Kun Je Zingen Vaar dan Mee

Een nachtegaal raakt nooit uitgezongen

Er staat heel veel wind op de dag van aankomst in de City Marina Amsterdam waar we verzamelen voor de tocht. Best lastig om binnen te varen en zeker om af te meren.

Eén schipper verlegt zijn boot nog een paar meter en verliest een pin van zijn trapje dat daardoor onbruikbaar wordt. Hij moet zijn lief een kontje geven om weer aan boord te stappen. Voorlopig is hij niet van plan zijn trapje te laten herstellen.

Tussen vier en vijf uur worden de schippers geacht hun voorschot op de tocht aan boord van de Diamond af te rekenen en dat gebeurt dan ook. Als pleister op de wond mogen we een prachtige kaars kiezen, gemaakt door een kennis van Martha. Het is een heerlijk weerzien met veel bekenden. Een uur eerder komt Cock Pleyster de nieuwe clubdas afleveren à raison van vijftien euro. Niet iedere schipper wordt heel blij van dit exemplaar. We verzamelen om 18.00 uur en klimmen wat trappen op om in de bakboordroom van ‘Loetje aan het IJ’ te genieten van een prachtig uitzicht en dito diner. Harm heeft een Toertochtlied geschreven op de wijs van ‘Zuid-zuid-west van Ameland’. De tekst wordt uitgedeeld, zodat er gelijk gezongen kan worden. Een en al gezelligheid.

Het eerste konvooi verlaat op 12 augustus om 9.00 uur de City Marina, vergezeld van een flinke regenbui. Door werkzaamheden aan de Wilhelminasluis in Zaandam wordt voor een alternatieve route gekozen via de Willem I sluis. Daar kunnen negen schepen direct binnenvaren, maar dan is ie ook echt vol. En het blijft plenzen. De Windfall en Chrismarpa blijven buiten en zien na verloop van tijd het tweede konvooi aankomen. Dan zijn we met zijn twaalven en dus ook met te veel om in één keer te schutten. De brugwachter wacht met het openen van de brug tot ook het tweede deel van het konvooi geschut is en zo verstrijken er twee uren voordat we echt op stoom komen. Het is leuk varen door het Noord-Hollands kanaal met bijna Parijse taferelen. Afgeleefde banken en bar slecht onderhouden bootjes ‘sieren’ de oevers in het begin. Een wietplant aan boord overleeft de slagregens waarschijnlijk niet. Een leuke tocht en prachtig afwisselend landschap met koeien, schapen en slanke paardjes. Een oppasoma laat een roedel honden uit en duwt een soort maxicosikarretje. Daar ligt waarschijnlijk haar portemonnee in, want een pup is niet te zien.

Rond vier uur liggen we allemaal vast aan de kade in Alkmaar en is de rest van de middag en avond ter vrije besteding. Zijn we toch in totaal zeven uur onderweg geweest. In de door de havenmeester uitgereikte stadsgids staat vermeld dat de afstand Alkmaar – Amsterdam in tijd een half uur bedraagt. Dan moet de trein wel op tijd rijden natuurlijk! Dan meldt zich enige tijd later een journalist van de Alkmaarsche Courant die blij verrast is dat er zo’n grote vloot in zijn stad afgemeerd ligt en spreekt de schipper aan, die achteraan ligt afgemeerd. Hij zegt dat hij graag een overzichtsfoto wil maken van de vloot en of de goede man op de punt van zijn schip wil gaan staan om het geheel te verfraaien. Enigszins overvallen door dit verzoek en in het geheel niet van plan om aan deze wens te voldoen, roept hij zijn matroos, die net zo goed wordt overvallen, maar braaf doet wat haar gevraagd wordt. Om het een achteloos tafereeltje te laten lijken, vraagt de journalist/ fotograaf haar een gesprek te voeren met de schipper van de voor hen liggende boot, die niet geheel toevallig net een biertje drinkt omdat de vijf in de klok zit. De fotograaf zegt heel tevreden te zijn over het resultaat en belooft de volgende dag een exemplaar aan boord te bezorgen. Niet dus.

De krant wordt uiteraard wel aangeschaft en de tekst die aan de foto is toegevoegd wil ik jullie niet onthouden: ‘Wie op het Alkmaarse stadsstrand De Kade zat, moet zich even aan de ‘Goudkust’ van St. Tropez gewaand hebben toen gisteren een konvooi kapitale jachten afmeerde langs de Kanaalkade. De kwiekgrijze schippers, loyale leden van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club, hielpen elkaar solidair bij het afmeren. Veel glimmend chroom, sjieke kleding, witte scheepshondjes en bijzondere namen op de achterplecht. Dankzij de plattegronden die de havenmeesters uitdeelden zal de middenstand er plezier van hebben.’ Sjieke kleding heb ik niet kunnen ontdekken op dat moment; kwiekgrijze schippers des te meer! ‘s Avonds wandelen een paar dames kriskras door het centrum en komen pardoes in de rosse buurt uit. Zij voelen zich daar niet echt thuis en versnellen hun tred. Door de aldaar rondslenterende ‘heren’ worden zij echter volledig genegeerd. Nou ja, zo oud zijn we toch ook weer niet?

