Aqua Dubita: een verrassingstocht van bijna drie weken

Aqua Dubita begint in Woudrichem precies zoals het moet. Met een gezellig samenzijn van alle bemanningen van de vijftien deelnemende schepen.

Dat gebeurt op de Grand Cru van John en Jeannette Waleveld. Er is een drankje, een hapje en een lekker zonnetje, zodat we ook deels buiten kunnen zitten. Ook worden we door penningmeester Petra ’een beetje lichter gemaakt’. Géén draaiboek deze tocht – wel lege mappen. We gaan ons een kleine drie weken lang laten verrassen! Daarna verzamelen we bij de brug van de haven, om gezamenlijk naar restaurant Kruiden & Jasmijn te lopen voor ons openingsdiner. Dankzij het mooie weer kunnen we vooraf een drankje in de tuin van het restaurant nuttigen – met diverse lekkere amuses. Het diner is uiteraard binnen en na een welkomstwoord van John nuttigen we een uitstekend vier-gangenmenu. Het blijkt zelfs voor John en Jeannette een ’verrassingsmenu’. Dat heb je, als je een Aqua Dubita-tocht organiseert, dan is alles een beetje ’dubieus’.

De eerste verrassing is zaterdag dat we allemaal afzonderlijk of in kleine groepjes mogen vertrekken. De Grand Cru en de Akershorn varen vast vooruit om ons in de City Marina van Rotterdam te kunnen opvangen. Met de stroom volop mee zijn we binnen drie uur op de plaats van bestemming. Zondagochtend stappen we om half tien met prachtig weer in de bus die ons naar de Spidoboot James Cook brengt. We zitten allemaal op het bovendek, heerlijk in de zon. We worden verwend: koffie met appelgebak en slagroom. Langs Schiedam, Vlaardingen en Maassluis komen we bij de Maeslantkering. Beide keringen hebben een lengte van 236 meter. Met springtij en een noordwesterstorm kan het nodig zijn, om de Maeslantkering te sluiten en eenmaal per jaar gebeurt dit per definitie, als oefening. Na sluiting blijft de kering altijd een meter openstaan, zodat het water uit de Maas weg kan.

In de Europahaven (op de Eerste Maasvlakte) kunnen schepen van zo’n 400 meter lang en 60 meter breed liggen. We zien duizenden containers staan en immens grote kranen. Om 12.00 uur krijgen we een zeer gevarieerde warme en koude lunch in de vorm van een buffet, dat uit de vloer naar boven komt! Tijdens de lunch varen we de Tweede Maasvlakte binnen die nog niet helemaal klaar is. Begin 2015 zal deze officieel in gebruik worden genomen. Binnen Europa hebben we met Rotterdam de grootste haven, maar wereldwijd staan we op de vijfde plaats. De grootste schepen kunnen in 22 uur geladen en gelost worden. Op de Maasvlakte zijn golfbrekers voor de kustbescherming aangelegd, bestaand uit breuksteen en een kern van zand, hoogte veertien meter boven NAP. Waar de grootste schepen moeten kunnen varen is de vaargeul tot twintig meter uitgediept.

Bij ’Futureland’ legde de James Cook een uurtje aan en daar kunnen we films en plaatjes bekijken, alsmede botten en tanden, onder meer van mammoets, hyena’s en woelmuizen, die miljoenen jaren geleden op de Maasvlakte geleefd hebben en nu tijdens de baggerwerkzaamheden gevonden zijn. Interessant. Op de terugweg doen we nog een ’rondje Waalhaven’ en om 17.30 legt de Spidoboot weer aan in Rotterdam en brengt de buschauffeur ons terug naar onze boten. Al met al hebben we een geweldige dag gehad en nu maar wachten, welke verrassing ons de volgende dag wacht. We krijgen elke dag in de namiddag een enveloppe uitgereikt met het programma van de volgende dag.

