoeken we een ligplaats en vinden die aan de kade. Er ligt al een hollands jacht, genaamd Viskus. We liggen dus met de “Fiscus” tussen ons in.

In het centrum van Meaux zijn ook steigers, maar die liggen redelijk bezet. We gaan na het afmeren het mooie oude stadje Meaux verkennen. Er is een prachtige kathedraal, waarvan de bouw in 1179 is begonnen. In de 19e eeuw is een groot deel gerestaureerd.

Meaux is ook bekend van de heerlijke brie. Die slaan we natuurlijk in, samen met de lekkerste kersen en ander zacht fruit.

Het weer is heerlijk van temperatuur en tot laat in de avond zitten we ieder op ons eigen dek. We zullen niet elke keer melden dat we een kaartje gelegd hebben, maar vandaag een uitzondering: de heren hebben eindelijk weer eens gewonnen!

Donderdag 16 juni 2011. Meaux – St. Jean des deux Jumeaux, 34 km, 2 sluizen, 3 uur onderweg.
Weer: wisselend bewolkt, 22 graden, wind ZW 4-5.

Ad heeft bij de boulangerie stokbrood gehaald. Na het ontbijt (nou ja het brood was niet te eten, zelfs de zwanen en eendjes hadden moeite) vertrokken om half tien. De fiscus maakte tegelijk los, maar ging richting Parijs. Op onze route was nauwelijks scheepvaart. We voelen ons alleen op de wereld in een prachtig vaargebied. Soms zijn er wat ondieptes, maar die staan goed op de kaart aangegeven. Bij de tweede sluis krijgen we een zelfbedieningskastje mee voor de sluizen vanaf nr 7. Geautomatiseerde sluizen staken in ieder geval niet.

Ad vindt een wereldplek bij het plaatsje St. Jean enz. Een prima ponton met stroom en water. Alleen dat werkte niet. Ad haalt gebak in de vorm van heerlijke tompouce. Na de lunch gaan we naar de Mairie, want die zouden stroom en water kunnen inschakelen. Nou dat gaat dus niet, tenzij we een week blijven liggen. Dat zijn we niet van plan, hoe mooi de ligplaats ook is. We wandelen nog wat in de buurt rond en brengen de rest van de middag door op eigen schip, lezende of luierend in de zon.

We hebben voor vanavond gereserveerd in Restaurant le beau Rivage. Nou dat valt niet tegen. Een prima 4 gangendiner voor € 28,00 p.p. Het restaurant zat nagenoeg vol, maar wel veel buitenlanders.

Na het afrekenen haalt Lenie een snoeischaar uit haar handtas. Wat nu weer!! Ze had vanmiddag wat bloemetjes gezien en die wilde ze vanavond gaan knippen. We hebben dat uit haar hoofd kunnen praten. De avond is windstil en schitterend, maar het wordt wat frisser, dus om half elf naar binnen. Het eind van een prachtige dag. Elke dag is een verrassing waar we nu weer belanden. We hebben de tijd, dus haasten doen we ons zeker niet.

Vrijdag 17 juni 2011 St. Jean des deux Jumeaux – Chateau Thierry 49 km, 4 sluizen, 5 ¾ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, ZO 1, 21 graden.

Jaap was aan de beurt om voor het ontbijt te zorgen en komt met een heerlijk bruin broodje. We vertrekken om 09.15 uur omdat we klaar zijn. Bij sluis 9 moeten we wachten omdat de sluis in reparatie is. Na een minuut of tien is dat blijkbaar verholpen, want we krijgen groen licht. De sluismeester heeft er ook een handeltje bij. Hij zet 2 bakjes frambozen op een tafeltje, prijs € 2,00 per bakje. We kopen die dus maar, maar daar krijgen we geen spijt van. Ze zijn heerlijk.

Sluis 8 reageert niet op de marifoonoproep en Ad doet de suggestie om de afstandbediening te proberen. Verduveld, dat werkt. Blijkbaar vanaf sluis 8, in plaats van sluis 7 wat ons is verteld. Er is wel iemand van de VNF en we vragen of we water kunnen tanken. Bij automatische sluizen kan dat niet. Een paar honderd meter verder is echter een ponton met een aansluiting voor water en stroom, net als waar we afgelopen nacht gelegen hebben. Zou het hier wel werken? We maken vast en inderdaad, 4 wateraansluitingen met behoorlijke waterdruk. Na een halfuurtje zijn de watertanks van beide schepen weer vol. We kunnen er weer een dag of 4 of 5 tegen. Als de dames tenminste niet te vaak een wasje doen.

Aan de hellingen kunnen we al zien dat we in het gebied van de champagne zijn beland. De wijngaarden langs de rivier vertellen dat al. Zou er bij een plaatsje een proeverij zijn? Gaan we natuurlijk proberen.

Als we in Chateau Thierry aankomen is het pontonnetje bezet. Er worden zware windstoten verwacht van een diepe depressie die over de Benelux trekt en ongetwijfeld krijgen wij daar een staartje van mee. We willen dus goed aangemeerd liggen. We maken vast aan de kade zonder voorzieningen, maar wel met stevige bolders. Dat moet dus veilig genoeg zijn als de hel losbreekt. Nadeel is wel dat de wallenkant onder water schuin wegloopt tot wel een meter. Met voorzichtig manoeuvreren lukt dat goed en de scooterbandjes hebben we natuurlijk niet voor niks.

Na het afmeren gaan we het oude stadje in en Lenie zoekt eerst een kapper. De eerste de beste die we tegenkomen heeft tijd om Lenie meteen te kortwieken. Jaap legt uit wat de bedoeling is en laten Lenie in handen van de kapster. De anderen gaan een terrasje zoeken, Ina bestelt een wit wijntje maar geeft die terug. Niet lekker. Na een uurtje belt Lenie. De behandeling is klaar, maar de bril is kapot. Er blijkt een poot afgebroken te zijn. De locale opticien ziet geen kans te repareren, dus de reservebril gaat dienst doen. Lenie heeft nu een heel andere look, kapsel en bril.

Er blijkt een Carrefour vlakbij te zijn, dus er kunnen nog boodschappen gedaan worden. De boten liggen goed vast, maar tegen middernacht gaat het flink waaien met hevige windstoten. Er worden door de schippers extra lijnen bijgezet voor de zekerheid. Het wordt een onrustig nachtje, dat zit er wel in.

Zaterdag 18 juni 2011. Chateau Thierry – Reuil. Afstand 39 km. 4,20 uur onderweg. 3 sluizen.
Weer: zwaar bewolkt, zware regen, hagel en onweersbuien. Wind ZW 4, 18 graden.

De afgelopen nacht heeft het inderdaad gestormd. Bij de Kaaiman is zelfs een flap van het achterzeil gescheurd. Allerlei geluiden op en onder de boot hebben ons wel een tijdje wakker gehouden. De schippers zijn er ook een paar keer uit geweest voor inspectie. De wind gaat rond een uur of 3 afzwakken tot een ZW 4. Na het ontbijt worden er eerst nog wat inkopen gedaan.

Omdat in het stadje niets te doen is gaan we varen. Doel is Dormans, maar de steiger ligt vol. Gelukkig maar, want als we daar moesten afmeren waren we binnen een minuut een verzopen kat.

Sluis 3 Vandieres geeft problemen. Een sluisdeur wil niet open, dus de VNF gebeld. Die was er binnen 2 minuten. De sluiswachter bediende de sluis eerst voor de Kaaiman, omdat er een drijvende steiger in de sluis ligt waar maar een boot tegenaan kan afmeren. De kaaimannetjes gaan vast verder om een leuke afmeerplek te zoeken. Dat lukt bij Reuil, een prachtige halte nautique met stroom en water. Stroom doet het alleen niet. Jaap en Ad gaan nog even kijken of er in het plaatsje iets te beleven valt, maar dat valt tegen. Er zijn veel champagneboeren met rijkeluis huizen, er is een voetbaltoernooitje aan de gang in de stortregen en verdraaid…..Jaap ziet een café. Dat is het enige wat er is en we gaan een paar pressionnetjes drinken. We hebben allebei zowat verkering met een locale muts. We komen te weten dat Reuil maar 300 inwoners telt en dat er helemaal geen winkels zijn. Zelfs geen bakker. Maar….. de waardin zegt dat ze morgen voor brood kan zorgen. We bestellen dus 2 baquettes die we om 9 uur kunnen ophalen. Verder leren we nog dat fransen hun trouwring altijd links dragen en duitsers rechts. Wij leggen uit dat in Nederland dit afhangt van de religie.

We liggen in een deuk en gaan in een geweldige stort, bui terug aan boord. Vanaf half zes worden we verwacht op de Kaaiman voor het eten, dat wordt vast weer lekker en gezellig.

Deze week hebben we 170 kilometer gevaren en 14 motoruren gedraaid.

Zondag 19 juni 2011. Van Reuil naar Cumieres 11 km. 2 sluizen. Bewolkt weer, droog. 20 graden C.

Na de stortregen van gisteren is de boot lekker schoongespoeld en beginnen we rustig aan. Jaap haalt het bestelde stokbrood op in het plaatselijke café en na het ontbijt gaan we water tanken. Om 11 uur varen we weg en in de sluizen ligt 1 ponton dus schutten we apart. Jaap vaart rustig door en vindt 2 km voor Epernay een mooi ponton in Cumeires met stroom. We kunnen achter elkaar afmeren. Het is net half 1 als we vastliggen en besluiten om naar Epernay te gaan lopen. Als we onderweg zijn blijkt het toch nogal ver te zijn en de 2 km worden er ruim 4. Dus bijna 10 km heen en terug. In Epernay is op zondag niet veel te beleven maar we zijn weer even bezig geweest. Volgende keer bij twijfel de fiets. Toch is deze voetreis nuttig, want we zien een bedrijf met tankauto’s en we noteren het telefoonnummer. Morgen zullen we bellen.

We drinken wat op een terrasje en de dames overwegen zelfs een taxi te nemen. We halen ze toch over om te gaan lopen en Ina heeft weer een mooi veldboeket geplukt onderweg. Voor 5 uur zijn we weer op de boot. Ina ziet een paar kwajongens een groot autowiel met band in het water gooien. Ad kan hem er weer uithalen met de pikhaak. Je zult het maar tegen je boot aan krijgen. Er zat zelfs een halve versnellingsbak aan.

Jaap gaat toch nog even op de fiets naar Epernay. Hij vindt het niets om morgen naar toe te gaan en dan klopt dat weer met 2003 want toen is de Kaaiman er alleen maar binnengevaren en weer weg gegaan. Ad gaat de bakker zoeken. Die blijkt voorgoed gesloten te zijn. Een kleine supermarkt heeft een depot du pain dus daar moeten we zijn morgen. Ondanks dat we vanmorgen water hebben getankt probeert Jaap nog even voor putjesschepper te spelen, maar de kraan geeft geen water.

Maandag 20 juni 2011. Ligdag in Cumeires. Regen en later lekker weer. 20 graden C.

De bakker is gesloten op maandag. Jaap heeft het bedrijf gebeld voor een tankauto diesel en jawel morgen komen ze. Er is 1500 liter besteld en kost € 1,36 per liter. Dus blijven we liggen.

Omdat het regent gaan we de prachtige foto,s van Thailand bekijken op de Rantasipi. Lenie en Jaap hebben in februari een rondreis gemaakt daar. Wij genieten en Lenie en Jaap beleven hun vakantie opnieuw. Om kwart voor 12 ziet Ina een gemeentearbeider op de kade. Jaap gaat vragen of ze water kunnen regelen en hij geeft ons het advies naar de Mairie te gaan. Jaap en Ad begeven zich aldus naar het gemeentehuis en vragen om water. Er vliegt een Fransman naar buiten en als we bij de boten terug komen hebben we al water. Zo vlug zijn ze nog nooit geweest in Frankrijk. Maar ja hij wilde op tijd gaan lunchen, want dat is heilig in Frankrijk. En gelijk gaan de wasmachines aan de gang.

Na de middag gaan Lenie, Jaap en Ad met het kaaimannetje naar Epernay en Ina is druk om het onverwachte bliksembezoek van dochter Rianne, schoonzoon Leo en kleindochters Isabella en Charlotte voor te bereiden. Om half zeven arriveren ze en het kaaimannetje wordt direct gebruikt om op de Marne te varen door Isabella en Charlotte. We eten gezellig op het achterdek. Daarna gaan we wandelen en jeu de boules spelen. Iedereen geniet van deze mooie zomeravond. Vooral de kleinkinderen genieten van het weerzien en gaan natuurlijk veel te laat naar bed.

Dinsdag 21 juni 2011. Ligdag in Cumieres.  Zomerweer, zonder zon. 22 graden.

Om half negen is de tankauto er en de diesel is nog nooit zo vlug geladen. Met een voldaan gevoel gaan we ontbijten. Na de koffie gaan Leo en Ina met de auto naar Epernay en de anderen met het kaaimannetje. Rond de middag gaan ze weer naar Steenbergen en varen Ina en Ad terug. Een leuk bliksembezoek en ze beloven nog een keer te komen.

Na de middag gaan we met z, n vieren weer naar Epernay en komen in de straat waar wel 30 champagnehuizen staan met als trots ook Moet en Chandon. Wat een luxe en mooi dat we dit gezien hebben. Jaap en Ad bezoeken de kapper en de dames gaan winkelen. Om half zes zijn we weer terug aan boord en brengen de avond gezellig door op het achterdek met eten en daarna alles gereed maken voor het vertrek van morgen uit Cumieres. Want vanaf nu zijn de sluizen erg smal en de bruggetjes 3,5 meter. Een mooie dag en vooral de avond aan het begin van de zomer.

Woensdag 22 juni 2011. Cumieres- Chalons en Champagne 36 km 7 sluizen.
Regen en mooie zomeravond. 20 graden C

Het is bakken met regen wat de klok slaat maar we blijven er niet voor liggen en om 9 uur varen we weg uit Cumieres waar we ons al aardig thuis begonnen te voelen. Lenie heeft een goed idee voor de kap van de Rantasipi bedacht. Ze kunnen de beugel naar beneden doen zonder de kap te moeten afbreken. Ze hebben de beugels verlaagd en met tape weer vastgebonden waardoor ze onder de lage bruggetjes kunnen zonder nat te worden. Ad spuit nog even zijn boot af met enorme druk van de kraan op de wal. Spontaan gaat de midden- ruitenwisser aan. Sluiting dus. De blower erop en even later doet hij het gelukkig weer goed. Het is even wennen aan de lage bruggen en smalle sluizen maar we hebben al gauw de cadans weer gevonden. Helaas vergat Ina een keer te bukken en stoot haar hoofd aan de beugel. Aspirine helpt niet en als we om half twee in Chalons en Champagne zijn aangekomen duikt ze het bed in. De anderen bezoeken de stad en het is een mooie plaats met een cathedraal, mooi winkelcentrum en ook hier is de rijkdom te zien van de champagnestreek.

De avond brengen we door op de Rantasipi met een heerlijk diner. Lenie je mag weer blijven. We besluiten morgen om half tien verder te varen en hopen dat het droog zal blijven.

