Pinkstertocht Zuid

Zuid houdt de Pinksterstemming er prima in

Bij deze het verslag van een Toertocht, gemaakt door een heel gezellig clubje, dat ondanks het tegenvallende koude en regenachtige weer de moed en de stemming er tijdens Pinksteren prima inhield!

We ontmoetten elkaar, bijna allemaal oude bekenden, in Jachthaven Vissershang en genoten van een prima dinertje bij het Havenrestaurant met lekkere wijnen. Zoals we dat bij onze Toertochtleider gewend zijn hoefde je niet op een glas méér of minder te kijken, en dáár heb ik nog nooit iemand over horen klagen. Je krijgt ook steevast geld terug aan het eind van de tocht. Hans is een betere begroter dan onze overheid; die komt eeuwig tekort!

Voor de volgende dag is het plan om met drie elektrische open sloepen de Biesbosch in te trekken voor een vijf uur durende tocht. Dit alles gesteund door worstenbroodjes, sapjes en prosecco. Wegens het slechte weer wordt de verstandige beslissing genomen de kleine sloepjes om te ruilen voor een grote boot voor ons allemaal, overdekt en ook elektrisch aangedreven. De diepgang: 35 centimeter. Zo kun je nog eens ergens komen met de KNMC. Ook op de boot: een kapitein om te sturen en een gids die ons veel vertelt over die prachtige Biesbosch, over de flora en de fauna. Het is helaas niet de goede tijd om bevers te spotten. Er zitten er naar schatting zo’n 350 tot 400. Tekenen van hun aanwezigheid zijn wel heel duidelijk te zien…

We maken een wandeling over de dijkjes rond de polders. Ook deze gids is slecht in afstanden inschatten. Zijn twee kilometer zijn er wel zes. Maar het is zéér de moeite waard. In de Tweede Wereldoorlog is er in de Biesbosch heel wat gebeurd op het terrein van onderduikers en het verzet. De wilgentenen, vroeger gebruikt voor het vlechten van zinkstukken voor de dijkbescherming, worden niet meer geoogst. Dat is te duur. Maar die van kunststof blijken nu toch onder water te gaan verteren. Duur en duur is twee…

Aangezien deze tocht heel wat korter is dan de geplande vijf uur krijgen we de worstenbroodjes en het bijbehorende lekkers mee aan boord, waar de meesten ’s avonds naar Anouk op het Eurovisie Songfestival willen kijken. De volgende dag vertrekken we voor de oversteek naar Drimmelen, waar in de middag een lezing krijgen van Henk Oosterwijk. Dat gebeurt in het clubhuis van WV De Amer. Als we daar aankomen hangt de KNMC-vlag al in de mast van het clubhuis. Henk is met een zeilbootje (Midget 26) van 7.80 meter, solo, in twee jaar rond de wereld gezeild. En dan te bedenken dat uw schrijver zijn kapiteinse er in dat bootje nog niet eens het IJsselmeer mee op krijgt!

Zijn verhaal wordt ondersteund door een aantal films; over zijn reis, over de vogels, de vissen en over zijn herhaalde ontmoetingen met Laura Dekker. In Australië en later weer in Zuid Afrika. Laura is er altijd eerder dan Henk, omdat ze in een veel grotere 11.50 meter lange 2 master (Jeaneau Gin Fizz ketch) zeilt. Henk vertelt dat hij geen watermaker aan boord heeft meegenomen, maar een watertank van slechts 180 liter. Zijn langste oversteek, die van Australië naar Zuid Afrika, heeft 77 dagen geduurd. Vele dagen windstiltes en aan het eind een storm voor de Afrikaanse kust, waardoor hij de haven niet in kan. Een goeie twee liter water per dag dus, of minder, want hij weet van tevoren natuurlijk nooit zeker hoe lang de reis echt gaat duren. Met andere woorden: Henk heeft op zee alles behalve koken en drinken met zout water gedaan. Óók je tanden poetsen!

Er kwamen nog véél meer interessante verhalen voorbij, te veel om allemaal in dit artikel te herhalen. Vast staat dat deze havengenoot en vriend van onze TTL ons een heel boeiende middag heeft bezorgd. De volgende ochtend vaart Henk gelijk met ons uit in zijn ’Sogno d’Oro’. Het is echt driemaal niks qua afmetingen, maar heeft wel een zonnepaneel en een windmolentje, waarmee voldoende stroom wordt opgewekt voor zijn radar, plotter en marifoon. De dag wordt afgesloten met een voortreffelijk Captains dinner, met bruine bonen én raasdonders, uien, speklap, worst en karbonade. Ik ben blij dat we geen weegschaal aan boord hebben.

De volgende dag vertrekken we met zware bewolking binnendoor naar Dinteloord; een tocht van 5 uur via de Marksluis, waar de sluismeester een uur nodig heeft om ons te schutten, over de Mark, een prachtige tocht door een echt Hollandse omgeving. In de haven van Dintelsas vinden we mooie plekken bij elkaar. ’s Avonds volgt alweer het afscheidsdiner aan de haven, bij Brasserie Overstag waar Caroline onze gezellige gastvrouw is. De moeite waard, een erg gezellige bar en een heerlijk restaurant. We genieten er van het (A)AAA diner: Aspergesoep, Ansjovis (vers gebakken), Asperges met alles erop en eraan, en Aardbeien met ijs en slagroom. Bij een digestief worden Hans en Gerrien vervolgens bedankt voor een alweer perfect georganiseerde tocht!

Wolf Lijmer

Reacties zijn gesloten.