Een afvalcontainer is niet snel gevonden en de daarin te dumpen zakken worden vergeten weer aan boord te nemen. De meeuwen vieren ‘s nachts een feestje en laten luidkeels van zich horen. Ondergetekende gaat om vijf over zes in de vroege ochtend, gewapend met vuilniszak en handschoenen, de wal op om de flink verspreide troep van haar geliefde buurvrouw te ruimen. Als ik haar een paar uur later vraag of zij enig idee had waar haar vuilniszakken zijn gebleven, is zij er vast van overtuigd dat die inmiddels door de gemeentereiniging zijn opgehaald! We vertrekken respectievelijk om 11.30 en 12.00 uur, dus we hebben de tijd om in de stad koffie te drinken en de mooie gebouwen te bekijken. Tussen de buien door wordt er door menigeen nog even van de omgeving genoten. De tocht verloopt daarna prima door oer-Hollands landschap. Dichtbij Schagen zien we een paar auto’s op elkaar botsen. Overduidelijk te veel gefocust op het in kiellinie varende konvooi.

Rond half vier ligt iedereen afgemeerd in de haven van Schagen. In de tussentijd laat de Toertochtleider zijn marifoon tussen twee schepen in uit handen vallen. Die belandt in het vier meter diepe water. Geen probleem voor Mallen Jan die over een schepnet beschikt en bijzonder snel het apparaat opvist. Chapeau! Alsof er niets aan de hand is doet de marifoon zijn werk als vanouds. De steigerborrel wordt natuurlijk door iedereen bijgewoond en is een groot succes, uiteraard mede door allerhande lekkere hapjes. Harm heeft het tweede deel van zijn Toertochtlied klaar en dus wordt er wederom uit volle borst gezongen. Na ruim twee uur zijn de flessen zo goed als leeg en de hapjes verorberd en gaat iedereen bootwaarts.

In Schagen worden tien weken lang de West-Friese Folklore feesten gehouden en het toeval wil dat wij daar precies vanochtend van kunnen meegenieten. Een bont gezelschap trekt door de toch smalle marktpaden en doen dat in ouderwetse klederdracht en met prachtige mutsen of hoeden, voorzien van menige goudlaag en diamanten. Het schijnt geen kitsch te zijn. Ook paarden zijn aanwezig en achteraan de stoet loopt een man met schep en kar om hetgeen de paarden onderweg verliezen, op te ruimen. Kindjes in antieke kinderwagens en dito uitdossing, té schattig allemaal. Ook een oldtimer tentoonstelling in de hoofdstraat van Schagen doet menig mannenhart sneller kloppen. Bij de kerk wordt door in klederdracht gestoken paren de Schagense polka gedanst. Zelfs al zou het boven de dertig graden zijn, zal je in die dikke kleding geen zweetdruppel verliezen, zo traag. Doe mij maar een uitbundige KNMC-avond! Ook kan de kerktoren beklommen worden, maar die uitdaging laten we aan ons voorbijgaan.

Jacques heeft een berekening gemaakt en besluit om half drie het eerste konvooi te laten vertrekken en een half uur later konvooi twee. Dit houdt verband met de stremming van de Van Kinsbergenbrug in Den Helder. Op deze manier horen we niet te lang te hoeven dobberen. Het blijkt een prima timing te zijn want we varen probleemloos rond half zes en zes uur de haven van Willemsoord binnen en genieten van een lekker menu in Kade 60. Rond kwart over elf, menig schipper heeft zijn mandje al opgezocht, worden een paar boten opgeschrikt door een knal tegen de ramen. Er wordt door sommigen direct aan een stuk hout gedacht, maar het blijken eieren te zijn. Zeker drie boten zijn het mikpunt geweest. Hoewel het ook deze nacht weer hevig regent, moet er de volgende ochtend toch een schoonmaakmoment worden ingelast. Verder mag iedereen deze dag zijn eigen programma invullen en dat doen we. Zo genieten drie echtparen van een dagje Texel. Boodschappen worden weer ingeslagen en dan kunnen op 16 augustus de Helderse Visserijdagen beginnen.