Donderdag 23 juni 2011. Chalons en Champagne- Bignicourt-sur sauix. 47 km.12 sluizen.
Droog weer met later de zon. 22 graden C.

Amper het stokbrood op of Ad stelt voor om te vertrekken zodat we de eerste zijn. Dat is goed en 10 voor negen maken we los. Het is prettig varen na de regendag van gisteren. Het schutten loopt gesmeerd tot we bij sluis 3 bij Couvrot kwamen en er geen lichten op de sluis waren. Wel staan er 2 VNF auto, s. We meren af en gaan op zoek naar de VNF medewerkers. Maar aangezien het half 1 is zijn ze lunchen en onvindbaar. We drukken op de intercom bij de sluis en krijgen contact. Binnen 5 minuten gaan ze de sluis met de hand bedienen. Een half uurtje oponthoud en een wandeling kunnen we wel hebben.

Om half vijf meren we af voor sluis 66 bij het plaatsje Bignicourt-sur-sauix. Aan een halte nautic voor een pand van de VNF. Een mooi grasveld met houten tafel en bank. Direct komt er wijn en bier op tafel en genieten van dit mooie plekje. Wat een rust en wat een leven zo in Frankrijk. Na de borrel gaan we wandelen en zien een mooi beekje, genaamd Sauix, compleet met waterval. We maken een praatje ( althans Jaap want wij verstaan ze niet) met een Frans echtpaar die een kersenboom in de tuin hebben. De eigenaar klimt in de boom en geeft ons volle takken met kersen. Leuke mensen.

Jaap heeft de smaak te pakken en even later is een ouder echtpaar aan de beurt voor een gesprek. Hij 82 zij 77. Prachtige bloemen en mooi onderhouden tuin. Ze vonden onze interesse geweldig. We wilden nog een kasteeltje bezoeken maar dat was niets volgens deze mensen. Dus gaan we terug naar de boten. We moeten tenslotte nog eten ook. Jaap een 10 voor dit plekje.

Als Ad om 10 uur de boot aan het afsluiten is voor de nacht komt Jaap geheel bezweet vertellen dat hij de avond in het motorruim heeft doorgebracht. En aangezien de motoren 7 uur hebben gedraaid vandaag is dat lekker warm. Hij had eerder op de avond zijn impeller van het aggregaat vervangen. Toen hij later naar het toilet ging hoorde hij water lopen in het motorruim. Bij controle bleek de afdichtring niet teruggeplaatst te zijn waardoor er water lekte bij de pomp. Het is allemaal weer in orde gemaakt en volgende keer zal dit niet meer gebeuren. Wel een raadsel waarom regelmatig de impeller stuk is. Niemand weet het.

Vrijdag 24 juni 2011. Bignicourt-sur sauix.- Fains les Sources, 3 km voor Bar le Duc. 28 km, 23 sluizen.
Zomerweer 23 graden C.

Aangezien we net voor de sluis liggen komt om 10 voor 9 de sluismeester vragen of we er door willen. Ja, natuurlijk en hij doet de sluisdeuren voor ons open. Anders hadden we eerst een stukje terug moeten varen om de elektrische controle te passeren. Er zijn in Frankrijk vier methodes om de sluis te passeren. Door het elektrische oog varen, een draaistang boven het water, een afstandbediening waarmee wij zelf de sluis kunnen activeren of de traditionele hand bediening. De afstandsbediening krijgen we te leen bij het passeren van de sluizen waar dit nodig is. Alle elektrische systemen zijn prima en over het algemeen functioneren ze goed. Handbediening is ouderwets en komt bijna niet meer voor.

Om 9 uur verlaten we dit mooie plekje en maken ons op voor een dagje sluizen. Steeds 1 of 2 km varen en telkens het zelfde model sluis. Maar het is stralend mooi weer en we hebben het naar ons zin. De dames hebben amper tijd om wat voor de lunch te verzorgen zo druk hebben we het. Als we van de sluismeester horen dat we net voor Bar le Duc aan de kade kunnen liggen met water en stroom besluiten we dat te doen. Ad stelt voor de andere dag te blijven liggen en naar Bar le Duc te fietsen. Iedereen is er mee akkoord.

Om half vijf arriveren we bij de kade en deze ligt zo vol dat we alleen dubbel kunnen liggen. De Rantasipi gaat tegen een schip dat dit jaar nog niet heeft gevaren zo te zien en de Kaaiman tegen een omgebouwd vrachtschip die de andere morgen om half tien wil vertrekken. Prima oplossing want dan hebben we plek om een dag te blijven liggen. Op de Rantasipi nemen we de dag door en drinken er champagne bij omdat de hond jarig is. Welke hond vraagt Ad. Die daar loopt, zegt Jaap.

Zaterdag 25 juni 2011.Ligdag in Fains les Cources.
Bewolkt, maar lekker weer. 23 graden.C.

Om half negen klopt de buurman dat hij wil vertrekken. We maken los en gaan naast de Rantasipi aan de wal. Na het ontbijt gaat Ad het dorpje verkennen maar het is niets bijzonders. Hij constateert dat dit soort dorpjes op termijn geheel zullen uitsterven. Jongelui zie je nauwelijks. Nieuwbouw in het geheel niet. Dus ten dode opgeschreven.

Om 1 uur gaan we met elkaar op de fiets naar Bar le Duc. Een tocht van 4 km en we zijn er zo. We gaan natuurlijk eerst in de halte nautic kijken. We hebben de juiste beslissing genomen om in Fains les Cources te gaan liggen want in Bar le Duc is het niets bijzonders. Naast het rangeerstation, de spoorlijn en de snelweg. Er worden weer wat kerken bezichtigd en een terrasje bezocht. Ook hier een mooi monument van de gevallenen in de eerste wereldoorlog. Op de terugweg bezoeken we de supermarkt langs de doorgaande weg en als we klaar zijn gaan ze onmiddellijk de schappen bijvullen.

De avond brengen we door op het achterdek van de Kaaiman en de plaat doet goed werk. Sate en garnalen. Glaasje, kaartje, praatje en Jaap helpt met de computer. Topavond en we zijn blij morgen weer te gaan varen.

Zondag 26 juni 2011. Fains les Resources – Ligny en Barrois, 19,4 km, 20 sluizen, 5 ¾ uur onderweg, 3,5 motoruren.
Weer: Zonnig, onbewolkt, wind ZO 1-2, 33 graden.

Het belooft een hete dag te worden. We zijn van plan vandaag 20 sluizen te nemen en informeren de VNF als zodanig. De medewerker is stipt op tijd en om 9 uur gaan we door de beweegbare brug en sluis 42. De sluizen draaien vlot. De meesten staan onze kant op, dus de deuren gaan al open als we aan komen varen. In Bar le Duc zijn nog 2 beweegbare bruggen van een bijzonder soort. Maar het werkt allemaal en dat is al heel wat. De Fransen staan erom bekend dat ze alles hebben, maar “ne marche pas”. Een ijverige VNF-er maakt een foto van onze schepen. Vignetcontrole? Ons vignet voor 30 dagen is inmiddels verlopen en we besluiten pas een nieuwe aan te schaffen als erom gevraagd wordt. We houden er rekening mee dat we gewoon vanaf 25 juni nog een vignet voor 30 dagen moeten aanschaffen. Wij staan geregistreerd in hun computer en ze weten precies waar we ons bevinden. We merken dat het weekend is, want we komen deze dag wel 4 bootjes tegen.

In Ligny is een mooie haven met camperplaatsen. We weten meteen weer hoe het met Nederlanders gaat. De schipper van een nederlands jacht kijkt even vanaf zijn achterdek om een hoekje wie daar aankomen en gaat rustig door met niks doen. Wij zouden meteen klaar staan om een lijntje aan te pakken. En een nederlands camperechtpaar verzoekt ons niet verder naar voren te gaan liggen omdat we dan hun uitzicht belemmeren. We dachten met onze schepen hun uitzicht te verfraaien, maar die kwam niet aan. De overige campergasten groeten ons vriendelijk, maar dat waren ook geen ollanders.

Na het afmeren duiken we snel onder een boom en dat duurde wel tot 21.00 uur. Ad en Jaap wandelen nog even het dorpje in, maar dat is 3x niks. Er zijn 3 bakkers gevestigd, maar zijn alle drie dicht op maandag. Dan doen we het met yoghurt als ontbijt.

Maandag 27 juni 2011. Ligny en Barrois – Demange, 22 km, 22 sluizen. 6 ¼ uur onderweg, 3,5 motoruren.
Weer: tropisch, windstil, onbewolkt, 37 graden.

Voor vertrek eerst de wierpotten schoongemaakt. Er drijft heel veel groen in het kanaal en als de wierpotten verstopt raken, dan loopt de motor warm (Kaaiman) of de uitlaatkoeling werkt niet meer (Rantasipi). De sluis gaat al snel op groen en we nemen snel de eerste van de beoogde sluizen. Omdat er nergens een goede afmeermogelijkheid is worden dat er vandaag 22 en dat met die tropische temperaturen. De matroosjes zetten hun zonnehoed en een paraplu op bij het schutten omdat het veel te heet is. Zonder handdoek kun je niet op dek zitten. Veel en veel te heet. We komen bij sluis 9 een viertal jachten tegen, die hebben moeten wachten omdat de sluis defect was.

We meren af voor sluis 1 aan een mooie steiger. We duiken onder een grote boom en na een uurtje gaan Jaap en Ad even bij de sluis kijken. Na de sluis is een mooie kade. We besluiten te verkassen. Dat betekent dat we morgen al om 08.30 uur door de tunnel kunnen in plaats van de afgesproken tijd van 13.30 uur. Dat kan namelijk maar 2x per dag. Bij sluis 1 geven we onze afstandbediening voor de sluizen weer af aan de VNF. Zij vragen onze bestemming en noteren dat. We krijgen ook instructies voor de tunnel van morgen. We behoeven niet gesleept te worden, maar mogen op eigen kracht achter de VNF boot de tunnel van 5 km door varen.

Na het afmeren weer snel de schaduw opgezocht. Tot laat in de avond zitten we buiten tot we opgevreten worden door de muggen.

Dinsdag 28 juni 2011. Demange – Void 19 km, 1 tunnel, 12 sluizen. Onderweg 5 ½ uur.
Weer: Nauwelijks wind, onbewolkt 37 graden. Tropisch.

Na een warme nacht staan we om 7 uur op. Om half negen gaan wij onder begeleiding van een vaartuig van de VNF (Voie Navigables de France) door de tunnel. Op eigen gelegenheid mag deze tunnel van bijna 5 km niet bevaren worden. Een paar jaar terug moesten alle vaartuigen aan elkaar vastmaken en moest je zonder de motoren te gebruiken hotsend en klotsend door de tunnel. Dit vanwege het milieu. De motoren van tegenwoordig roken echter veel minder, dus laat men nu toe om op eigen kracht, maar wel onder begeleiding, in konvooi van maximaal 4 schepen door te tunnel te varen. Het konvooi vertrekt 2x per dag. Vanuit onze richting om 08.30 en 13.30 uur.

De tunnel is redelijk verlicht, maar toch hebben wij een bouwlamp aangebracht die schuin naar voren omhoog schijnt. Hierdoor kun je goed de wanden van de tunnel in de gaten houden. We draaien dus stationair afwisselend met de bakboordmotor en de stuurboordmotor door de tunnel. We doen daar 5 kwartier over bijna 5 km. Soms moet je met de boeg- of de hekschroef corrigeren en als je niet oplet kun je in het donker zomaar de verkeerde bedieningshandle bedienen.

Om een lang verhaal kort te maken: het liep gesmeerd. Jaap vergat de schipper van het begeleidingsvaartuig een fooitje te geven, maar gelukkig was Ad zo snugger om dat wel te doen.

Tot Void moeten we nog 12 sluizen door in de tropische hitte van 37 graden. De zonneplu doet weer goed dienst. We hebben wel het voordeel dat we nu naar beneden schutten, dat is een stuk gemakkelijker en minder werk voor de dames. Met ons zijn een belgisch en een Noors jacht door de tunnel gegaan. Omdat er maar twee schepen in de sluis passen vragen we Wickie de Viking om met Lambiek mee te schutten. Zo geschiedde.

Sluis 3 bleef op rood staan en de deuren gingen niet open. De behendigheid van Jaap en de stuurmanskunst van Lenie gaven de mogelijkheid voor Jaap om via de punt af te stappen en de noodknop te bedienen aan de wal.

Na sluis 6 bleef de Noorman liggen vanwege problemen met het wierfilter. Lambiek hebben we niet meer gezien. In Void bleek de ligplaats bijna geheel bezet. Een jachtje hebben we iets verlegd zodat de Rantasipi er tussen paste en Kaaiman langszij kon afmeren. Een halfuurtje later zien wij Wickie aankomen en zijn vrouw kwam in paniek naar ons toe. “Problemen met het filter en we tobben al vanaf Bar le Duc hiermee en de fransen verstaan geen engels en wij geen Frans en niemand wil of kan ons helpen”.

Nou wij “sprechen alle zahlen” dus haar uitgelegd dat ze langszij de Kaaiman konden komen (met de hand aangelegd) en Ad en Jaap zullen proberen het probleem op te lossen. Al snel bleek dat het probleem zich onder het schip bevond. De aanzuigmond was verstopt. Mevrouw Viking zegt dat zij kan duiken en zij probeert bij de waterinlaat te komen. Lukt niet en ook Ad komt geen twee meter onder het schip. Wickie wilde toen zelf ook nog te water gaan, maar desgevraagd was zijn gezondheid niet je van het. Wij weigerden hem dus te laten duiken. Met een haak konden we binnenwaarts iets uit de aanzuigmond halen, maar onvoldoende. Met een voetpomp hebben we van binnenuit naar buiten geblazen en hiermee was het probleem opgelost. Bij het openen van de afsluiter golfde het water naar binnen. Alles binnen een halfuur gepiept en Wickie vaart al dagen met het probleem. Daar snappen wij nou niks van. Op zijn vraag wat de kosten waren zei Ad vijfhonderd euro. Wickie zou zondermeer bereid zijn geweest dat te betalen, maar zo zitten wij  niet in mekaar. We hebben ze aangeboden maar naast ons te blijven liggen voor vannacht. Ze waren daar erg dankbaar voor.

Daarna gaan we zwemmen in het kanaal. Het water is kraakhelder vanwege de uitbundige plantengroei onder water en we koelen daar lekker van af. Jaap gaat nog even wat boodschappen halen in de kleine supermarkt in het dorp. Lenie blijft aan boord. Is uitgepuft.

’s Avonds dreigt een onweersbui, maar dat valt mee. Wat wel dreigt is een serieuze aanval van een soort vliegende bruine torren op Jaap. Als hij er een doodt komen er 10 op de begrafenis. Het gekke is, dat zij alleen Jaap moeten hebben. Ad lacht zich rot om de bokkensprongen van zijn maatje. Jaap vlucht onder de kap en dan wordt hij met rust gelaten. Rusten doen we vannacht wel, maar vanwege de warmte zal er van slapen niet veel komen.

