Pinkstertocht Zuid: Hoe warm het was en hoe leuk

Onze Pinkstertocht begint in Hank bij jachthaven Vissershang en eindigt in Willemstad. Kleine, leuke, en warme dingen maken deze Zuidelijke tocht tot een bar gezellig, dubbel lang weekend.

In de eerste plaats is het erg mooi weer. Zuid-Europese temperaturen jagen het kwik meermaals op tot boven de 30 graden. Een paar onvermijdelijke onweersbuien zorgen weer voor wat verkoeling. Sommige kapiteins tonen, in het begin met waarneembare aarzeling, de blote kuiten. Maar al gauw worden ze nagevolgd door anderen, moreel ondersteund door de bewonderende blikken van de ’kapiteinses’. Die doen in het begin ook al net of ze niet onder de indruk zijn; maar intussen!!

Dan is er de vuurdoop van onze nieuwe Consul Zuid, Ludo Lambrechts. Zéér enthousiast ondersteund door zijn lieve Rita. Ze doen het fantastisch. Wij willen méér! Leuke initiatieven, zoals een jeu de bouleswedstrijd, waar ze speciaal een hele lading ballen voor hebben gekocht. Er wordt in eerste instantie op een niet gemaaid grasveld gespeeld, waardoor het houten cochonnetje regelmatig verdwijnt. Met gevaar voor leven en tenen wordt vervolgens de plaats aangewezen waar op gemikt moet worden. Later wordt uitgeweken naar een schelpenpad; dat doet de risico’s aanzienlijk afnemen.

Het derde opmerkelijke fenomeen is het voor uw schrijver nu eindelijk bewezen feit dat er bevers in de Biesbosch zitten. Na drie eerdere vergeefse expedities met de fluisterboot, is bij ondergetekende twijfel gerezen of de beverstory niet slechts een knappe marketingtruc is van de organisatie. Het in stand houden van die mythe zorgt er dagelijks weer voor dat zowel de fluisterboten als de sloepen en de kano’s vol met beverzoekende bezoekers stromen, die daarna in groten getale het terras en het restaurant bevolken. Maar nee dus. Teveel wantrouwen van ondergetekende. Dit keer spotten we viermaal een bever. Weliswaar vér weg, maar ze staan op de foto! Het kan natuurlijk ook een radiografisch, op afstand bestuurd exemplaar zijn; maar nee, positief blijven!

Als vierde, niet door Ludo georganiseerde verrassing, zijn daar de Stadse Blaozers van Willemstad. Die geven een kadeconcert van bijna een uur geven, recht voor onze boten. Ze blaozen verschrikkelijk leuk én goed. Het swingt zo nu en dan de pan uit! Met soms zelfs zang! Het kleinste blaozertje is pas een jaar of 6 a 7 en drumt er vrolijk, én goed op los. Na een paar pilsjes wordt het geheel zelfs steeds melodieuzer! Overigens: dat menneke moet het met cola doen!

We beginnen de tocht met een dinertje bij Restaurant Vissershang, waar echt helemaal niets mis mee is. Een keuzemenu; waarna iedereen met bolle buikjes en blije gezichten naar zijn kooi gaat. De volgende dag hebben Ludo en Rita een excursie geregeld naar een klompenmaker in Dussen. We rijden daar naar toe met de Hank O Motief. Een landbouwtractor verkleed als locomotief, die een aanhangwagen voorttrekt met allemaal blije KNMC’ers erin. Ze zijn wel vergeten veren onder die aanhangwagen te zetten, maar tweemaal een half uurtje houdt ons zitvlak het nét vol. Ondergetekende heeft zich van dit bezoek niet zo veel voorgesteld, maar is na afloop zwaar onder de indruk. Van het oude ambacht is een perfecte toeristenindustrie gemaakt, waarbij het ambacht alle eer wordt aangedaan. De klompenmakerij wordt bezocht door scholen, verenigingen, serviceclubs, industriële clubs en ga zo maar door. We krijgen daar een zéér professionele presentatie, mét historie en uitleg over klompen worldwide: Klomp International! Een presentatie waar de fluisterboten (onverstaanbaar) en de Hank O motief (ook niet om aan te horen) een voorbeeld aan kunnen nemen!

De volgende morgen een excursie in Willemstad. Een plaats waar, vooral door de 80-jarige oorlog, een stuk van onze Vaderlandse geschiedenis ligt. Willem van Oranje en zoon Maurits hebben daar zo’n beetje op iedere hoek van de straat hun sporen en hun gebouwen achter gelaten. Onze gids toont ons de vestingwerken, het Mauritshuis en de kerk. Maar ook het mysterieuze Rozemarijnstraatje, waar de marketentsters van onze Willem zich door het eten van rozemarijnkoekjes of -drankjes hebben kunnen ontdoen van de ongewenste gevolgen van hun goede zorg voor onze militairen. Volgens de gids heeft iedere vestingstad een Rozemarijnstraatje en wij geloven hem. Aansluitend een lekkere lunch met een prima koffietafel, waarbij je iedereen ziet denken: ’Waar is mijn doggy-bag?’ Dan komt in Willemstad het sluitingsdiner. In een zaal boven het Pumpke. Het is die dag bloedheet, en dan onder de hanenbalken?! Maar dankzij de uitstekende airco zorgen voor niets. Een erg gezellig zaaltje voor ons alleen en alweer een keuzemogelijkheid. Heerlijk eten, koel, lekkere wijnen, mijn liefje wat wil je nog meer!

Het valt dan ook moeilijk om afscheid te moeten nemen, Harm Smidt overhandigt een blijk van waardering namens alle deelnemers aan Ludo en Rita. Een lege karaf (ja, we blijven ’Ollanders’) die aan boord niet om kan vallen, omringd door alle mogelijke lekkere dingetjes. De volgende morgen vertrekt de een na de ander met een weemoedige blik in de ogen en een welgemeend ’tot ziens’ naar nieuwe avonturen en nieuwe belevenissen.

Kent U het liedje? Het is mooi geweest, het is mooi geweest, het is drommels mooi geweest!!!

Wolf Lijmer

 

Reacties zijn gesloten.