Kleinkindertocht

Hoelahoepen, niet echt gemakkelijk!

Vol verwachting gaan we met onze kleindochter Marith naar de Palaver van onze eerste en (je weet het nooit!) misschien ook wel laatste Kleinkindertocht. Wat zullen Truus en Jan voor ons, opa’s en oma’s en hun 27 (!) kleinkinderen in petto hebben ?

Na een uitgebreid verhaal van Jan over wat ons de komende dagen te wachten staat, krijgen de kinderen allemaal een fleurig tasje met leuke hebbedingetjes, een naamkaartje, een pakje viltstiften en een geel petje. Met behulp van de viltstiften moeten de petjes worden versierd en worden voorzien van hun naam en de naam van de boot. De KNMC-yell wordt geoefend, waarna de clubvlag wordt gehesen in de hoge mast van de Arne en het feest, dan wel de Kleinkindertocht van 2013, officieel is geopend. Hierna op naar de inmiddels gearriveerde boot van Rijkswaterstaat, die uitgebreid wordt bekeken én besproken. Onder begeleiding van deze boot wordt vervolgens door de zestien deelnemende schepen koers gezet naar de haven van Woudrichem.

Nadat alle boten in de oude haven zijn afgemeerd wordt de oude scheepswerf bezocht. Daar liggen prachtige zeilklompjes klaar om te worden beschilderd. De bootjes worden te water gelaten en er volgt een spannende zeilwedstrijd, waarbij sommige bootjes stiekem bakboord uit gaan. De scheepstimmerman laat dat echter niet gebeuren, ze worden snel weer op de juiste koers gezet. Daarna hoelahoepen. Niet echt gemakkelijk, maar tot grote pret van de kleinkinderen wagen zelfs enkele oma’s zich er ook aan. De grote, kleine kampioen is echter Ella van de Klaas Jzn. In de haven ligt ook het oudste nog zeilende binnenvaartschip van Nederland, de ’Helena’. Enkele opa’s en oma’s gaan met de kleinkinderen mee voor een zeiltochtje op de Merwede. Prachtig vinden ze het! Na een beetje opdoffen gaan we eten in ’De Stroming’, waar de kinderen, met koksmuts op, de opa’s en oma’s moeten bedienen, wat in een rap tempo gebeurt. Het eten smaakt ook prima en met goed gevulde magen gaan de kinderen daarna, bewapend met plastic zak, strandjutten langs de Merwede. Er wordt aardig wat gevonden, zelfs een groot olievat!

Na een welverdiende nachtrust vertrekken we de volgende dag in groepjes van drie boten, in verband met de kleine Biesboschsluis, naar Hank. Op het middagprogramma staat een bezoek aan een speelparadijs in de Kurenpolder, waar we met de Hank-o-motief naar toe gereden worden. Terwijl de opa’s en de oma’s van een drankje genieten, kunnen de kinderen zich uitleven met trampolinespringen, skelteren, vlot varen, ijsjes eten. Ook kunnen ze zich laten schminken of een bijna echte tattoo laten zetten. Moe, maar voldaan tuffen we weer terug met de Hank-o- motief naar onze boten. ’s Avonds op naar het havenrestaurant Vissershang voor een ’Frietvreetfestijn’ met hamburgers, frikadellen, kip-nuggets en natuurlijk – de naam zegt het al – heel, héél veel friet. De vraag is zo groot dat de keuken zelfs moeite heeft om bij te blijven met frituren. Als sluitstuk van de dag volgt er eerst een vliegerwedstrijd (er was eindelijk ’avondwind’) met zelf in elkaar gezette vliegers, waarbij wat hulp van opa’s en oma’s welkom is. Vervolgens gaat men op struintocht en eindelijk krijgt TTL en opa Jan zijn zin: er valt iemand in het water. Alleen jammer voor hem dat het zijn eigen kleinkind Kay is…