Woensdag 29 juni 2011 Void – Pagny sur Meuse 12 km, 1 ½ uur onderweg. Geen sluizen!!
Weer: zwaar bewolkt, wind NW 2, buitje, 20 graden.

Heerlijk, vandaag geen sluizen. Een verademing na de 90 sluizen die we in het Canal Marne au Rhin genomen hebben. Het is vandaag ook minder warm. Het is afgekoeld naar een graad of 20. Een heel verschil met de 37 graden van gisteren. We zijn op tijd op om water te tanken en rustig te ontbijten. Lenie staat om 8 uur al te strijken. Ja, met die hitte van de afgelopen dagen doe je niks. Even inhalen.

We zeggen Wicky de Viking gedag en gaan op weg om te genieten van het prachtige landschap. We varen via een soort aquaduct over de Meuse. Een onbevaarbaar gedeelte van de Maas met prachtige watervalletjes. We komen het eerste jachtje sinds 24 uur tegen in een onoverzichtelijke bocht. Hij vroeg naar de manier van varen door de lange tunnel. Per marifoon op de hoogte gesteld.

Als we in Pagny aankomen ligt er slechts 1 jachtje. De rest van de steiger is vrij. We kiezen voor een plek vooraan de steiger en sluiten goed aan, want er zullen nog wel meer schepen hier aanleggen. Dat blijkt ook zo te zijn. Uiteindelijk liggen we met zeven boten, waarvan een dubbel afgemeerd. We kuieren in de middag wat door het dorpje, dat niets voorstelt. Net als afgelopen dagen. Uitgestorven en ten dode opgeschreven. Er is nog wel een bakkertje, maar die is morgen dicht. We nemen dus maar een gesneden brood mee en verdelen dat voor morgenochtend.

Na het kaarten, de boot en stootwillen schoonmaken maken we er een rustig avondje van. Het is windstil en rustig. Weer een dag voorbij. Het vliegt werkelijk door je vingers en je weet vaak morgen niet meer wat je vandaag gedaan hebt. Jaap is tot laat in de avond bezig met pogingen om met de SFR dongel verbinding te maken met internet, maar dat lukt maar niet. Hij koopt zelfs online een prepaid upgrade, maar ook dat helpt niet. Morgen in Toul maar naar de SFR. Tot overmaat van ramp heeft ook de I-pad kuren. Kan er ook nog wel bij.

Donderdag 30 juni 2011. Pagny sur Meuse – Toul, 14 km, 12 sluizen en 1 tunnel. Vier uur onderweg.
Weer: Half bewolkt, droog, wind ZO 2, 23 graden.

Van de zeven schepen die in Pagny liggen gaan de eersten al om kwart over zeven losmaken, terwijl de sluizen pas vanaf 9 uur draaien. Om even over achten gaan we ook van start. Eerst volgt de tunnel van Foug en dan de sluizen tot aan de jachthaven van Toul. Na de vloeiende passage van de tunnel (ongeveer 1000 meter) komt de eerste sluis in zicht. De vroege starters liggen nog te wachten. Die hebben dus een uur voor de sluis gelegen. Tot aan Toul schutten we naar beneden en dat gaat weer op de automatische piloot. Gemiddeld is de periode van sluis uitvaren tot en met de volgende sluis uitvaren 12 minuten. We zijn wel 4 uur onderweg, maar met slechts ruim 2 motoruren. We overwegen om voor Toul te stoppen om een aantal redenen.  Ten eerste omdat het wel druk zal zijn en ten tweede omdat er in de vele hoge bomen daar veel kraaien huizen die ’s avonds een lawaai van jewelste maken. Er is echter geen afmeermogelijkheid voor Toul. Dus dat wordt de haven. Er wacht ons een verrassing. De haven is matig bezet en er zijn mooie vrije plekken aan de wal of kopsteiger. En wonderwel is de haven sterk gemoderniseerd met nieuwe steigers en veel grote bomen zijn gekapt. De kraaien blijken dus verhuisd.

Na het afmeren trakteert Ina op een heerlijk pasteitje met kalfsragout. Nee we komen niks tekort. Ina en Ad hebben er echt plezier in om het anderen naar de zin te maken en hen te verrassen.

De stad Toul zelf heeft een metamorfose ondergaan van een smerige rommilige stad is er nu sprake van schone straten en mooie pleintjes met keurig onderhouden huizen en veel bloemen en een fontein midden op het plein. En bij de fontein veelkleurige vogelhuisjes. Zal toch niet voor de kraaien zijn?

Ad vindt het water zo helder, dat hij onder de boot zijn boegschroef wil controleren. Hij wil een duikbril kopen om het beter te kunnen zien, maar dat lukt niet.

Jaap gaat naar de SFR en legt uit wat er gebeurd is. Bij navraag blijkt de upgrade niet doorgevoerd te zijn omdat de creditcard de betaling niet heeft uitgevoerd. Alsnog een upgrade aangeschaft voor € 35,00 met een tegoed van 40 uur internet met een max van 1 Gb. De vorige van 1 Gb is dus in een maandje opgemaakt.

We gaan op de fiets naar de Intermarche om inkopen te doen. Na het avondeten wordt op de Rantasipi gevierd dat we vandaag op de kop af 50 dagen onderweg zijn, 1339 km hebben gevaren en 125 motoruren hebben gedraaid. We zijn inmiddels 144 sluizen en 4 tunnels gepasseerd.

De lemoncello smaakte zodanig dat we dat op de 100e dag willen herhalen. En Ina zou Ina niet zijn als ze voor Lenie geen aardigheidje meebracht. Heel lief Ina, dank je wel.

We spreken af dat we morgen om half negen losmaken om zo mogelijk naar Nancy te varen. Maar we gaan er met de anderen die in de haven liggen geen wedstrijd van maken wie als eerste de sluis in mag. Er kunnen er tenslotte maar twee tegelijk schutten. De sluizen zijn maar 39 m lang en 5 meter breed.

 

Vrijdag 1 juli 2011 Toul – Nancy, 35 km 9 sluizen en 3 beweegbare bruggen, 5 ½ uur onderweg.
Weer: Half bewolkt, droog 21 graden. Wind NW 2-3.

Ondanks dat we er geen wedstrijd van willen maken, starten we toch de motoren om 08.20, nadat een ander schip ook alvast voor de sluis is gaan liggen. Commentaar krijgen we toch altijd als KNMC-ers, al zijn we de enigen die een lijntje aanpakken van een ander. Na de 3 sluizen in Toul komen we op La Moselle. Wat een genot om weer eens behoorlijk water onder de kiel te hebben. Het heuvelachtige landschap is prachtig en op vriendelijk verzoek van onze motoren blazen we de turbo’s eens even flink schoon na dat gepruttel van de afgelopen weken. Elke dag worden de wierpotten schoongemaakt, die vol zitten met plantengroen. Volgens de VNF komt de weelderige plantengroei in het water door de fosfaten uit de kunstmest van de boeren. Het neveneffect is, dat het water in de kanalen kristalhelder is.

Het genieten duurt maar 22 km, want bij Frouard schutten we weer richting Nancy via het Canal Marne au Rhin, branche est. We passeren voor sluis Clevant een lager dan verwachte spoorbrug. Ad vaart voorop en komt toch nog enigszins klem te zitten met de cabriokap. Maar als Ad en Ina beiden aan de stang gaan hangen blijft de schade beperkt. De Rantasipi neemt maatregelen door de cabriokap te demonteren. Zo komen we in de sluis die ons 11 meter omhoog brengt richting Nancy. Na de sluis gaat Ina, als altijd bezorgd, op het salondek staan om te kijken of de cabriokap beschadigd is. Er nadert echter een brug van 3,5 meter doorvaart en het is goed dat Ad op tijd een brul aan Ina geeft, waardoor zij op tijd kan wegduiken. Ze werd bijna gescalpeerd. Daarom gaat ze morgen naar de kapper.

Bij de hefbrug Pont de Bazin gebeurt ook weer iets. Een madame dacht nog snel even over de brug te kunnen lopen naar de overkant, maar zag dat de brug al omhoog ging. Zij probeert er nog af te stappen, maar maakt een smak op de kant. Met behulp van omstanders komt zij weer overeind, maar het is zeker dat zij met die doodssmak wat gebroken moet hebben.

Een ongeluk komt altijd in drieen. Wanneer we een plekje zoeken in de haven liggen daar de Almira en de Bluebell gebroederlijk naast elkaar. We gaan daar maar tegenaan liggen, zij zijn niet aan boord, en de havenmeester vindt het goed. Na het vastmaken en uitleggen van de stroomkabels belt Jaap Albert, maar die heeft zijn telefoon natuurlijk aan boord gelaten. Ad belt dan met Jan Satter van de Bluebell en vraagt waar zij liggen. “In Nancy” is het antwoord. “Nou vraagt Ad, is het dan goed als we tegen jullie aan komen liggen?”. Verbazing alom natuurlijk en we spreken af elkaar op het Stanislas plein te ontmoeten. Als we daar aankomen staat Jan ons al op te wachten. Doris is nog even een bikini kopen en Albert en Ria zijn na de lunch nog even wat bekijken. Terwijl we staan te praten, nou ja, terwijl Jan staat te praten komt er een zeer, zeer charmante jongedame naar hem toe met de boodschap dat hij even mee moet komen. Jan krijgt er een kleur van, maar het blijkt de verkoopster te zijn van de winkel waar Doris aan het passen is.

We gaan op een terrasje zitten en van lieverlee druppelen ook de Almira´tjes en Doris binnen. Na een allerhartelijkste begroeting drinken we er een paar. En we spreken af, dat we morgenavond met elkaar gaan eten in een leuk restaurant.

Jaap en Lenie die voor het eerst in Nancy zijn, kijken hun ogen uit. Wat een prachtig plein. Uniek in de wereld. Zoiets hebben zij nog nooit gezien.

Na het eten op de Rantasipi (Lenie had Indonesisch gekookt) zijn we met z’n achten weer naar de Place Stanislas gelopen voor de licht en geluidsshow om 22.50 uur. Nou geweldig. Prachtige kunstige animatie werd geprojecteerd op de gebouwen rond het plein. De historie van het plein en de gebouwen werd weergegeven, vanaf het ontwerp tot en met de voltooiing. Wie meer wil weten van Stanislas raadplege internet. Heel interessant.

Na de afzakker op de Kaaiman (er was nog wat Lemoncello in stock) gingen we iets over middernacht te kooi.

Wat n bijzondere dag.

Zaterdag 2 juli 2011, ligdag Nancy.
Half bewolkt, droog 22 graden. Wind NNW 3.

Als Jaap om 09.15 uur aan dek verschijnt om de vlaggenparade uit te voeren komt Ad met een nieuwe ontwikkeling. De havenmeester wil dat we verkassen. Het is een andere havenmeester als gisteren, dus als dat morgen weer zo is blijven we aan de gang. Er is net een boot vertrokken, waardoor er een steigerplaats vrij is. Jaap gaat goedkeuring vragen aan de havenmeester en die komt er. Na een kleine 3 kwartier liggen de Rantasipi en de Kaaiman weer broederlijk naast elkaar aan de steiger met stroom en nu ook een wateraansluiting. Hier krijgen ze ons niet meer weg, welke havenmeester ook dienst heeft. We blijven in ieder geval tot maandag en misschien nog wel wat langer.

Volgens afspraak gaan we vandaag ieder zijns weegs. Jaap en Lenie gaan de stad bekijken, Ina gaat naar de kapper voor een metamorfose en Ad pakt de fiets.

Vanavond om half zes de borrel aan boord van de Rantasipi, waarna we met elkaar in een door Doris uit te kiezen restaurant gaan eten.

Door Doris is een prima restaurant besproken Le Romarin in het oudste straatje van Nancy . Zelfs het 3 gangen menu is door haar samengesteld inclusief de wijn. Voor € 25, – per persoon genieten we van een smakelijke en gezellige maaltijd. Wie ooit in Nancy komt moet daar gaan eten. Een echte aanrader. Tijdens de maaltijd blijkt dat een oud buurman van Jan Satter een vroegere zakenrelatie was van Ad. Zo kom je tenslotte overal achter als je met Jan praat. Na afloop wandelen we via het Stanislasplein terug naar de boten en is het weer tijd om uit te rusten van een mooie dag in Nancy.

Zondag 3 juli 2011 Ligdag te Nancy.
Stralende zon en 27 graden. Genieten dus.

Het is de bemanning van de Kaaiman die als laatste die ochtend aan dek komen. Jaap trakteert naast het stokbrood op een heerlijk koffiebroodje. Het is tenslotte ook zondag. Even later zien we Albert en Jan de boot van de zeilboot voor ons repareren. Jan heeft bij het afmeren zijn railing geraakt en gezien de staat van onderhoud had hij het direct begeven. Ze vragen of Ad nog een onderdeel heeft om de staaldraad opnieuw vast te maken. Ad heeft een en ander maar dat vonden ze te duur. Terwijl Ad niet eens de prijs had genoemd. Tenslotte is het toch opgelost en de eigenaar is akkoord.

Na de middag gaat ieder doen waar hij zin in heeft. Fietsen,  lezen , wandelen etc .etc. Ina en Ad moeten nog een brief posten en fietsen 2 bruggen verder en komen langs een kano wildwaterbaan. Dat komt weer uit in een meer. Wat een prachtige stad en  omgeving.

Om half zes zijn we uitgenodigd bij de Almira. Daar heeft Jan voor een prosecco gezorgd uit Würzburg. Albert voor Heineken uit Holland en rosé uit Frankrijk. Doris en Ria voor lekkere hapjes. Kortom het was goed verzorgd.

Nog een,door Ina verzorgd, klein etentje op ons achterdek en daarna een avondwandeling maakt de dag weer compleet.

Maandag  4 juli 2011 ligdag in Nancy.
28 graden C en  onbewolkt.

Na het normale ochtendgebeuren stelt Ad voor om vanavond met elkaar Pizza te gaan eten op het plein aan de andere kant van het water. Iedereen is akkoord. We willen om 12 uur gaan fietsen maar daar komt plotseling een man met camera en 1 met een microfoon. Of ze even achter het stuur van de Kaaiman mogen zitten om opnamen te maken. Ad vindt het goed aan als Jaap terug komt wordt hij geïnterviewd over Nancy en de jachthaven. Je gelooft het toch allemaal niet wat er gebeurt.

We gaan om even na 12 uur fietsen en laten Lenie en Jaap de kanobaan zien. De Almira en Bluebell bemanning hebben een auto gehuurd en gaan kastelen bekijken. Wij fietsen naar het meer en langs de rivier La Meurthe. Onderweg maken we mooie foto, s. Na vele kilometers springt er plotseling een vos uit de berm vlak voor de fietsen van Jaap en Ad de andere kant een bouwterrein op. We stoppen nog even maar hij is in geen velden of wegen meer te zien. Dat we dit ook nog meemaken vandaag. Via een brug over een prachtige waterval fietsen we weer naar het centrum van de stad. Op het Stanislasplein is het tijd voor een pressionnetje. Jaap wil op wafels trakteren maar die wilden ze niet leveren. Het was inmiddels bijna drie uur en dan is de lunchtijd voorbij in Frankrijk. Dus laten we de dames in de stad om winkels te kijken en gaan Jaap en Ad naar de boot. Onderweg wordt Jaap aangehouden door de politie. Op de vraag of hij Frans spreekt antwoord Jaap: a little bit. Hierop kreeg hij een waarschuwing om niet meer door rood licht te rijden met de fiets. Ad lag in een deuk. Temeer daar hij voorop reed en door de politie geheel genegeerd werd..