De eerste groep vertrekt maandagochtend 19 mei om negen uur en de tweede groep een uur later. De bestemming is Kaageiland. Het wordt vandaag zo’n 24 graden. We varen stroomopwaarts langs Capelle aan den IJssel en na twee uur zijn we bij de Julianasluis in Gouda, waar we meteen in kunnen varen. Daarna trekken we langs Gouda, Waddinxveen en Boskoop. Als je individueel vaart en je hebt geen AIS is het aan te bevelen om na de brug van Waddinxveen op kanaal 10 te vragen of er beroepsvaart is vanuit Boskoop richting Waddinxveen, want als je op dat traject bij de bakboord bocht een binnenschip tegenkomt, dan kan je geen kant uit en word je ’gemangeld’. Bij Alphen aan den Rijn is een haven, waar grote binnenschepen met containers liggen, vandaar. Via de Oude Rijn, Woubrugge en de Braassem varen we naar Kaageiland, waar we na ruim zes uur varen arriveren. We leggen aan bij de Kaagsociëteit en hebben voor de rest van de dag geen programma.

De volgende morgen gaan we Mariszkà feliciteren met haar 65e verjaardag en natuurlijk wordt er gezongen. Om elf uur stappen we op de ’Partyboot’ en beginnen we aldaar met koffie. Er is ook nog tijd voor een drankje. Rond de klok van twaalf legt de boot aan bij de kaasboerderij Van Ruiten. We worden verwelkomd door de boerin op klompen. Er wordt ons uitgelegd hoe je kaas maakt. Voor tien kazen van tien kilo heb je 1000 liter melk nodig. Er gaan stremsel en andere producten in. Ook maken ze hier Leidse komijnekaas, brandnetelkaas, pestokaas en nog veel meer. We kunnen kaas, boter en eieren kopen en de handel floreert! Terug op de ’Partyboot’ wordt er een lunch geserveerd. Groentesoep, broodjes, krentenbrood, salades – het is prima geregeld. Op de terugweg varen we nog langs de werf van Van Lent en om twee uur zijn we terug bij onze boten. ’s-Middags krijgen we van Mariszkà en Jan de nodige drankjes en hapjes aangeboden bij de Kaagsociëteit. Het wordt heel gezellig. De rest van de dag zijn we weer vrij om te doen wat we willen.

De volgende stop wordt de Amsterdam-Marina. We varen in twee groepen. Vannacht hebben we heel wat stortbuien gehad en ook onweer. In de ochtend is het wat afgekoeld, maar volgens de weerberichten gaat het toch weer 23 graden worden. We varen over de Kagerplassen, de Ringvaart, langs Aalsmeer en het Amsterdamse Bos en het Nieuwe Meer. Na ruim drie uur arriveren we bij de Nieuwe Meersluizen. De sluis blijkt stuk te zijn, maar is snel gerepareerd. Na circa een half uur kunnen de eerste vijf schepen van konvooi 1 erin varen en we zijn er ook zo doorheen. Het is inmiddels bijna 24 graden en lekker zonnig. Voor ons vaart een kleine passagiersboot. Zodoende draaien alle bruggen vlot en zijn we snel door Amsterdam heen. Na elf bruggen, de Houthaven en een stukje Noordzeekanaal, waar het erg druk is met de beroepsvaart varen we precies volgens de planning om 14.00 uur de Amsterdam Marina in. Iedereen heeft van te voren al een ligplaats toegewezen gekregen. Die middag komen er twee hele grote cruiseschepen langs de Amsterdam Marina, leuk voor Herbert om op de film te zetten.

De volgende (donder)dag hebben we een beperkt programma. Na een gezamenlijk ontbijt bij ’Loetje aan het IJ’ kan iedereen doen waar hij of zij zin in heeft. Dat wordt dus Amsterdam – geen straf. Met de pont over naar Centraal Station en de stad in Het is weer een warme en zonnige dag, dus de terrasjes zitten vol. En wat is het gezellig bij het Rembrandtplein, het Leidseplein, langs de grachten en in de Kalverstraat. Hier kan je best een dagje doorbrengen. Je voelt je voeten wel na zo’n dag! ’s-Avonds zittten velen van ons weer te eten bij restaurant ’Loetje aan het IJ’, waar je vroeg moet zijn. Want het restaurant zit echt elke avond helemaal vol. We zijn er rond kwart voor zes en dan zijn bijna alle tafels al bezet. Het eten is perfect en niet duur, echt aan te bevelen! Omstreeks half tien ’s-avonds is de lucht helemaal oranjerood. Morgen mooi weer?

