De Havenmeester van het Jaar vertrouwt even niemand meer

Het motto van Rob Wilcke? ’Regeren is vooruitdenken’. Dat lukt hem heel aardig. De keren dat je de havenmeester van de buitenhaven van Vollenhove echt verrast, je hebt ruim voldoende aan de vingers van één hand. Eén van die vingers moest er echter op die maandagmiddag op 22 april wel aan geloven. Wilcke werd die dag in Hotel Restaurant De Herberg in Vollenhove door de KNMC uitgeroepen tot Havenmeester van het Jaar 2012. En die zag Rob toch echt niet aankomen…

De bijna 41-jarige, tiende KNMC Havenmeester van het Jaar heeft even alle vertrouwen in de mensheid verloren. Rondom hem wist bijna iedereen (alleen echtgenote Jeannet en kinderen Robert en Melissa niet, gelukkig maar) al weken wat er aan de hand was. Maar Rob niet. Dus maakte hij ’s ochtends in het havenkantoor nog zo’n beetje ruzie met z’n ’baas’. Niet dat hij zo in elkaar steekt. Maar waarom hij nu pas moest horen dat hij een paar uur later in De Herberg werd verwacht om Jan Kip als scheidend Consul van Oost uit te zwaaien, dat begreep hij toch echt niet. Want als er iemand in Vollenhove de laatste jaren veel en vaak met Jan Kip had gewerkt, dan was hij dat toch geweest? Een kleine moeite, zo dacht Rob, om het nieuws van dat afscheid van Jan Kip wat eerder door te geven. Hij hield zich nog in, tijdens dat gesprek. Maar later niet in het gezelschap van zijn drie collega-havenmeesters van de gemeente Steenwijkerland. Tegenover Sil Meijer, John Limburg en Roy Scholtz maakte Wilcke van zijn hart bepaald geen moordkuil. Wilcke: ’Ik was echt boos, dat hebben ze wel gehoord. Leuk hoor. Dan blijken later diezelfde collega’s die je voor honderd procent vertrouwt dus ook al weken in het complot te zitten. Van je collega’s moet je het hebben, dat is duidelijk.’

Dubbeltje

Maar goed. Het blijft een feit dat Rob Wilcke zich later die dag in een schoon overhemd (’Ook weer zo vreemd dat dat moest’) in ’De Herberg’ in de Vollenhovense Kerkstraat meldde. Nietsvermoedend, want met twee flesjes leuke wijn voor Jan Kip paraat om de oud-Consul van de KNMC ook nog in natura te kunnen bedanken voor de fijne samenwerking. Nietsvermoedend inderdaad, totdat Wilcke in dat etablissement, behalve een hoop KNMC’ers, ook collega Sil bespeurde. ’Toen dacht ik pas echt: hier klopt iets niet. Sil houdt helemaal niet van dit soort bijeenkomsten. En: hij hoorde hier ook niet te zijn. Hij heeft echt vrijwel nooit contact gehad met Jan Kip. Dus waarom zou je dan naar zo’n partijtje toe moeten?’ En het klopte dus dat het niet klopte. Commodore Fred Swaab, aan de microfoon geholpen door de nieuwe Consul van Oost Theo van Catz die als ceremoniemeester fungeerde, maakte nog wel even een schijnbeweging richting Jan Kip, voordat hij zich tot Rob Wilcke richtte: ’Nee, we zijn hier niet voor Jan Kip, we zijn hier voor jou.’ Wilcke: ’Toen viel het dubbeltje definitief. Begreep ik ook direct dat ik de laatste weken eigenlijk wel een hoop vreemde dingen had gezien.’

Rob Wilcke dus. De tiende KNMC-Havenmeester van het Jaar. Genomineerd door de Toertochtleiders van de KNMC, omdat, zo liet Fred Swaab weten: ’Rob een havenmeester is die in de praktijk van alle dag steeds weer het inzicht toont om niet alleen op de juiste wijze, maar vooral ook op vriendelijke, vrolijke en hulpvaardige wijze met de vele gasten om te gaan. Hij heeft een uitstekend overzicht over wat zich zoal in de haven afspeelt. Een voortreffelijke gastheer en kosten noch moeite worden gespaard om het de gasten volledig naar de zin te maken. Een prestatie en een opgave van formaat’, zo wist de Commodore. ’De haven van Vollenhove, bestaande uit de nieuwe buitenhaven en de oude binnenhaven is immers niet de rustigste in zijn soort.’