De volgende dag staat er, volgens het programma bij mooi weer, een vaartocht met bij- en huurboten door de Biesbosch op het programma. Maar het is helemaal geen mooi weer; het is gewoon koud en nat. Maar we gaan toch. Dik ingepakt, gewapend met paraplu’s en met proviand van oma Truus en onder leiding van gids Johan Veldhoven. Jammer genoeg moet bij aanvang van de tocht de in acht jaar niet gebruikte KNMC-EHBO-koffer worden geopend. Opa Arie van de Arne is uitgegleden en heeft een vrij grote, diepe wond op zijn scheenbeen. Na hem verbonden te hebben gaat hij toch mee met de hele vloot. Opa’s laten zich bij deze tocht natuurlijk nooit kennen. Onze gids is meer een land- dan een watergids, want we hebben delen van de Biesbosch meerdere keren gezien. Maar uiteindelijk vindt hij zijn weg en heeft hij ons aan land veel verteld en uitgelegd over allerlei planten en de in de Biesbosch aanwezige bevers.

Snel weer terug naar de boten om warm te worden en droge kleren aan te trekken. Om twee uur ’s middags varen we naar Heusden waar er voor de rest van de dag geen programma is. Maar wel kermis!

Op zondagmorgen (Moederdag!) worden alle oma’s door TTL Jan verrast met een fraaie witte roos. De opa’s en oma’s hebben verder vrijaf – de kinderen vertrekken in konvooi naar Studio Vermaak om daar een verassing voor mama te maken. Eerst wordt er geoefend op een liedje met allerlei bewegingen, waarna de kleinsten een bloempot moeten beplakken. De iets oudere moeten hun bloempot eerst beschilderen en versieren en daarna vullen met plantjes. Een fleurig gezicht. Soms met hun tong uit de mond zijn ze geconcentreerd bezig met veelal mooie en kleurige resultaten. De oudste groep wordt aan het werk gezet om een vogelhuisje in elkaar te spijkeren. Als er nog tijd over is, kunnen ze die ook beschilderen en eventueel beplakken. Dat timmeren is niet altijd even gemakkelijk, maar uiteindelijk (met vereende krachten!) staat er een rij prachtige vogelhuisjes voor de mama’s klaar, met de supertrotse makers in de buurt.

Op naar restaurant Havenzicht, vlakbij de binnenhaven van dit mooie stadje. Daar brengen de kinderen hun lied ten gehore voor hun trotse opa’s en oma’s, waarna het tijd is voor de lunch.

Na afloop maakt de jury de prijswinnaars bekend van de diverse wedstrijdjes met als trofee een megalolly, waarna TTL en opa Jan alle opa’s en oma’s met hun kleinkind(eren) om beurten naar voren roept om hun Toertochtplaatje in ontvangst te nemen. De kinderen mogen ook nog wat aardigheidjes uitzoeken: Challenger opruiming! Na de gebruikelijke dankwoorden van opa Jan en oma Truus werden zij namens ons allen bedankt door John Kengen voor de fantastische organisatie van deze Kleinkindertocht. Bovendien horen de kleinkinderen ook een pluim op hun pet te krijgen voor het trouw dragen van deze pet, hun zwemvest en het naamplaatje. Dat heeft de opa’s en oma’ dezer dagen toch ook de nodige zekerheid gegeven. Nadat we weer zijn terug gekeerd in de haven wordt de clubvlag gestreken onder het ten gehore brengen van de KNMC yell en is de Kleinkindertocht 2013 dus echt ten einde. De papa’s en de mama’s kunnen hun kinderen weer in de armen sluiten en de opa’s en oma’s mogen hun pootjes even heerlijk omhoog leggen. Licht vermoeiend dus, zo’n Kleinkindertocht? Ja, absoluut. Maar wij hebben er in ieder geval enorm van genoten. En onze kleindochter Marith ook!

Trudy en Jan van Gaalen

Reacties zijn gesloten.