Om half acht gaan we met elkaar Pizza eten op een leuk terras aan de overzijde van de jachthaven. Ria en Albert komen nog kennissen tegen uit Hillegom. Nog voor de maaltijd leest Ad het verslag door van de afgelopen dagen in Nancy en geeft een kopie mee.Lenie en Ina hebben presentjes voor de verjaardagen van Albert ( 17 juni) en Doris (14 juli). De maaltijd smaakt prima en na afloop wandelen we nog langs de kano wildwaterbaan en via het riviertje Le Meuthe terug naar de boten. Daar nemen we afscheid van elkaar omdat we morgen weer uit elkaar gaan.

Nancy is een bijzondere stad en aanbevelenswaardig voor elke leeftijd. Een wereldberoemd en uniek plein, het park met zijn dieren. De riviertjes die er om heen slingeren. De kastelen in de omgeving en als je dan stralend mooi weer hebt en je komt ook nog KNMC vrienden tegen  zijn die vier dagen zo om.

Dinsdag 5 juli  Nancy- Crevic. 19 km 7 sluizen.
Zon en 30 graden C.

Om 9 uur worden we in Nancy uitgezwaaid door de bemanning van de Almira en de Bluebell. De zon staat al lekker te schijnen. Als we na 2 km  bij de eerste sluis komen moeten we al vastmaken en de VNF bellen want de deuren gaan niet open. Het is als ze er zijn zo opgelost maar kost een half uur. De tweede sluis staat open en we worden vlot geschut door de VNF. Bij de derde sluis staat hij weer op storing en het is zo half twaalf geworden  als we pas drie sluizen hebben gedaan en we slechts 7 km  hebben afgelegd. Opvallend zijn de vele huurboten hier die hebben we nog niet eerder in zo grote getale gezien. De omgeving is ook prachtig en voor allemaal de eerste maal van ons leven dat we hier zijn. Dat geeft ook extra oponthoud bij de sluizen. Maar dan voelen we ons niet zo alleen.  Het is zo warm geworden en we hebben alle tijd dus meren we na de zevende sluis af. Het is tegen half twee  bij Crevic. Een dorpje zoals zoveel, waar niets te beleven is. Maar onder de bomen aan de waterkant is het prettig lunchen. Geheel verzorgd door de Rantasipi. Jaap en Ad gaan hierna de omgeving per fiets verkennen. Welke kant ze ook opfietsen overal zijn heuvels en is het flink trappen. Na een uurtje zijn ze terug en tijd om uit te rusten. Half zes borrelen en kaarten in de schaduw. Ook eten onder de bomen en pas om 9 uur is het uit te houden op het achterdek. We liggen inmiddels met 5 boten en rekenen op een rustige nacht.

Woensdag 6 juli 2011 Crevic- Parroy .13 km  en 4 sluizen.
Het weer is bewolkt en 23 graden.

Om 9 uur varen we weg en genieten we weer van deze mooie omgeving. Heuvels met graan dat bijna rijp is en veel groen er omheen. Af en toe een dorpje en uiteraard een kerk. Het is vanaf Nancy  eigenlijk het mooiste stuk varen na Parijs. We schutten redelijk vlot ondanks de vele huurboten die hier allemaal varen. Om half 1 zijn we afgemeerd bij Parroy naast een camping en een groot meer. De  lunch wordt  verzorgd door Ina en Ad doet de koffie. Lenie wil een kleintje dus krijgt ze alvast beschuit met muisjes erbij. Jaap een hardgekookt ei om op krachten te komen en zonder zout gaat het in 1 keer naar binnen. Zo moet je er wat van maken.

Dan gaan we met de fiets de omgeving verkennen. Heuveltje op en af. We komen bij het meer en constateren een verlaten camping en dat op 6 juli. Geen  kip te zien. Ook in de dorpjes is niets te beleven dus gaan we terug naar de boten en Jaap en Ad gaan jeu de boules spelen. Jaap wint en Ad trakteert daarom op een pilsje. Lenie heeft weer een prima avondmaal verzorgd en als we dat nuttigen komen er nog 3 huurboten bij liggen. Zo lagen we vanmiddag alleen en nu met 7 boten. Maakt het toch wel gezellig. We nemen stroom en water en betalen 10 euro per boot aan de campingeigenaar. Weer een mooie dag voorbij in Frankrijk.

Donderdag 7 juli 2011 Parroy-Port Sainte  Marie 16 km 6 sluizen.
Zon en na de middag regen. Van 25 naar 20 graden.

Om 8 uur gaat de Kaaiman naast de Rantasipi liggen om water te tanken. De eerste huurboot vaart snel weg als hij de Kaaiman in beweging ziet komen. Als we net vertrokkken zijn ziet Lenie een vos in het net gemaaide veld. Ze geeft het via de marifoon aan ons door maar we zien hem niet meer. Om even voor negen komen we bij de eerste sluis en daar ligt de huurboot nog die om 8 uur weg voer. De sluis is geblokkeerd. Half uurtje wachten en inmiddels komen er nog 2 snelle Duitse motorboten die we voor laten gaan omdat ze dan met z,n drieën kunnen schutten. Terwijl we wachten komt de bakker langs met een soort SRV wagen. Ina haalt brood en dat is mooi om het zo bezorgd te krijgen.  Een drukte aan de sluis want even later komen er nog meer huurboten. Dit zijn we niet gewend maar we zijn om 10 uur geschut en om half elf hebben we al weer drie sluizen gehad. De sluizen zijn meer dan honderd jaar oud en we realiseren ons dat deze sluizen er al waren voor onze ouders geboren waren. Uiteraard ging het toen met de hand en is het nu volledig geautomatiseerd. Na de zesde sluis meren we af bij Port Sainte Marie. Daar liggen nog een paar boten maar allemaal vaste liggers. Als we om 3 uur willen gaan fietsen regent het en dat blijft tot het om 5 uur even droog is. Ad stelt voor toch naar het dorpje te fietsen. De dames zien dat niet zitten en dus gaan Jaap en Ad. Na een half uurtje komen ze terug als twee verzopen katten. Het dorpje was ook weer niets. Geen winkel te zien of nog erger geen kroegje.  De regen blijft maar we realiseren ons dat dit de eerste hele middag regen is sinds we zijn begonnen.  Morgen beter en  komt het goed.

Vrijdag 8 juli 2011  Port Sainte Marie- Houillon  15 km  4 sluizen.
Mooi zomerweer. 22 graden.

Om 9 uur vertrekken we en om 10 uur hebben we al drie sluizen gehad. Als we om kwart over tien bij de 4e sluis komen is dat de laatste sluis dat we omhoog gaan. Maar we gaan wel 15,3 meter omhoog. Het is even wachten en om 11 uur zijn we geschut waarbij Lenie het een zware bevalling vond. Op de vraag van Ad of het een jongen of een meisje is geworden antwoordde ze: een tweeling!

Enkele kilometers voorbij de laatste sluis gaan we bakboord uit de Saar op. Dit heet het Saar-kolen-kanaal. Dat komt omdat we de zoutstreek verlaten hebben en nu in de mijnstreek zijn beland. Na 4 km komen we bij de eerste jachthaven op de Saar en meren af aan de kade. We mogen van de eigenares achter elkaar liggen. Maar als we hebben betaald komt de eigenaar en moet de Rantasipi naast de Kaaiman gaan liggen anders is hij teveel plaats kwijt. Dat blijkt toch terecht te zijn want in de loop van de dag komen er nog zoveel huurboten dat de haven bijna vol ligt. Na de middag gaan we op de fiets langs het kanaal van de Saar. Bij een afslag nemen we de weg naar Rhodes. Geen Griekenland maar wel veel heuvels. Dat vond Lenie minder leuk. In Rhodes nemen we een drankje aan het mooie meer en via dezelfde weg gaan we terug. Versleten komen we om half vijf weer aan boord want terug ook nog flink tegenwind. Ina maakt het goed door een vismaaltijd te verzorgen. De tong die we in Parijs hebben gekocht gaat op de plaat op het achterdek. Jaap haalt het vel van de tong  als een volleerde vishandelaar. Lenie begeleidt het bakken op de plaat en zo hebben we een gezellig etentje op een mooie zomeravond op de Saar. De eigenaar komt nog even langs en na een mop van Ad in zijn beste Duits ligt hij in een deuk en we komen niet meer van hem af. Lachen, want hij heeft een hekel aan Duitsers en dat laat hij op een bepaalde manier merken. Met handgebaren. Maar vooral aan Algerijnen heeft hij de pest. Hij geeft aan dat we gerust kunnen slapen omdat hij automatische lichten heeft. En als die midden in de nacht aangaan pakt hij zijn pistool en daar hebben ze niet van terug.   Na de koffie gaan Jaap en Ad jeu de boules spelen en deze keer is Ad de winnaar. Zo blijft alles in evenwicht.

Zaterdag 9 juli 2011  Houillon- Saint- Louis 30 km  2 tunnels en 1 hefwerk van 45 meter.
24 graden en af en toe een spatje regen.

De havenmeester heeft keurig voor een knapperig stokbrood gezorgd. De watertanks gaan vol  en als Jaap de sleutels inlevert laat de havenmeester zijn pistool aan hem zien. Een aparte man. Als we om half tien vertrekken staat hij ons uit te zwaaien samen met vele bemanningsleden van de huurboten. Zo vaak komen dergelijke schepen niet hier. Geen normale sluizen vandaag maar 2 tunnels en een hefwerk. Onderweg proberen we te stoppen voor een supermarkt maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Om 12 uur hebben we de eerste tunnel van 475 meter en aansluitend een van 2300 meter. Beiden worden door ons zonder problemen gevaren. Geen boeg en hekschroef nodig als je er maar rustig stationair door heen gaat. Om 1 uur liggen we voor het hefwerk wat ons 45 meter naar beneden zal brengen in een zijwaartse bak. De Rantasipi mag met een rondvaartboot mee en de Kaaiman volgt met de volgende daling met een huurboot mee. Zo kunnen we foto, s van elkaar maken.

Beneden blijven we liggen omdat het een prachtig plekje is en er een restaurantje is op 700 meter. Jaap en Ad gaan op verkenning en komen vlakbij op een camping waar het eerste pressionnetje wordt genomen. Bergje op naar het restaurant van vanavond is best een klim en niets voor de dames. Onderweg zien we een opblaaszwembad met rollende ballen waar de kinderen in kunnen spelen. Nooit gezien en heel leuk. Ook komen we langs een splinternieuw gebouw met een glasblazerij  en barretje. Hier volgt het tweede pressionnetje. Het restaurant blijkt gesloten in de middag, maar ziet er goed uit. Toevallig komt de eigenaar naar buiten en biedt aan ons op te halen vanavond. Mooi geregeld en hij geeft ons ook de code van het hek waar de boten liggen. Hierdoor is de afstand een stuk korter en kunnen we gerust lopen.

Om 7 uur lopen we naar het restaurant en wat blijkt. We zijn de enige gasten die avond. We genieten van een smakelijk diner en de gastvrouw en heer zijn bijzonder vriendelijk. Ad geeft complimenten voor het koken en krijgt spontaan een dikke zoen van de gastvrouw. We krijgen zelfs een recept mee van chocolade cones. En weer  hebben we een bijzondere dag op deze vakantie.

Zondag 10 juli 2011 Hefwerk dÁrzviller naar Lutzelbourg, 4 km, 4 sluizen, 1 ½ uur onderweg.
Weer: zonnig en warm begin, na afmeren regen. Nauwelijks wind, 24 graden.

Al vroeg in de morgen was er activiteit van de kapiteins te bespeuren. Toen Jaap om 8 uur naar de oude sluizentrap ging lopen kwam Ad al terug. Die was om kwart voor zeven al aan de wandel gegaan en ging de fiets pakken (maar ook omdat hij naar de wc moest). De oude niet meer gebruikte sluizentrap beslaat 17 sluizen, die in een keer overbrugd worden door het hefwerk. De oude sluisjes zijn zeker 100 jaar oud en er staat geen water meer in. Het is nog wel een bezienswaardigheid. Na het lichte ontbijt gingen we met elkaar naar de op korte loopafstand gelegen showroom annex koffiebar/resto. Hier werden wat glazen aangeschaft. Ina zelfs een compleet glasservies (6 rode wijn, 6 witte wijn en 6 bierglazen). We kwamen tot de ontdekking dat men gratis een naam in de glazen graveert. Er werden dus 18 Kaaimanglazen en 6 Rantasipiglazen geproduceerd. Leuk gedaan en Ad heeft zijn verjaardagscadeau al te pakken. En passant drinken we nog even buiten een lekkere espresso of rallonger (Ad).

Terug bij de boten gaan we losmaken voor een korte tocht naar Lutzelbourg. We moeten hoognodig wat boodschappen doen, want er is totaal geen fruit en yoghurt meer in voorraad. Zelfs een appeltje is niet meer te vinden. Jaap heeft eergisteren dan ook maar een sigaar opgestoken.

De 4 sluisjes gaan naar beneden, net zoals de komende 38. Lutzelbourg is een pittoresk plaatsje. Dat is te merken, want er liggen al behoorlijk wat (huur)boten afgemeerd. De meesten, zo blijkt, voor de lunch, want er vertrekken er ook weer aardig wat. Toch blijft het goed bezet. We ontwaren de Lady of the Dawn van Fred en Tony Vollebregt. Zowaar een clubgenoot in Lutzelbourg.

De ligplaatsen zijn goed, maar de voorzieningen zoals stroom en water matig. Voor € 2,00 mag je 2 kilowattuur stroom pakken en 15 minuten water. Dat is nog eens handel.

In het dorpje zijn een paar winkels. Bakker, supermarktje, bank en farmacie. Wel een leuke bierstube. Ja, we zitten tegen de Duitse grens. Van wandelen komt niet veel, want na het afmeren gaat het flink regenen. Komt de voorspelling van Jaap helaas toch nog uit.

Om 5 uur een borrel op de Kaaiman.

Na een korte droge periode valt er weer flink wat regen, zodat we van het achterdek naar binnen zijn gevlucht.

Na het eten wandelen we met elkaar nog even door het dorp. Pittoresk. Morgen naar een wat grotere plaats. Sinds Nancy hebben we geen boodschappen kunnen doen. Lekker voordelig en de vriezer is ook weer wat leger.

Maandag 11 juli 2011. Lutzelbourg – Saverne 10 km, 9 sluizen, 3 uur onderweg.
Weer: Licht bewolkt en NO 2. Temperatuur 28 graden.