Hij herkent zich wel in die woorden, havenmeester Rob Wilcke. Zonder zichzelf op de borst te willen kloppen, want zo zit hij niet in elkaar. ’Het is heel simpel. Ik ben hier om mensen te helpen, om het ze naar de zin te maken. Of het nu gaat om een zeilbootje dat in z’n eentje binnenkomt, of om een konvooi van de KNMC. Dankbare, blije gezichten. Daar doe je het allemaal voor. Doen wat je kan doen, bijspringen waar dat mogelijk is. Er op die manier voor zorgen dat mensen zich hier thuisvoelen en dat ze snel een keertje terug komen.’ En tevreden rondkijkend in ’De Herberg’: ’Ik geloof dat ik mag zeggen dat dat allemaal aardig lukt.’

Trots

Dat vindt burgemeester Marja van der Tas van Steenwijkerland ook. De CDA-politica benadrukt dat ze trots is op de wijze waarop Wilcke zijn werk doet, trots ook op de oorkonde die uit handen van Fred Swaab in haar gemeente is beland. ’Een onderscheiding van een gerespecteerde club. Niet zomaar bootjesvolk, maar bootjesheren en bootjesdames’. Een prijs ook die uitstraalt, zo liet Van der Tas weten. Richting Stichting Waterreijk Weerribben Wieden bijvoorbeeld, een stichting die de opdracht heeft meegekregen om te proberen de gasten als het ook maar even kan een nachtje langer in het gebied, in de gemeente te houden. En niet voor niets, zo kan daar in Vollenhove worden geconstateerd. Niet alleen heeft dat oude havenstadje aan de Zuiderzee zelf al het nodige te bieden, maar ook de wijde omgeving noodt uit tot een ontdekkingstocht. Op het land, wandelend en fietsend. Maar ook op het water. Want Steenwijkerland heeft alles: van hele kleine slootjes tot grote en grootse waterpartijen.

’Eigenlijk is het hier een groot nationaal park’, versterkt Menno Valentijn vervolgens het door de burgemeester geschetste beeld. De voorzitter van de stichting Waterrecreatie Steenwijkerland  noemt de meegekregen opdracht om mensen langer in het gebied te houden dan ook helemaal geen moeilijke. ’Dit gebied is zo mooi, zo uitgestrekt, dat valt niet in een enkel dagje te ontdekken.’ En besluitend: ’De boodschap dat de kop van Overijssel er niet alleen is om doorheen te trekken als je op weg bent naar Friesland, komt steeds beter en duidelijker door. Mede door de inzet van mannen als Rob Wilcke.’

Het feestvarken in kwestie heeft zich inmiddels, luisterend naar alle sprekers, verzoend met de gang van zaken. Koestert de oorkonde en het KNMC schild en vertelt met liefde over de haven waaraan hij nu zo’n jaar of zeven aan is verbonden, waar hij toch wel zo’n honderd schepen kwijt kan en waaruit hij absoluut niet wil vertrekken. ’Het is me wel eens voorgesteld, maar toen heb ik direct mijn sleutels aangeboden. Dat is geen optie voor mij. Ik maak elke week weer zes lange dagen, dat vind ik geen probleem. Omdat het leuk werk is, maar ook omdat ik aan de haven woon. Daardoor ben ik toch regelmatig thuis, zie ik mijn kinderen vaak, al is het alleen maar omdat ze bij mij komen vissen. Dat wil ik niet missen.’ En besluitend: ’Nee, ik hoef en ik wil hier niet weg. Ook niet door de collega’s waar ik mee werk. Daar kan ik op bouwen.’ Nee, de woorden ’op vertrouwen’ komen nu zijn mond niet uit. Dat is na deze zo knap geheim gehouden uitverkiezing tot Havenmeester van het Jaar voorlopig even een heel ander verhaal…

Foto’s Karla Denee

Reacties zijn gesloten.