Om 11.00 uur wordt het evenement door de burgemeester geopend. Het KNMC Schipperskoor is één van de tien aan het Jutters Shanty Vistival deelnemende koren en doet enorm haar best om in ieder geval de twee jaar geleden gewonnen tweede prijs weer binnen te slepen. Bij het eerste optreden staat de autocue niet ideaal opgesteld en krijg menige nachtegaal een stijve nek van het achterover hangen om toch aar zo veel mogelijk tekst te kunnen lezen. In ieder geval wordt duidelijk dat de autocue hard nodig is. De overige negen koren zijn ook niet slecht. Het Oostvaarderskoor uit Almelo hebben wij in april in Almelo al op de kade zien optreden. Zij oefenen iedere week en treden zo’n vijftig keer per jaar op! Wat een verschil! Onze schippers oefenen maximaal elf keer per jaar, uitsluitend in de wintermaanden, en van het aantal optredens raken ze niet echt oververmoeid.

Om 11.30 uur wordt de ingebruikneming van de HD 2 gevierd. Daarna volgt het tweede optreden van ons Schipperskoor op de kotter Noorderhaaks van KNMC’er Martin Bakker (Belle Vie) en dat verloopt vlekkeloos. Een peuter staat mee te swingen en – nog belangrijker – ook de twee juryleden deinen mee! Om de feestvreugde te verhogen hossen veel vrouwen een polonaise. Bij het derde optreden probeert een aanwezige de aandacht van haar lief te trekken, maar wil zijn naam niet luid roepen; de heer HvZ zit naast haar. Een mevrouw die voor hen zit, wil wel helpen en vraagt naar de naam van de betreffende, waarop HvZ direct antwoordt: ‘Jan Klaassen’. De dame staat op en roept luidkeels: ‘Jan Klaassen, Jan Klaassen’, maar geen koorlid die op of om kijkt. Zij draait zich om en zegt heel verbaasd: hij reageert niet!

We hebben bonnen gekregen om koffie, wijn, haring, broodje hamburger, broodje gerookte zalm (overheerlijk) en patatje met te kunnen snacken. Er staat ook een oliebollenkraam en er worden zelfs pruimen verkocht en geconsumeerd. Jammie, zo lekker, dat ook de pit wordt doorgeslikt. Normaal gesproken mag dit geen probleem opleveren, maar dat blijkt toch ietwat anders te liggen als je aan boord bent: de pit wordt niet vermalen in een bootpleetje! Ons schipperskoor wint wederom de tweede prijs en dat is toch een prachtig resultaat. Het Almelose koor gaat, zeer verdiend, met de eerste prijs naar huis. Jan de Krantenman heeft trek in verse vis en hangt een paar hengels overboord. Om 2.30 uur wordt hij wakker van een belletje en blijkt er een heel grote karper aan zijn hengel te plakken. Die heeft blijkbaar niet kunnen wachten tot het ochtend is.

Op zondag is er een mooie kerkdienst. Een vlootpredikant en een pastoor leiden de dienst. Wij horen iemand zeggen dat er een katholieke dominee preekt. Goed samengevat. Kleine kinderen horen het verhaal van de Ark van Noach en hen wordt gevraagd wat ze zelf mee zouden nemen aan boord. Kleren en eten blijken toch belangrijke dingen te zijn. Eentje wil ook graag de ipad van zijn papa meenemen. In de kerk treedt het Nieuwedieper Visserskoor op. Klinkt als een klok. Geschat wordt dat er zo’n 1000 bezoekers aanwezig zijn. Later op de dag worden een paar leden van ons Schipperskoor verzocht mee te zingen met het Huisduiner koor uit Den Helder. Het wordt een heel leuk en enthousiast gebeuren.

De schippers (en een beetje aanhang) verzamelen om 18.00 uur bij ‘t Zwaantje om de route voor de volgende dag te bespreken. De bedoeling vooraf is altijd geweest dat een deel van de groep buitenom gaat. Vanwege het bar slechte weer is er echter niet veel te bespreken. De schippers scharen zich bijna unaniem achter de TTL die voorstelt dezelfde route terug naar Alkmaar te varen. Alleen de Esperanza wil naar Medemblik en Hoorn en vaart dus als enige buitenom. Jacques vraagt hem tijdens het beraad of hij zich bewust is van zijn grote verantwoordelijkheid door tegelijkertijd Toertochtleider, Krantenman, Verslaggever, Fotograaf, Penningmeester en Bezemboot te zijn. De schipper loopt er niet voor weg.