We zouden om vijf voor negen vertrekken, maar omdat iedereen klaar was werd dat kwart voor negen. Dat gebeurt wel meer, dat ongeduld.

De eerste sluis wordt opgeroepen via VHF 18 en de overige sluizen gaan automatisch. Heerlijk is dat en we zakken af, dus de sluizen zijn een makkie. We zagen Ad ineens met een groot mes op Ina af gaan, maar het was loos alarm. De lijn was niet klem gelopen. We varen door het prachtige Elzas. Aan weerszijden behoorlijk heuvelachtig met hier en daar nog een verdwaalde mistbank. Het zonnetje warmt de lucht snel op. Het is weer heerlijk varen na de regen van gisteren.

De sluis in Saverne gaat 8 meter omlaag en na het uitvaren zien we een prachtig levendig stadje met veel winkels. En boodschappen moeten hoognodig gedaan worden. Na het afmeren in de haven van verhuurbedrijf Nichols aan de kade en het betalen van € 10,00 havengeld gaan Ad en Ina naar de Aldi. Jaap en Lenie waren dat ook van plan, maar verdwaalden. Zij kwamen terecht bij Super U. Een mooie supermarkt. Bepakt en gezakt komt iedereen weer aan boord. Lenie en Jaap waren elkaar weer eens mis gefietst (Jaap moest nog even bij een groenteboer tomaatjes kopen en dat had Lenie gemist).

Rond een uur of vier gaan we ieder afzonderlijk het stadje bekijken. De moeite waard. Na een uurtje treffen we elkaar op een gezellig terrasje en Ina laat nog even twee aangeschafte kledingstukken zien. Mooi en voor een prikkie vanwege de uitverkoop die hier een maand duurt.

Vanavond wordt er huzarensalade gegeten die door de dames is vervaardigd. Vooraf leggen we nog een kaartje. Tijdens het kaarten komt er een huurboot aangevaren die volgens Jaap de Rantasipi dreigt te rammen. Nou het scheelde niet veel, maar dank zij de luide instructies van Jaap hoe de schipper, die voor het eerst een boot bestuurde, moest afmeren en vastmaken. Leuke mensen, maar een gevaar in de havens.

Er wordt nog tot laat in de avond op het achterdek genoten van het mooie weer, Ina showt haar nieuw aangeschafte witte zomerjurkje (strapless) en Jaap en Ad zitten achter de laptop. Lenie verdiept in haar e-reader. Wisten jullie trouwens dat Ina voor mannequin gestudeerd heeft? En ook wel eens modeshow gelopen.

We besluiten dat we morgen naar Strasbourg varen. Ad is donderdag jarig en die wil dat in Strasbourg vieren. Op advies van een aardige Duitstalige Fransman belt Jaap de haven Bassin l’Hopital in Strasbourg, maar moet inspreken. Morgen belt Ad nog in het Duits dat we dubbel kunnen afmeren, zodat we maar een plekje nodig hebben. We zullen zien.

Dinsdag 12 juli 2011. Saverne – Souffelweyersheim 37,6 km, 18 sluizen, 8 uur onderweg.
Weer: Licht bewolkt, windstil, 33 graden. Broeierig heet.

Al na 3 sluizen bleek dat Strasbourg vandaag niet haalbaar is. De sluizen zijn automatisch, maar als er een huurbak voorpiept als hij ons ziet naderen, is de hele boel voor een tijdje ontregeld. Over sommige trajecten tussen sluizen doen we ruim drie kwartier. Dat schiet dus niet op.

De door Fred voorspelde ooievaars laten lang op zich wachten, maar uiteindelijk ontwaren we er toch een paar. Onze dames zijn niet meer bang voor de ooievaar, die tijd is geweest.

Na sluis 46 ligt een ponton met een bouwkraan die bezig is een nieuwe damwand in het kanaal aan te brengen. We kunnen kielekiele passeren.

Na 8 uur varen en werken in deze broeierige warmte meren we af in de bovengenoemde plaats met moeilijke naam. We zijn benieuwd hoe Fransen die naam uitspreken.

We zijn nu 3 sluizen van Strasbourg verwijderd en een afstand van ongeveer 6 km. Een vriendelijke Duitse schipper biedt ons een Bremens biertje aan (Beck’s) en dat weigeren we natuurlijk niet. Wat is er lekkerder dan een koud Duits biertje op zo’n warme dag en dan nog gratis ook.

De ligplaats is vrij ondiep, dus wij meren af aan de wachtsteiger voor de sluis. De VNF beambte heeft er geen bezwaar tegen, als we morgenochtend maar vertrekken. Dat beloven we.

Nog een warme avond op het achterdek met dreigende onweersbuien. We horen het knetteren en zien het lichten. Op de boten zijn alle ramen en luiken tegen elkaar opengezet om wat koelte binnen te brengen. Morgen Strasbourg in het Bassin l’Hopital als het lukt. Anders Koejac haven en als dat ook niet lukt met quatorze juillet in het vooruitzicht, moeten we uitwijken naar Kehl aan de overkant van de Rijn. Morgen weten we het.

Woensdag 13 juli 2011 Souffelweyersheim – Strasbourg, 10 km, 3 sluizen, 1 ¾ uur onderweg.
Weer: zwoel, geheel bewolkt. Na afmeren zware regenval en ZW wind 3

Terwijl we ons rustig aan het klaarmaken zijn voor vertrek komt er een knulletje met geel hesje aan. “Vignetcontrole”zegt Ad. Maar het blijkt iemand te zijn die havengeld komt ophalen. Uitgelegd dat we aan de wachtsteiger liggen voor de sluis en niet aan de kade met de voorzieningen zoals stroom en water. Jaap ligt aan de buitenkant van de steiger en hoeft niet te betalen, maar Ad ligt aan de binnenkant en moet wel betalen. Liefst € 9,00. Ad weigert terecht te betalen. Aan de jongeman nog eens uitgelegd dat we wachten op de sluis, maar hij vindt dat Ad toch moet betalen. Ad zegt: “Bekijk het maar”en gaat naar binnen. De jongeman roept nog dat hij de politie erbij gaat halen, maar dat is tegen dovemansoren gezegd. We hebben ook niets meer gezien en zijn na een vrachtscheepje gaan schutten.

Na een paar sluisjes komen we in Strasbourg. We varen langs het complex van het Europees parlement (wat een geldverspilling!) op dieper en breder water. De haven van Koejac ligt helemaal vol en ziet er ook niet uit, dus we varen door naar het Bassin de l’Hopital. Jaap schut samen met een huurboot en gaat kwartier maken. Er is een mooie ligplaats aan de kant waar normaal een peniche ligt, maar die is blijkbaar op vakantie. De Rantasipi past er precies tussen en de havenmeester vindt het goed. De Kaaiman komt tegen ons aan liggen, maar wil tv ontvangst. Bomen staan in de weg, maar na het omdraaien blijkt tv ontvangst wel mogelijk. We liggen soixante-neuf. De dames kunnen dan Hart van Nederland kijken.

We willen hier tot maandag blijven om van de mooie stad, de verjaardag van Ad en quatorze juillet te genieten. We rekenen af bij de havenmeester. Het is een privé club de plaisance en het havengeld is in de vorm van een vrijwillige bijdrage. We betalen ieder € 50,00 voor 5 nachten en hebben stroom en water inclusief. In Zeeland en het IJsselmeer betaal je dat per nacht.

Inmiddels valt de regen met bakken uit de hemel en koelt het af van 35 graden naar 18 graden Celsius. Een halvering.

Na een gezamenlijk eten aan boord van de Rantasipi gaan we nog even de stad in. Pluutje mee, want echt droog is het nog niet. We kijken nog even naar een licht/watershow en gaan te kooi. Morgen is Ad jarig, dus we moeten vroeg op om de boot te versieren met ballonnen.

Donderdag 14 juli t/m zaterdag 16 juli 2011. Ligdagen in Strasbourg.

Donderdagmorgen 14 juli versieren Jaap en Lenie de Kaaiman met ballonnen. “Joyeux Anniversaire!”. Ad doet net of hij niets in de gaten heeft, maar dat hebben we door. De Kaaiman ligt er feestelijk bij met de 20 gekleurde ballonnen die dwarrelen in de wind.

Na de felicitaties de overhandiging van het cadeau, een nieuwe drinkwaterslang met 15 jaar garantie. De oude slang zou niet misstaan in een derderangs derdewereldland en was aan z’n eindje. En toen was er koffie met zelfgemaakte kersenvlaai.

’s Middags ging ieder zijns weegs en Ad moest natuurlijk voorbereidingen treffen voor het viergangen diner van vanavond. De stad Strasbourg is heel mooi met de prachtige vakwerkhuizen in het gedeelte “La petite france”. De kathedraal is erg indrukwekkend. Enorm groot en heel mooie gebrandschilderde ramen. Bijzonder is de engelenpilaar, voorstellende “Het laatste oordeel”. Tevens tikt er een technisch vernuftig uurwerksysteem, dat elk kwartier tingelt. We zijn er niet achter of de klok aftelt tot de wederkomst van Christus of werkt als een normaal uurwerk.

Het viergangendiner, verzorgd door Ad en Ina, smaakte voortreffelijk. En dan natuurlijk om half elf het vuurwerk op de Place de lÉtoile, 300 meter van onze ligplaats vandaan. Het was weer prachtig. Het einde van een fijne dag.

Vrijdagmorgen 15 juli is Jaap eerst naar Koejac gegaan om een reserve impeller voor het aggregaat aan te schaffen. Wonder boven wonder had hij die op voorraad, maar wel voor een prijs van € 85,00. En dat voor een stukje rubber!! Ad belt de werf om te vragen wat het probleem met de boegschroef zou kunnen zijn. Begrijpelijkerwijs heeft hij geen rust voor hij weet of het kwaad kan of niet, dat de boegschroef naar bakboord een raar gierend geluid maakt. Volgens de werf kan het geen kwaad en zal het probleem worden veroorzaakt doordat er een propeller af is, of de breekpen van een propeller kapot is. Ad is eindelijk gerustgesteld.

’s Middags de fiets gepakt en een heerlijk stukje gefietst. Het weer en de temperatuur waren aangenaam. We fietsen naar Kehl aan de overkant van de Rijn. Een gezellig stadje met een leuke winkelstraat. Daarna naar de Yachtclub Kehl om te zien waar we niet liggen. Mooie haven met gezellig clubhuis.

Terug via de noordelijke route langs het Europees parlement. Kort daarna krijgt Jaap een lekke band. De oorzaak ligt bij de versleten buitenband. Dat wordt dus wandelen voor Jaap. De dames gaan vast richting kathedraal en Ad helpt een fietsenmaker zoeken. We vinden er vlakbij de haven twee. De een verwijst naar de ander, maar beiden kunnen Jaap niet aan een nieuwe buitenband helpen. Dan maar plakken en provisorisch beschermen. Zodra we in Duitsland zijn zal er wel een fietsenzaak zijn die de maat buitenband verkoopt.

We zitten naast de boot heerlijk in het zonnetje en Jaap zegt wel trek in patat te hebben. Ina dacht dat het een geintje was, maar in de vriezer zit ovenfrites. Zo eten we een heerlijk patatje en Ad maakt daarna nog een dame blanche met ijs van de Aldi voor € 2,00/liter. Heerlijk!! En zo is het zomaar weer 10 uur geworden. Ad en Ina gaan nog naar de licht en geluid show bij de kathedraal, maar Jaap en Lenie taaien af. Morgen weer een dag.

Zaterdag 16 juli is weer een prachtige dag. Met een zonnetje en een temperatuur van rond 25 graden is het erg aangenaam. In de supermarkt wordt weer het een en ander ingeslagen en de dames gaan ’s middags winkelen. Jaap en Ad gaan nog even toeren op de fiets. Ja, de band is hard gebleven en het noodverband werkt. Tijdens het dagelijkse pressionnetje, deze keer op Place Gutenberg, komen ineens de dames opdagen met een dikke smile op hun gezicht. Dat verzin je toch niet. In zo’n grote stad kun je elkaar zelfs niet mislopen.

Afijn, we stappen op en de heren gaan naar de boot. Veel voetgangerslichten, die ook voor fietsers gelden in veel gevallen, staan op rood, maar als er geen verkeer meer aankomt, steekt men en masse al over. Maar door de waarschuwing in Nancy voorzichtig geworden blijven wij nog wachten. Tot Ad zegt:”Jaap, waar wachten we eigenlijk op”. Dat vindt Jaap ook en beiden steken over, door het rode licht, Jaap voorop. Tien meter verder gendarmerie. Niet te filmen. Jaap wordt aangehouden met de vraag of ik Frans spreek. Helaas niet. Engels dan? Nou een beetje. De gendarme ook een beetje. Alleen als fransen Engels spreken krijg je altijd een beetje medelijden. Hij legt uit dat we niet door rood mogen fietsen, ook al steken voetgangers wel over. En een bekeuring kost € 135,00. Goedemorgen! Jaap zegt dat we in de war zijn gebracht door de overstekende voetgangers en kijkt daarbij erg hulpeloos. We zwijnen er door. We mogen gaan met de belofte dat we dat nooit…nooit meer zullen doen?!

Na een heerlijke avond, lezend op het achterdek is de week weer om.

Zondag 17 juli 2011 Ligdag te Straatsburg.
Regen met n.m. opklaringen 18 graden

Het is al 10 uur voor er eens over een ontbijt wordt nagedacht. Ad gaat met paraplu en laarzen om brood en koopt eerst te hard brood voor Ina en gaat naar de tweede bakker om een beter broodje. Zo…toch weer punten gehaald bij Ina. Het water komt de hele morgen met bakken uit de hemel. Als om 3 uur de watertank bijna leeg is van het wassen is het een beetje droog geworden. Dus of er nog geen water genoeg op de boot is gekomen gaat  Ad het dek schoonmaken. De fam Sonneveld gaat de stad in en kijken of er een leuk restaurantje is voor vanavond. Als ze terugkomen neemt Jaap de slang over om te tanken en te spoelen. Morgen gaan we naar Duitsland en dan is alles weer op de meter. Dus graag met een volle tank weg.

Voor we gaan eten als afscheid van de bijzondere stad Straatsburg, leggen we nog even een kaartje en wederom zijn het die dames die winnen. Die hoef je niets meer te leren. Het restaurant ziet er gezellig uit en als afscheid van de Elzas gaan we voor de zuurkool. Een heerlijk gerecht met diverse soorten vlees en worst. Een kaasje er bij en sorbetijs na voor € 22,50 niet verkeerd.

Zonder politieproblemen met Jaap bij de stoplichten komen we weer bij de boten. De laatste dag in Straatsburg is weer ten einde. Dit zijn steden zoals Parijs, Nancy, Metz en Straatsburg om je kleinkinderen mee naar toe te nemen. Komt misschien nog  weleens.

Morgen negen uur varen en wat zal dat lekker varen voor stroom op de Rijn met de beugel omhoog en slechts 4 sluizen voor de boeg. De Duitse vlag hangt al in de mast. Twee maanden hebben we er over gedaan om van west naar oost Frankrijk door te varen. Het was de moeite waard en we hebben geen spijt van dit stuk varen door de prachtige natuur en de zeer afwisselende aanlegplaatsen.