Helaas, geen mooi weer, deze vrijdag. Veel bewolking en af en toe een beetje zon. We steken in twee konvooien over en varen richting Oranjesluizen, dan het Buitenij op. Vervolgens langs Pampus en Muiden richting de Hollandse Brug. Aan stuurboord passeren we Naarden en gaan bakboord uit richting Almerehaven, waar we om 12.30 uur arriveren. De volgende dag begint met appelgebak in een restaurantje aan de haven. Dit krijgen we aangeboden door Rien Engelvaart, die ingeschreven had voor Aqua Dubita, maar om gezondheidsredenen helaas is afgehaakt. Om kwart over drie brengt de bus ons naar Bowling Almere. We hebben twee uur ons best gedaan, heel leuk. Herbert heeft het hoogste aantal punten! Meteen daarna gaan we in de bowling aan tafel om te steengrillen. Het is gezellig en zeer overvloedig. Vlees, vis, heerlijke sausjes. Jammer, dat we lang niet alles op kunnen. Om 20.00 uur brengt de bus ons terug naar de boten, zodat de liefhebbers op televisie de finale van de Champions League nog kunnen bekijken.

We gaan op de tweede zondag van de tocht, de 25ste mei, richting Harderwijk. Weer in twee groepen. Over het Gooimeer en het Eemmeer varen we richting Amersfoort en Spakenburg en de Nijkerkersluis. Langs jachthaven Nulde en Strandhorst gaat de tocht verder naar Harderwijk. Bij het binnenvaren zien we aan bakboord een grote zandvlakte, waar na sanering of verplaatsing van bedrijven een boulevard moet komen, 1600 woningen in en aan het water én heel veel parkeergelegenheid. Het zal nog wel jaren duren voordat alle plannen zijn gerealiseerd zijn. De volgende dag staat er ’s-middags een bus klaar om ons naar de Yakultfabriek op het Industrieterrein van Almere te brengen. Tijdens een kopje koffie krijgen we uitleg over het productieproces. Een flesje Yakult bevat 6,5 miljard goede bacteriën, die voor een gezonde darmflora moeten zorgen. Men produceert hier 600.000 flesjes per dag. De bacteriën worden gevriesdroogd uit Japan ingevlogen. In de fabriek kunnen we achter glas het productieproces bekijken. Robots verpakken en stapelen de dozen op pallets. We krijgen allemaal een koeltas met 21 flesjes Yakult (drie verschillende soorten) mee.

Aqua Dubita zet de volgende dag koers naar Vollenhove. Eerst in het zonnetje, vanaf een uurtje of één in de regen. Is niet erg. Om half vier meren we aan. De regen fungeert een dag later wel als stoorzender. De nattigheid houdt maar niet op. Om half een vertrekken we met een huifkar naar De Strandhoeve, maar de geplande picknick wordt een lunch in het restaurant. Daarna beginnen we aan een avontuur. We vertrekken met vijf Tuk Tuks naar Giethoorn langs vele ondergelopen landerijen en het blijft maar regenen. In Giethoorn genieten we van een kopje koffie om vervolgens via de kortste route terug te rijden naar de Strandhoeve. Een knappe prestatie van onze KNMC-chauffeurs, die nog nooit een Tuk Tuk hebben bestuurd. Ook zij genieten van de ’aangeklede borrel’ waarna de huifkar ons terugbrengt naar onze boten.

Hemelvaartsdag. Acht graden en regen. De Toertochtleider vertrekt al om half negen, via het IJsselmeer naar Lemmer. De rest vaart weer op eigen gelegenheid. De Bontekoe maakt om kwart over negen los en er varen acht boten met Dick mee. De regen houdt gelukkig snel op. We varen eerst een stuk terug door de Kadoelenbrug en dan via het Ramsdiep en het Ketelmeer naar het IJsselmeer. We passeren Urk. Oostenwind, kracht drie, vier. Om kwart voor twee liggen we al in de Prinses Margrietsluis, de zon is ook al gaan schijnen. Om half drie ligt onze groep vast in jachthaven Iselmar van Lemmer. De drie andere boten hebben de route via Blokzijl, de Kalenbergergracht en het Tjeukermeer genomen en arriveren een uurtje later.