Konvooi 1 vertrekt de volgende ochtend om 9.00 uur, konvooi 2 volgt een half uur later, beide in stromende regen. Een paar uur later wordt in Alkmaar aangelegd. Nat. Houdt het dan nooit op met regenen? Aan boord brandt de verwarming en is het prima uit te houden. Een schipper heeft problemen met één van de toiletten aan boord en laat een monteur opdraven. Die constateert dat de pot vervangen moet worden. Er wordt een flink bedrag afgetikt. Na het volgende wc-bezoek blijkt het euvel toch niet verholpen te zijn. Een collega-schipper komt, ziet en overwint! Binnen twee uur bezit het echtpaar weer een welriekend toilet en blijkt dat het zich de kosten voor de aanschaf van een nieuw toilet had kunnen besparen. Een zuur verhaal, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee, toch?

Konvooi 2 vertrekt de volgende dag als eerste om via Zaandam naar Amsterdam te varen. Prachtige tocht langs de Zaanse Schans, waar we toch nog redelijk veel bezoek waarnemen, ondanks het (nog steeds) bar slechte weer. Via de marifoon horen we dat de sluis net voor onze aankomst anderhalf uur gestremd is geweest. Wij hoeven niet heel lang op schutten te wachten. Een motorboot draait in de Wilhelminasluis een rondje en komt er achterstevoren uitvaren. Goed om erbij te vermelden dat dit geen KNMC’er is! Er valt tijdens het schutten nog een pittige bui en met heel veel wind komen wij iets na een uur in Amsterdam aan. Het kost enige moeite om de boot netjes in de box te manoeuvreren. In konvooi 1 valt de motor van Hans Verkerk uit in de buurt van de Friese brug. Een paar collega schippers schieten te hulp en lossen het probleem snel op.

En ja, aan alles komt een eind en zo beginnen we vandaag aan de trip naar Muiden waar we onherroepelijk (voor korte of langere tijd) afscheid van elkaar gaan nemen. Maar eerst komt nog geheel onverwacht onze krantenman Jan om elf uur een krant brengen. In de omgeving van de City Marina Amsterdam is gek genoeg geen krant te koop en dus denken wij vandaag geen papieren krant te kunnen lezen. Daar denkt Jan anders over. Jacques en hij zijn met de pont naar de overkant gevaren en hebben daar 21 kranten verzameld. Daar zijn ze toch minstens twee uur mee bezig geweest. Een betere Krantenman kan niemand zich trouwens wensen, want Jan heeft het echt zwaar gehad met zijn ochtendrondjes. Meestal in hevige regenbuien bezorgt hij de hele tocht de krant en als hij echt vroeg is en de schipper zijn mandje nog koestert, zoekt hij op het achterdek ook nog een schuilplaats. Voor de krant, welteverstaan!

We varen de haven van Muiden binnen met een heerlijk zonnetje en een schipper mag afmeren aan de koninklijke steiger; de familie viert vakantie in Italië. De havenmeester zegt: ‘De koningin heeft vanochtend gebeld en gezegd dat de KNMC gebruik mag maken van haar steiger’. Deze dag kan niet meer stuk en voor de havenmeester blijft zij de koningin! Een zeilboot is vastgelopen op de dam doordat de motor is uitgevallen. De Esperanza komt in actie en trekt de boot met twee knappe vrouwen vlot. Groot is hun blijdschap en Han verwacht dat het bergersloon binnenkort op zijn rekening wordt bijgeschreven.

Om 18.00 uur beginnen we aan een overheerlijk Slotdiner in het restaurant van de Koninklijke in Muiden. Martha heeft bedacht dat na het voorgerecht alle dames drie plaatsen opschuiven, zodat er een nieuwe tafelschikking op gang komt. Hartstikke leuk. Het is de bedoeling dat het trucje na het hoofdgerecht wordt herhaald, maar dat wordt door iedereen vergeten. Harm heeft het Toertochtlied voltooid en de laatste coupletten worden luidkeels gezongen. Een nachtegaal raakt nooit uitgezongen, zo blijkt. Jacques houdt na afloop een mooie toespraak en geeft het woord aan de penningmeester, die onder andere vertelt dat er een klein bedrag resteert. Goed gedaan en net genoeg om een kleine winkelwagen met boodschappen te vullen. Jacques en Martha krijgen voor hun geweldige inzet en gezelligheid van de deelnemers een bon voor Loetje en een door Mariszkà gemaakte fotocollage van alle aanwezigen. Bijzonder origineel cadeau! Ze worden uiteraard heel hartelijk bedankt voor hun voortreffelijk geleide tocht. Rond de klok van elf uur nemen we afscheid en is de feestweek helaas voorbij. Jammer. O ja: wij hopen dat Jacques en Martha nog héééél lang Toertochtleider blijven!!!

Karin Klomp

Reacties zijn gesloten.