Maandag 18 juli, Straatsburg- Maximiliansau 74 km 4 sluizen.
Bewolkt met af en toe zon en regen. 22 graden .C

Om kwart voor negen is iedereen weer klaar voor vertrek en na 5 dagen liggen hebben we er geweldige zin in. Het laatste kleine sluisje gaan we om 9 uur door en nu nog een paar kleine bruggetjes door de stad en  de beugel kan omhoog, de vlag er weer in en lekker varen. Voor de sluis Strassbourg- Sud  is alles op orde en gaan we Frankrijk verlaten. Ad geeft aan stuurboord te gaan liggen vanwege de vignetcontrole. De onze is nog tot 3 augustus geldig. Dus alles is in orde. Maar wat schets onze verbazing. De sluisdeuren gaan alweer open en we mogen zo door varen. Bedankt Frankrijk.  In  2 maanden vaarden we van west naar oost. En nu de Rijn op. Gelijk van 7,2 naar 11,2 knopen.  Lekker de stroom in de kont. Heerlijk. Nog 2 sluizen op de Rijn en dan alleen nog op de Neckar. Bij de eerste sluis staat het licht al op groen en zijn er drijvende bolders. We gaan ruim 10 meter omlaag en dat gaat natuurlijk zeer gemakkelijk. Bij de tweede sluis zitten we achter een beroeps en deze gaat ons voor door de smalle geulen van de Rijn. Je ziet het niet maar onder water is het zeer verraderlijk. We gaan van links naar rechts en het is attent varen. We zouden eerst naar Baden Baden gaan maar in de laatste sluis kijkt Ad even op zijn Navigon en ziet dat de jachthaven 12 km van het stadje is. Na overleg besluiten we door te varen naar Munchausen. Maar deze mogen we niet eens invaren dus gaan we door naar km 362 Maximiliansau naar jachthaven Karlsruhe. Een prachtige jachthaven met de Duitse degelijkheid van voorzieningen. Om half drie varen we er binnen.

Onze Duitse vrienden liggen er al weer en dat is zo,n beetje de 5e keer dat we ze zien. Na eerst een slechte plaats krijgt de Rantasipi, op verzoek van Ad, een mooie kopsteiger. Hier kan goed  gepoetst worden en dat doet men ook. Alle ballast van de kleine sluisjes wordt opgeruimd en schoon gemaakt. De boot lijkt ineens weer kaal. Het regent af en toe maar om 4 uur begint toch het zonnetje door te breken.  Lenie en Jaap gaan lopen en Ina en Ad volgen later op de fiets. Een gigantisch groot koopcentrum op loopafstand. Uiteraard wordt er weer wat aangeschaft. Een borrel op de Kaaiman. Eerst buiten maar al gauw naar binnen. Daarna weer heerlijk weer om buiten te zitten. Het is halen en brengen. Welterusten.

Dinsdag 19 juli 2011. Maximiliansau- Speyer. 39 km geen sluizen. Zon en bewolking wisselen weer af. 23 graden C Eindigend met regen en herfstweer. Twee vaaruren.  Havengeld € 15,- inclusief water en stroom.

Ad haalt om 8 uur de eerste Duitse keizerbroodjes. Lenie wilde er 7 en Jaap 6. Op voorstel van Ad er 6,5 van te maken werden het er toch 6. Om 11 uur varen we uit de jachthaven Karlsruhe weg. Op de Rijn is het een drukte van belang. Gisteren was het heel rustig. De schepen laden op maandag en gaan dinsdag varen volgens kenners. Onderweg is er marifoonoverleg met de dames omtrent het diner voor vanavond. Het wordt de Rantasipi. Om 1 uur varen we de jachthaven van Speyer binnen en na overleg met de havenmeester krijgen we allebei een mooi plekje. Wel liggen we ieder aan de andere kant van de jachthaven. Dat betekent voor Ad en Ina vanavond op de fiets uit eten.

Jaap gaat met Ad op de fiets naar de bootshop om een kaart te halen van de Neckar. Het is een simpel boekje, net een stapel fotokopietjes, maar Jaap wil het hebben. Als we nog in de winkel zijn belt Lenie dat de havenmeester opdracht heeft gegeven de boot nog een halve meter naar achter te leggen vanwege de rondvaartboot. Hij kan gemakkelijk passeren maar moet waarschijnlijk nog wat vaarles hebben.  Als we terug bij de boot zijn hebben Lenie en Ina de boot al verlegd. We gaan naar de stad en genieten van de oude panden en mooie gebouwen. Een gezellige stad en al gauw zijn we op een terrasje te vinden. De dames gaan naar de klerewinkels en de heren nemen er nog 1.

Om half zeven krijgen we op de Rantasipi een drie gangen diner. Vooraf geitenkaas op een bijzondere manier. Dan gebakken tong. ( uit Parijs). En als nagerecht de bijzonder heerlijke tiramisou van Lenie. Bedankt Lenie. We begonnen buiten maar al gauw werd het weer slechter en gingen we naar binnen. Van zomer naar herfst in 1 dag.

Woensdag 20 juli 2011. Speyer- Heidelberg. 52 km en 2 sluizen op de Neckar. Hele dag regen. 19.C Liggeld Heidelberg is € 1,- per meter en € 3,- voor stroom en water.

De kaiserbroodjes die Jaap heeft gehaald in de regen waren nog droog. Om 10 voor 10 maken we los en spoeden ons op de Rijn. Bij het uitvaren komt de Duitser weer binnen die we al vanaf Nancy steeds tegenkwamen. We zwaaien hartelijk en verbazen ons dat we ze weer zien. Op de Rijn is het, ondanks de regen , goed varen. Bij Mannheim vaart een politieboot en we groeten elkaar beleefd. Als we om kwart over elf de Neckar opvaren gaan we van 20 naar 12 km per uur met hetzelfde toerental van de motoren.

DE NECKAR:  Deze rivier is 201 km lang bevaarbaar en heeft 27 sluizen van Manheim tot Plochingen. Hij is gedeeltelijk gekanaliseerd. De voornaamste plaatsen zijn Manheim, Heidelberg, Eberbach,Hirschhorn, Heilbron en Stuttgart . Daarnaast vele kleine schilderachtige dorpjes met historische gebouwen en huizen .Het mooie is dat er veelal tegen de berghelling gebouwd is wat het extra mooi maakt. Regelmatig is er extreem hoog water op deze rivier. De laatste overstroming was  in 1994. Er was toen ruim 6 meter verhoging. Het hoogste was in 1824 toen er 11,94 meter extra water stond. Sinds die tijd zijn er veel stadsmuren gebouwd en mogelijkheden voor waterkeringen te plaatsen. Op de Neckar is behoorlijke scheepvaart.

In het begin gaan we door het industriegebied van Mannheim. Dan volgt de eerste sluis om kwart voor 12 en pas om 1 uur zijn we geschut en 10 meter omhoog gegaan. Hierna is het kanaal en lijkt op een smal Amsterdam Rijnkanaal. Niet erg prettig varen. De tweede sluis staat al open en zijn we om 2 uur door. Nog aan paar km kanaal en dan komt daar ineens de verbreding en zijn we echt op de Neckar. Direct zien we Heidelberg voor ons en het is prachtig. We vinden beiden een  kopsteiger die aanvankelijk wat zwak eruit zag maar er kwam hulp van de haven en we mogen liggen. Het is een prima plaats en we lopen zo de Altstad in. Dat doen we om 5 uur met paraplu maar we hebben hem amper nodig. Een grote hoofdstraat met volop winkels in mooi gerestaureerde panden van lang geleden. Heidelberg is een universiteitsstad en dat is te merken aan de vele jongeren. Het is een drukte van belang, ondanks het slechte weer en een gewone woensdag. We kopen een sneeuwbal wat hier een specialiteit is. Bewust maar 1 omdat ze groot zijn en 8 weken houdbaar. De eenden lusten hem niet eens. Hoe kunnen ze dit verkopen. Hij was met grand marnier. Nou daar had het nog niet naast gelegen. Hij kostte € 2,90 maar geef mij maar een Bossche bol.

We drinken een pintje en wijn en nemen eens een Flammekuche. Die hadden we nog niet op. We delen hem met z,n vieren en krijgen allemaal bestek. Wat een service. Ze kennen de Hollanders wel natuurlijk.  Dit was heerlijk. Morgen gaan we hier Schnitzel eten. We lopen terug naar de boten en de Kaaiman gaat proberen beeld te krijgen op tv. Dat lukt als hij gaat varen maar zodra hij afmeert is het beeld verdwenen. Dan maar op een andere manier de avond in Heidelberg doorbrengen.

Donderdag 21 juli 2011. Ligdag te Heidelberg. Zomerse dag die toch weer in regen eindigt. Van 25 naar 15 graden.

Om 8 uur gaat Ad broodjes halen die de dag daarvoor zijn uitgezocht door de dames. Daarna gaat hij fietsen en foto,s maken van deze prachtige stad. En zeker als de zon schijnt. Wie Cochem aan de Moezel kent kan zich Heidelberg voorstellen maar dan 10 maal zo groot. Ieder doet vandaag zijn eigen programma. Ad wil toch onderzoeken waarom hij geen beeld heeft en nadat hij de aparte camera/lampbeugel laat zakken van de radarbeugel heeft hij volop beeld. Een goede les voor volgende keer.

Een bezoek aan het slot via de bergbaan staat op het middagprogramma voor de bemanning van de Kaaiman. Ze gaan eerst via 3 stations helemaal naar boven en hebben op 1025 meter hoogte een prachtig uitzicht over Heidelberg. Bij het afdalen stoppen ze bij het slot en bekijken de gebouwen van buitenaf. Om binnen te komen moet je weer een apart kaartje kopen en aangezien het gaat regenen en er ook nog boodschappen gedaan moeten worden gaan ze terug. Lenie en Jaap hebben van 11 tot 3 uur door Heidelberg gewandeld en prachtige uitzichten gezien. Als we op de terugweg weer in Heidelberg zijn draaien we de rollen om. Na de borrel op de Kaaiman gaan we in der stad schnitzel eten met friet. Daar hebben we allemaal al weken zin in. En het was me een grote schnitzel en dat  voor € 10,90. Jaap trakteert nog op een ijsje en zo hebben we ons hart in Heidelberg verloren. Een mooie stad om te bezoeken.

Vrijdag 22 juli 2011. Heidelberg-Eberbach. 34 km. 4 sluizen. Bewolkt, af en toe zon . 22 graden. Geen liggeld in Eberbach. Wel stroom, geen watervoorziening.

Om half tien vertrekken we uit Heidelberg en we weten dat we er terugkomen. De sleutels en het havengeld gaan in de brievenbus. Om 10 uur mogen we met de sluis mee tegelijk met een rondvaartboot. En hier begint de prachtige natuur en omgeving van de Neckar zich pas echt te ontplooien. De gehele tocht genieten we van een combinatie van Moezel, Donau en Maas. Leuke dorpjes tegen de hellingen van allemaal groen. Het is beslist de moeite waard dat we deze rivier hebben uitgekozen. De overige drie sluizen staan allemaal op groen als we aan komen varen en we worden vlot geschut zonder problemen. In Eberbach mogen we aan de kade liggen achter elkaar. We arriveren er om 2 uur en om 3 uur lopen we het centrum in tegenover de boten. Een gezellig centrum maar niet te vergelijken met Heidelberg wat drukte betreft. Opvallend zijn de vele bakkerijen en konditoreien. Zeker 10 en dat in een dorp van 17.000 inwoners.  Maar gezien de vele passagiersschepen die hier afmeren begrijpelijk. Alle passagiers gaan koffie drinken met gebak in het gezellige centrum met zijn vele terrasjes. Dat doen wij ook en Ad trakteert op de wereldberoemde Victoriataart. Op een gezellige binnenplaats genieten we van deze Koninklijke lekkernij.  Hierna gaat ieder wat anders doen. Ina gaat naar een pedicure. Jaap en Lenie gaan het dorp verder verkennen en Ad gaat naar de tour kijken. Dat doet hij normaal niet maar Alpe d Huez is altijd bijzonder. Als hij de tv aanzet komt onmiddellijk het nare bericht van de aanslag in Oslo. Het blijft maar bezig, maar wat doe je er aan. En dan te bedenken dat onze kinderen allemaal op vakantie zijn ergens in de wereld.  De drie van Lenie en Jaap naar Thailand, Frankrijk en Zeeland. En van Ina en Ad ook Zeeland en van Amerika naar Nederland. Gelukkig zijn ze allemaal goed aangekomen.  Om 6 uur nemen we daar een borrel op bij de Rantasipi en nemen we de dag weer verder door. We besluiten wat we verder doen en dat is doorvaren zolang het mooi is maar uiterlijk tot Heilbron.

Zaterdag 23 juli 2011. Eberbach- Heilbron 50 km 6 sluizen. Zonnig weer maar koude wind. 20 graden.

Als we de tv aanzetten horen we van de volgende aanslag op een eiland in Oslo met 80 doden. Allemaal jongelui . Wat een hel moet dat geweest zijn. Over nieuws van de dag gesproken.

Om 9.45 uur vertrekken we van Eberbach ofwel Everbeek in het Hollands. Het brood halen was voor Ad een makkie met zoveel bakkers. Als we wegvaren zit op het zwemplateau van een boot voor ons een dame zich te wassen in bikini. Ze zeept zichzelf en haar bikini in. Lacht vriendelijk naar ons en wij beseffen weer wat een enorme luxe we aan boord hebben. De sluizen verlopen prima en de omgeving is geweldig mooi. En zolang we daar met z,n vieren van genieten blijven we doorvaren. En dat doen we. Voor de laatste sluis van Heilbron moeten we oppassen want er is een race van kinderen met rubberbootjes. Leuk om te zien maar in Nederland houden ze daar niet van. Als we de laatste sluis voor Heilbron om half drie oproepen  krijgen we te horen dat het een half uur zal duren. De rondvaartboot die we net tegenkwamen moet nog terugkomen en daar wacht hij op. Dus afmeren en wachten. We liggen nu op km 104 en we willen na de sluis op 107 afmeren. Daar moet een slot zijn. Na de sluis zien we een gigantische fabriek van Audi. Keurig netjes allemaal maar geen slot.  We komen zelfs op het industrieterrein terecht. We varen het kanaal uit en gaan dan maar naar de jachthaven. Dit kan niet erger. Schroot aan de kant en in de haven een paar bootjes aan ,ja wat is het geen echte steigers te noemen. We maken rechtsomkeert en meren af in het begin van het  kanaal. We genieten nog even van het  zonnetje maar de wind is dermate fris dat de hut op het achterdek van de Kaaiman opgebouwd word. Het is inmiddels  5 uur geworden en tijd voor een borrel.  Een pot klaverjassen met de dames als winnaar kan de pret niet drukken. Ina zorgt voor een driegangen diner en daarna winnen de dames zo erg dat de heren zich achter de oren gaan krabben.

Intussen hebben we vastgesteld dat bij km 100 de Neckar ophoud met mooi zijn. Heilbron laten we voor gezien en besluiten morgen de terugreis aan te vangen. We maken een programma tot de Nederlandse grens want dan gaat de Rantasipi naar het noorden en de Kaaiman naar het zuiden.

Zondag 24 juli 2011. Neckarsulm – Hirschhorn 60 km, 6 sluizen, 5 ¾ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, regenbuien, 14 graden. Wind ZW 4-5.

Na de deceptie bij Heilbronn zijn we blij weer van het mooie van de Neckar te kunnen genieten. Het is jammer dat de weersomstandigheden voor vandaag slecht zijn. Regelmatig buiten, veel wind en koud.

We vertrekken vroeg, omdat de sluizen maar tot 16.00 uur draaien op zondagen. We willen naar Hirschhorn, een plaatsje dat we op de heenreis voorbijgevaren zijn.

Opvallend is, dat er vrij veel beroepsvaart tegenstrooms is. Veel Nederlandse vrachtschepen, die opvallend genoeg, vaak de Nederlandse driekleur niet voeren. Recreatievaart zie je nauwelijks. Vandaag zijn we zegge en schrijve 1 jachtje tegengekomen, en dat op een weekend.

De sluizen gaan vlot. We schutten met twee vingers in de neus omlaag. Alleen de sluiswachters willen zich soms laten gelden. De sluis staat open, maar nog geen groen licht. We moeten vastmaken en wachten op instructies. Zodra we vastgemaakt hebben volgt dan de instructie om in de sluis in te varen. Wat een machtsmisbruik!! Bij een sluis gingen de sluisdeuren maar gedeeltelijk open. Dat zou gekomen zijn, doordat er iets tussen de deuren zat. Over het algemeen zijn de sluiswachters wel vriendelijk.

We varen langs Eberbach, waar we gisteren vertrokken zijn en leggen aan in Hirschhorn. Een mooi plaatsje 8 km verder en direct na de gelijknamige sluis. Op de heenreis zijn we daaraan voorbijgevaren, maar we hebben afgesproken om op de terugreis hier aan te leggen.

Het aanleggen gaat niet al te simpel, zeker niet met die nattigheid. Er zijn geen bolders, maar er zitten ringen bijna een meter onder de bovenkant van de kademuur. Zonder slachtoffers is de operatie gelukt. Na koffie op de Rantasipi en het voorlezen van het verslag van de afgelopen week door Ad (Jaja, een week geleden lagen we nog in Strassbourg) gaan we het stadje in, dat verrassend leuk en authentiek is. We lopen omhoog naar de burcht en genieten van een prachtig uitzicht over de Neckar. Onze schepen zijn maar stipjes. Teruggekeerd in het stadje, waar Ad een binnendoorweg heeft ontdekt, belanden we in het Stadtcafe. Het is ruim 5 uur geweest en zijn toe aan een opwarmertje. Uit gekkigheid stelt Jaap voor om hier een kaartje te leggen. We vragen een kaartspel aan de waardin en na afloop mogen we die zelfs meenemen (reclame van de Volksbank). Het is niet te geloven, maar de dames winnen weer met overtuiging. Het wordt eentonig. Ze staan nu voor met 21-10. Voor straf mogen ze vanavond niet koken, dus eten we een wienerschnitzel met frites en pfifferlingen. Prijs  € 8,90 p.p. !! We zijn op een echtpaar na de enige gasten en we vertellen elkaar allerlei belevenissen van vroeger. Tot het echtpaar ineens begint te lachen om de grollen van Ad. Blijken het Leidenaars te zijn, die hier in de buurt een caravan hebben staan. Zo zie je maar, je moet overal op je woorden passen. De avond brengen we op ons eigen schip door. Buiten is het nog steeds koud en regenachtig, maar aan boord is het aangenaam. Jaap verstuurt het verslag van Ad van de afgelopen week aan de abonnees. Hebben die ook weer wat te lezen.

Maandag 25 juli 2011 Hirschhorn – Heidelberg, 23,5 km, 3 sluizen, 2 ½ uur onderweg
Weer: half bewolkt, droog, 23 graden, wind NW 2.

Gisteravond hebben Jaap en Ad afgesproken zich niet meer te scheren totdat we eindelijk winnen met kaarten. En het scheren was al een dag overgeslagen. Toen Jaap per marifoon bij Ad informeerde of hij zich nog geschoren had werd dat bevestigend beantwoord. Ad kon zich de afspraak niet meer herinneren. Nou ja, het was ook zo gezellig in het Stadtcafe in Hertshoorn. Dus nam Jaap ook maar het scheermes ter hand.

Een korte tocht vandaag naar het ons bekende Heidelberg. Gelukkig was het weer en de temperatuur een stuk beter dan gisteren. Regelmatig zon en weinig wind. De drie sluizen werden vlot gepasseerd. Wat schetst onze verbazing als in dezelfde sluis dat wij naar beneden schutten, onze Duitse vrienden die we nog voor Strasbourg ontmoet hadden, naar boven schutten. We konden nog even naar elkaar zwaaien. Zij zijn waarschijnlijk zo ongeveer de enige Duitse schipper die in Duitsland vaart. De rest vaart waarschijnlijk in Nederland. We hebben op het hele Neckar traject maar een paar jachtjes zien varen.

De havenmeester van de Motorboot Club Heidelberg, ja ze heet echt Biggy Kippenhahn, zou voor de Rantasipi een plek vrijhouden, maar dat viel tegen. Onze ligplaats van vorige week was bezet. Maar een Duitse ligplaatshouder gaf ons een prima plek, zodat we weer vorstelijk in deze mooie stad liggen. De Kaaiman kon op dezelfde plek terecht, dus iedereen tevreden.

Ieder ging doen wat de anderen vorige week gedaan hadden. Ad en Ina dus de klim op de Philosofenweg en Lenie en Jaap met de bergbahn naar de Koningsstoel. Daarvandaan, op 550 meter boven de zeespiegel, een prachtig uitzicht over de Neckarvallei tot aan Mannheim/Ludwigshafen.

Onder de borrel spreken we af dat we morgen om 10.00 uur vertrekken en dat Ad aan de beurt is om Kaiserbroodjes te verzorgen.

Dinsdag 26 juli 2011 Heidelberg Schierstein 103 km, 2 sluizen, 7 ¼ uur onderweg.
Weer: Zwaar bewolkt, regenachtig, 22 graden, wind NW 3.

Op tijd vertrokken nadat de havenmeester van de MBC nog advies heeft gegeven voor ligplaatsen in Worms. Niet naar de Yachtclub vanwege zeer moeilijke en smalle invaart van de haven met de snelstromende Rijn. Beter liggen in de Flosshaven. Daar zijn 3 clubs en zeker een halfuur lopen dichter bij de stad.

Bij de eerste sluis moeten we even wachten en nog 2 Duitse motorjachten meren achter ons af op de wachtplaats voor de sluis. We krijgen groen licht en de twee Duitse schippers weten niet hoe snel ze los moeten maken en piepen voor in de sluis. Ruimte genoeg, maar niet netjes. Na de sluis gaat Jaap ze zenuwachtig maken door vlak achter ze te gaan varen en net niet in te halen. Uit eigen ervaring weet hij hoe irritant dat is. Vlak voor de 2e sluis houden de Duitse schippers in en wij passeren hen. Een vrachtschip voor ons gaat tergend langzaam en die blijkt af te gaan meren en niet te schutten. Wij varen dus de sluis in waar nog een jacht ligt te wachten. Zo zie je dagen geen jacht en nu lig je met vijf jachten in de laatste sluis.

Op de Rijn aangekomen krijgen we 7 km/uur gratis en vrij vlot arriveren we bij Worms, waar we een dag willen blijven liggen. Dan volgt een grote deceptie. De door de havenmeester van Heidelberg beschreven Flosshaven blijkt een waardeloze haven te zijn. De clubs bestaan uit een paar gammele steigertjes met dito bootjes en aan de overkant een lage loswal voor grint en beton. Hier gaan we onze tijd niet besteden en na kort overleg varen we de haven weer uit. Dan maar geen Worms. Wel jammer, want we hadden ons erop verheugd. Worms is de oudste stad van Duitsland met een mooie historie en dito gebouwen. Maarten Luther heeft daar op 31 oktober 1521 op de deuren van de Rijksdag zijn kerkhervorming stellingen gespijkerd. Voor keizer Karel V weigerde hij die te herroepen en sprak hij de woorden: “Hier sta ik. Ik kan niet anders, zo waarlijk helpe mij God almachtig. Amen”. We wilden de spijkergaten zelf in ogenschouw gaan nemen.

We besluiten het traject voor overmorgen maar meteen mee te pakken en naar Schierstein te varen. Heerlijk geen sluizen meer. De eerstvolgende voor de Kaaiman is de Volkeraksluis bij Willemstad en voor de Rantasipi Lemmer of Kornwerderzand.

Het wordt wel een onverwacht lange vaardag, maar dan rusten we morgen maar wat langer.

De haven van Schierstein is prachtig gelegen in een grote plas waarin wel zeven of acht clubs zijn gevestigd met ieder eigen havenfaciliteiten. Ad weet nog van twee jaar terug dat er bij de Motorbootclub Mittelrhein nieuwe steigers klaarlagen. Die liggen er inmiddels en sinds Nieuwpoort hebben we niet meer zulke mooie faciliteiten gehad.

Vanwege het late aankomstuur besluiten we de aftersail borrel in het clubhuis te nuttigen en daar meteen maar een hapje te eten. Heel gezellig en een prima keuken voor zeer redelijke prijzen. We gaan om 9 uur aan boord na een korte wandeling en houden het voor vandaag gezien. Morgen blijven we liggen en gaan fietsen naar Biebrich en Wiesbaden als het mooi weer is en bij regen gaan we naar Rudesheim.

Woensdag 27 juli 2011 Schierstein – Ruedesheim 21 km, geen sluizen, 1 ¼ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, in de ochtend regenachtig, ’s middags droog. Wind ZO 2.

De afspraak is, dat als we niet gaan fietsen vanwege natte weersomstandigheden, we om 12.00 uur vertrekken naar Ruedesheim. We ontbijten laat met de heerlijke broodjes van de locale bakkerij en zien al nattigheid uit de lucht vallen. Niet veel, maar je wordt er wel nat van. Jammer, dan maar niet fietsen. Jaap had nog geprobeerd bij de naast de bakker gelegen fietsenmaker een nieuw buitenbandje te kopen, maar dat is niet gelukt. De maat hadden ze niet.

We gaan dus een stukje varen. In de haven van Rudesheim is achterin de yachtclub gevestigd. We worden al hulpvaardig welkom geheten. De Kaaiman tegen een andere boot en de Rantasipi in een box. De steigers zijn niet zo lang, maar het gaat goed, dankzij de hulp van een paar aardige mensen en Ad natuurlijk.

En wat zien wij….ook de Vollebregtjes, die we in Lutzelbourg ook al ontmoet hadden, liggen hier ook.

Na een snelle lunch gaan we per fiets naar Ruedesheim centrum, 10 minuten vanaf de haven. Het is een drukte van belang. Er liggen een twaalftal cruiseschepen afgemeerd en in de Hauptstrasse en de Drosselgasse is het gezellig. Ad koopt een onderbroekje voor zijn zwager met een passende tekst aan de voorkant. Wat er op stond kan de lezer het beste aan Ad zelf vragen (tel. 0653505052), want ik zal het wel niet goed gelezen hebben.

Voor het mooie uitzicht gaan we met de kabelbaan omhoog tot het monument van Keizer Wilhelm. Het is inderdaad schitterend. We zweven over de wijngaarden en zien de Rijn als een brede stroom meanderen.

Als we weer op aarde zijn teruggekeerd zoeken we natuurlijk de gezelligheid in de Drosselgasse. Jolige hoempamuziek klinkt al en we vinden een tafeltje met Spartaanse stoeltjes. Als we een glas plaatselijke Riesling bestellen reageert een snotneus van een ober hondsbrutaal. We annuleren daarom de order en gaan op zoek naar een andere gelegenheid. Keus genoeg. Langs de Rijn een mooi terrasje, waar helaas om de haverklap een goederentrein langsdendert, en hier is de Riesling nog billiger ook. Ad merkt op dat hij de kosten van de onderbroek er al weer uit heeft.

’s Avonds zoeken we vertier op ons eigen schip. Jaap gaat met een schuurspons en K2R aan de gang op zijn achterdek en Ad krijgt van Ina opdracht om het zwemplateau maar eens onderhanden te nemen. We willen morgen hier een dagje langs de Rijn richting Lorelei gaan fietsen, maar of dat lukt, hangt weer af van Pluvius.

Donderdag 28 juli 2011 Ruedesheim – Lahnstein 61 km, geen sluizen, 3 ¼ uur onderweg.
Weer: zwaar bewolkt, regenachtig, geen wind, matig zicht.

Pluvius is nog niet uitgehuild. Geen fietsweer. We ruimen de fietsen op en om 11 uur vertrekken we richting Koblenz. We proberen aan het begin van de Lahn af te meren, anders wordt het Ehrenbreinstein tegenover Koblenz.

We hebben flink stroom mee, zeker in het smalle gedeelte bij Bingen. Een snelheid van 23 km per uur wordt gehaald met een normaal toerental. Het zicht is helaas matig door de laaghangende bewolking en de regen. We zetten daarom de radar bij. Meer uit voorzorg dan noodzaak. Het is mooi om op je radar te kunnen zien of er om de bochten een schip tegemoet komt.

We varen langs Bad Salzig. Precies 50 jaar geleden waren Jaap en Lenie daar op vakantie in Hotel Perle am Rhein. Dat bestaat nog. Jaap was toen 17 en Lenie 18. We mochten samen op vakantie, maar dan wel met de Christelijke Reisstichting onder leiding van een predikant. Dominee Bos uit Haarlem en hij rookte pijp. Wat vliegt de tijd toch.

Tegen de tijd dat we Koblenz naderen wordt het droog en we varen om 14.00 uur de Lahn op. Dat is een mooi riviertje, dat bevaarbaar is tot de plaats Limburg, ruim 120 km. Het water is echter vrij ondiep. We meren af bij Bootshaus Lahnstein. Een onooglijk geheel met een gammel gebouwtje opgetrokken van rietmatten en dito steigers. Er is echter plaats om af te meren. We doen dat maar en de eigenaresse is wel aardig. Het blijkt ook nog een barretje te zijn met de naam Haifischbar.

Warempel de zon komt ook nog door. Vlakbij is een gigantische supermarkt van Globus waar Jaap en Lenie nog wat inkopen gaan doen. Vanavond komen Ad en Ina bij ons eten.

We sudderen nog wat op het achterdek en gaan op het terrasje van de haven een pintje pakken. De stoelen zijn Spartaans. Er is nog een stoel met een kussen en daar gaat Jaap op zitten. Hij heeft meteen een zeiknat achterwerk, want de stoel heeft de hele nacht buiten gestaan.

Na de gezellige borrel gaan we met zijn allen op de Rantasipi aan tafel. Bami en tiramisu toe. We genieten van Lenie’s kookkunsten.

De ligplaats is rustig, alleen komt er om de paar minuten een goederentrein over de spoorbrug, waardoor je je eigen woorden niet meer kan verstaan. Nou ja, de economie draait op volle toeren zullen we maar zeggen.

We lopen na het eten nog even naar de Rijn om van de mooi verlichte burchten te genieten. Het is prachtig weer en vooralsnog besluiten we om dan morgen maar te proberen de fiets te pakken en langs de Lahn naar Bad Ems te fietsen. Maar ja….als het regent….

Vrijdag 29 juli 2011 Lahnstein – Oberwinter 55 km, geen sluizen, 3 uur onderweg.
Weer: Geheel bewolkt, droog, 20 graden, wind NW 5.

Uitgeslapen, nou ja zeer veel nachtelijke goederentreinen maakten ons steeds weer wakker, en om 11 uur op de fiets. Jaap was eerst nog naar een fietsenmaker geweest voor een nieuw buitenbandje, maar ook hier nul op het rekest. Wel een stukje buitenband meegekregen om op de zwakke plek in de buitenband te stoppen. Dat heeft gewerkt, maar onder het rijden wel elke keer gedeng gedeng gedeng. Dus op de fiets naar Bad Ems, een afstand van 15 km. Het is mooi fietsen langs de Lahn, maar Bad Ems is een uitgestorven en waarschijnlijk ten dode opgeschreven kuuroord. De gebouwen staan er nog, Kuurhotel zus, kuurhotel zo, Casino, Russische kerk, maar geen toeristen. Alleen chagrijnig kijkende mensen, maar als je geen klandizie hebt is dat begrijpelijk.

Omdat we vannacht slecht geslapen hebben en de ligplaats wel erg armoedig is besluiten we in onderling overleg om maar te gaan varen naar Oberwinter, vlak voor Bonn. Ina gaat nog even gauw naar de slager voor 2 biefstukken. Niet voor in de fietsbroek tegen zadelpijn, maar voor vanavond op het bord. We varen met flinke stroom mee, passeren een groepje kanovaarders in de leeftijd van 12-15 jaar zo te zien. Wel onder begeleiding, maar volgens ons onverantwoord met zoveel stroom, harde wind en beroepsvaart.

Bij Lahnstein lagen heel wat schepen voor anker op de Rijn. Later hoorden we op het nieuws dat er bij de Lorelei een Nederlands geladen vrachtschip was vastgelopen en dwars in het vaarwater lag. Alle scheepvaartverkeer gestremd. Wat zijn wij voor onszelf blij en dankbaar dat het gisteren regende en we dus niet een dag extra in Rudesheim zijn blijven liggen. Dan zouden wij ook vandaag niet verder gekund hebben. De jachthaven van Oberwinter is modern met grote boxen en steigers met alle voorzieningen en een leuk clubhuis. Er moet overigens voldoende water staan, want bij een laag waterpeil van de Rijn is deze haven niet aan te lopen. We boeken twee nachten en gaan morgen Remagen bezoeken per fiets. We hopen vannacht goed te slapen, hoewel er ook nu vlakbij spoorrails ligt waarover met regelmaat goederentreinen rijden.

Zaterdag 30 juli 2011. Ligdag Oberwinter. Zwaar bewolkt, 16 graden.

’s Morgens rustig aan gedaan. Uitgeslapen en op gemak ontbijten. Het is goed weer om te fietsen. Net na twaalven stappen we op de fiets richting Remagen. Daar komen we bij de beroemde restanten van de brug van de Tweede wereldoorlog. De geallieerden hadden verwacht dat de brug opgeblazen zou zijn, maar officieren van Hitler hadden de boel gesaboteerd en het bevel niet uitgevoerd. Eisenhower zou gezegd hebben:”Deze brug is zijn gewicht in goud waard”. De Duitse officieren zijn door Hitler gefusilleerd en tien dagen later is de brug alsnog opgeblazen. Vreemd dat er nu een museum is gevestigd met de naam Friedenmuseum in plaats van oorlogsmuseum. We fietsen door naar Kripp en Bad Breisach. Totaal 15 km. Wat ons opvalt, is dat er nauwelijks iets te doen is in deze plaatsen. Uitgestorven, alleen wat fietsers. Deze plaatsen zijn wat toerisme betreft ten dode opgeschreven. De passagiersschepen die hier aanleggen verzorgen voor hun passagiers zelf alle maaltijden. Hotels staan leeg.

Op de terugweg eten we bij een kraampje langs de weg een heerlijke curryworst met pommes. We kunnen er weer even tegen voordat we ’s avonds in het gezellige en buitengewoon goed bezette clubrestaurant aan de haven een hapje eten. Al met al een goed bestede dag. De 80ste van deze reis.

Zondag 31 juli 2011. Oberwinter- Hitdorf. 70 km geen sluizen. 4 vaaruren. 15-20 graden. Droog weer. Geen zomerweer. Liggeld 1 euro per meter en 2 euro voor stroom en water.

Het is acht uur als Ad de vlag ophangt en Jaap hem een goede morgen toewenst. Hij gaat de broodjes halen ondanks dat het zondag is. Bakkers zijn eigenlijk altijd aan het werk. Zeker in het buitenland. Jaap heeft goed geslapen en zijn rugpijn is helemaal verdwenen mede dankzij de pillen van Ina.

Om klokslag 10 uur varen we Oberwinter uit en zien dat bij de uitgang de diepte slechts 1 meter onder de kiel is. Vandaar dat de haven niet altijd bereikbaar is als het waterpeil zakt. Op de Rijn is het weer attent varen. Letten op de blauwe borden en vooral de kanovaarders die op hun vrije zondag de Rijn bevaren. Je schrikt je rot als er weer 1 oversteekt tussen alle schepen en zelfs vlak voor een speedboot. Blazen op de hoorn geven ze niet om, ze varen gewoon door.

Om 2 uur liggen we aangemeerd in Hitdorf mede omdat we door de havenmeester geholpen worden met aanleggen. In de kantine gaan we afrekenen en drinken wat. Er staat een Beo in een kooi bij de deur en die begint gelijk in het Duits met Jaap een praatje. Ad moet zo lachen dat hij dat ook nadoet. Gevolg nog meer gelach en reactie. Leuk beest.

In de loop van de middag komt er een boot bij de Kaaiman langszij. Het is de  Corensant uit Lelystad. Het zijn Linda en Ton van Bekkum. Bij een praatje blijken ze kennissen van Mariszka en Jan Bos te zijn. Ze liggen in dezelfde jachthaven in Uitgeest.  Lelystad moesten ze nog wijzigen. Vorig jaar kwamen we ook al vrienden van Maris en Jan tegen in Denemarken. En weer zijn ze geen lid van de KNMC. De folder wordt overhandigd maar of het zal helpen????

Om 6 uur gaan we borrelen op de Kaaiman en Ina en Ad hebben gekookt. Kipragout met risottorijst en als toetje sinaasappelparfait met grandmarnier. Ieder vond het lekker en dat zal ook wel want alles was op. Jaap leest het verslag voor van week 11 en krijgt applaus natuurlijk. Er was die avond maar 1 probleem voor de schrijver en zijn maatje Jaap. De dames hebben weer tweemaal gewonnen met kaarten en daarmee hebben zij definitief de competitie gewonnen van deze vakantie. Dat is niet zo erg, maar de opmerkingen die daarbij gemaakt worden, zijn voor de heren zeer pijnlijk. Maar we kunnen er mee leven als we zien hoe de dames er van genieten. Grrr. Grrrrrr.

Maandag 1 augustus 2011. Hitdorf-Dusseldorf. 37 km geen sluizen.  Stralende zon en 28 graden. 2 vaaruren. Liggeld € 1,20 per meter en stroom via de meter. Alles excl. btw.

Of het de ommezwaai van het weer is weten we niet maar om 6 uur is de bemanning van Kaaiman wakker. Ina gaat strijken en Ad gaat de kap afbreken. Om half acht naar de bakker en weer eens ontbijten op het achterdek. De buren zouden om acht uur vertrekken maar we zien ze pas om 9 uur verschijnen aan dek. Als Ad het vuil weg gaat brengen ziet hij een fietsenwinkel en gaat even informeren of ze de buitenband maat hebben voor Jaap. De winkel is open maar de eigenaar zegt dat hij gesloten is. Ad zegt niets en kijkt hem aan. Ja, ik ben er niet zegt hij. Toen dacht Ad dat hij zijn verstand had verloren. Maar hij draaide bij en wilde toch wel helpen als het een kleinigheid zou zijn. Nou de bandenmaat had hij niet dus Ad vertrekt met de mededeling dat hij nu zeker weer gesloten is.

Om half elf vertrekken de buren met de mededeling dat ze er zwaar over denken lid van de KNMC te worden. We zijn benieuwd. Met een halve km per 8 minuten dus 7,5 km per uur varen ze stroomopwaarts. Ze wilden naar Oberwinter vandaag. Nou daar doen ze dan 10 uur over en wij deden het in 4 uur dankzij de stroom.

Om 11 uur maken we los en varen in exact 2 uur naar Dusseldorf. Achter een beroepsschipper heeft Ad een makkie. Kap er af vanwege het mooie weer. Genieten dus op de Rijn. In Dusseldorf was niets besproken maar plek voldoende. Na de inschrijving een lichte lunch aan boord en ieder voor zich de stad in. En jawel je krijgt het niet afgesproken maar ook in het drukke Dusseldorf treffen we elkaar weer bij een van de vele terrasjes aan het water. Lenie bestelt wit bier en krijgt een halve liter. Ze wordt geholpen om het op te maken en het is leuk voor de foto. Om zes uur gaan we voor de laatste keer, op deze tocht, de dag doornemen op de Rantasipi. Want morgen varen we naar Emmerich en zullen daar een afscheidsetentje doen. Snik, Snik. Want van Emmerich gaat de Rantasipi naar het noorden via de IJssel en de Kaaiman via de Waal naar Zeeland.

Jaap zien we als de zon weg is weer het dek schoon maken. Hij is helemaal verslaafd aan het schoonmaken van zijn teakdek. Het resultaat mag er zijn. Het is of er een nieuw dek ligt. Kijk wel uit voor je rug Jaap.

Dinsdag 02-08-2011. Dusseldorf-Emmerich. 110 km. 6 vaaruren. Zomer en 28 graden. Havengeld 1 euro per meter.

Een onrustige nacht voor de Kaaimanbemanning. Ze lagen bij de ingang met een lawaaierige trap onderaan. En als ze dan midden in de nacht thuiskomen maken ze je toch wakker. Ook de schijnwerper moest nog dienst doen, om half drie, om wat jongelui duidelijk te maken dat ze ons wakker hielden. Het hielp gelukkig. Deze laatste keer heeft de havenmeester voor de broodjes gezorgd. Om 9 uur varen we Dusseldorf uit. De havenmeesters zwaaien ons hartelijk uit. Bij het afrekenen kregen we nog kruidenbuisjes voor het op smaak brengen van o.a. couscous. Met gemengde gevoelens varen we de Rijn op.. Na deze dag zullen we voorlopig weer alleen varen. Maar ook blij dat we de kinderen en vooral de kleinkinderen weer zullen zien.

Opvallend is hoe rustig het is met de scheepvaart. Vooral bij Duisburg, waar het altijd zeer druk is, was nu bijna geen scheepvaart. Toen er halverwege werkzaamheden aan de waterkant waren was het plotseling een drukte van belang. Op de hele dagtocht zijn we slechts 2 maal ingehaald. Om 3 uur zijn we in Emmerich en hebben volop plek in een grote jachthaven. Beiden waren we hier nog nooit geweest. Jaap gaat afrekenen en krijgt 2 adressen voor een goed restaurant vanavond. Na een laatste borrel op de Kaaiman gaan we om half zeven op de fiets naar Emmerich en besluiten daar onze tocht met een heerlijk etentje en het ophalen van alle herinneringen aan deze tocht..

De laatste dag van weer een bijzondere tocht met alleen maar leuke en mooie dingen. Gezelligheid met elkaar maar ook de vrijheid voor ieder. De formule is eigenlijk prima zo. Met elkaar geeft een hoop plezier en aanvulling waar nodig. We hebben ongeveer 205 uur gevaren en 2300 km afgelegd. 165 sluizen gehad en op kleine kanaaltjes gevaren maar ook op de snel stromende Rijn en op de Atlantische Oceaan. Veel mooie steden gezien en op plaatsen geweest waar we nog nooit geweest zijn.  Nieuwpoort-HonFleur-Deauville-Rouen-Parijs-Nancy-Straatsburg-Heidelberg.. enzovoort enzovoort. In het Lido geweest in Parijs en op 14 juli een enorm vuurwerk in Straatsburg.  Drie maanden zijn we weg geweest en bij elkaar heel veel mooi weer gehad. Heel lekker, bij elkaar en met elkaar gegeten. De complimenten dames. De boten hebben hun best gedaan en alleen een impeller van de Rantasipi moest worden vervangen en de Kaaiman heeft maar een halve boegschroef over. De fietsen hebben meer problemen gegeven. Gelukkig kun je met een boot geen lekke band krijgen of een ketting die er af loopt. Tenslotte de klaverjas competitie tussen de dames en de heren is met glans op 23 tegen 15 geëindigd voor de dames.  Gefeliciteerd dames. Er is 1 troost: wij hebben het jullie geleerd. Wij gaan verder met oefenen.

Epiloog:

Drie maal ongeveer drie maanden zijn we nu met elkaar op stap geweest. Er zijn op elke tocht wel enkele heel bijzondere dagen. Vooral als de kinderen en kleinkinderen er zijn. Maar voor elke tocht wil de schrijver een topdag noemen.

In 2008 was dat 14 juli in Cap d Agde op 14 juli. Verjaardag aan de Middellandse zee, eten op het achterdek en het mooiste vuurwerk ooit om 11 uur.

In 2010 was dat 10 juli in Denemarken op het eiland Lolland. Daar lagen we voor anker en het was een mooie zomeravond. De ondergaande zon was zo bijzonder dat er zelfs een foto van op de voorpagina van het clubblad heeft gestaan.

In 2011 was dat op zaterdag 9 juli bij Houillon. We hadden die dag 2 tunnels en een hefwerk van 45 meter. En de avond waren we in een restaurantje waar we de enige gasten waren en heerlijk buiten hebben gegeten. Met een recept voor chocolade scones en een zoen van de gastvrouw gingen we weer aan boord.

Tot slot nog wat statistieken:

Traject:                                 Steenbergen – Emmerich van 12 mei t/m 3 augustus 2011

Afstand:                               2353 km

Motoruren:                        205

Onderweg:                         250 uur incl. wachttijden en sluistijden

Aantal dagen:                    83

Aantal vaardagen:           55

Aantal ligdagen:                28

Aantal sluizen:                   235

Aantal tunnels:                 6

Het einde van een prachtige, afwisselende en vooral gezellige tocht met elkaar.

Ina en Ad, Lenie en Jaap

Reacties zijn gesloten.