Op vrijdag een zeildag met de luxe clipper ’Elisabeth’. We vertrekken om 10.00 uur. De sluis hebben we snel achter ons. Met windkracht 3 en een zonnetje erbij is het heerlijk zeilen. De koffie met appelgebak gaat er ook weer gretig in. En wat een rust, zeilen, geen motor! De mannen mogen helpen met sturen en het hijsen van de zeilen . Na de koffie wordt er al snel overgegaan op wijn, bier en ander lekkers. De stemming stijgt. En ook de lunch, die door de schipper vers is bereid, is erg lekker. Voor het overstag gaan, zijn er drie extra mannen nodig, daar is genoeg belangstelling voor. Het is rustig op het IJsselmeer. We zeilen terug richting Margrietsluis en iedereen is aan het gissen, waar we de volgende dag naar toe gaan. Maar als we in de sluis de enveloppen met het programma voor de volgende dag van Jeannette krijgen, blijkt dat we nergens heen gaan. We blijven nog een dag in Lemmer liggen.

Om één uur verzamelen we die dag op het terras van restaurant Iselmar bij de haven. Iedereen krijgt een schort voor met de naam van de boot en met Aqua Dubita – KNMC – 2014 erop. Harm en Bart Kay uit Den Oever verzorgen een paling workshop. Dat kunnen ze wel. Ze zijn niet voor niets al tweemaal eerste geworden op het Nederlands kampioenschap palingroken. We krijgen uitleg over hoeveel zout in het water moet en hoe lang de paling in dat zoute water moet liggen. Om de tien minuten moet er iemand in de emmer roeren . Na een uur halen we de palingen uit de emmer en leren we, hoe we 8 palingen aan een stang moeten rijgen. Eerst wordt het vuur in de rookoven aangestoken met houtblokjes, die de mannen hebben klein gehakt. Vervolgens moeten ze zo’n twintig minuten drogen boven de rookoven. Daarna worden de stangetjes met de opgeprikte palingen in de ton gehangen. Het begint al snel lekker te roken. De wijn vloeit weer rijkelijk . Ook zijn er hapjes. Na een uurtje bij een temperatuur van 60 – 70 graden zijn de palingen gereed voor consumptie – goudbruin en mooi glanzend. En ze zijn lekker! We krijgen allemaal een pond paling mee en mogen meteen proeven!

Op zondag voert de tocht via het Prinses Margrietkanaal, de Grote Brekken en het Koevordermeer naar een betonde vaargeul en de openstaande Joustersluis. In de passantenhaven van Joure krijgen we onze ligplaatsen aangewezen. Velen gaan de stad verkennen. Leuk centrum met veel winkels en restaurants. De winkels waren dicht, jammer! Maar morgen is weer een dag! Een bus brengt ons die (maan)dag naar Heerenveen, naar de Batavusfabriek. Daar worden we om 13.00 uur ontvangen, met koffie en oranjekoek. Dan is er de presentatie met uitleg en de rondleiding door de fabriek. Batavus bestaat al 110 jaar. De eerste bromfiets is in 1936 gemaakt. In 1964 is er de fusie met Gazelle, in 1986 volgt de overname door ATAG en uiteindelijk de aansluiting met de Accel-groep. Sinds 1993 is Batavus de hoofdsponsor van de voetbalclub Heerenveen. Jaarlijks produceren zij wereldwijd 1,8 miljoen fietsen met een omzet van 849 miljoen euro, waarvan 25% in Nederland.

Er is momenteel een toenemende trend voor elektrische fietsen. We komen eerst in de wielenmakerij. Veel werk gebeurt handmatig, maar sommige onderdelen gaan automatisch, onder meer met kleine robotjes. De spaken gaan erin, dan de velglinten en daarna gaan de banden erom. In de spuiterij wordt deels handmatig gewerkt. Op het laatst wordt alles geassembleerd en dan verpakt. De frames en een aantal andere onderdelen komen nu uit China. De fabriek maakt steeds kleine series, binnen één minuut kan tijdens het spuiten op een andere kleur worden overgegaan. Zo kunnen zij de fietsen binnen vier dagen na bestelling afleveren. Heel veel fietsen zijn steeds op voorraad. Dankzij de computers beschikt het bedrijf over een prima logistiek. Op het laatst mogen we het Batavus-museum bekijken. Daar staan nog houten fietsen en fietsen met een heel groot achterwiel. Ook héle oude motoren. Voor mij is er geen geschikte fiets bij, ik fiets nooit. Misschien zou de driewieler in het museum voor mij nog een oplossing zijn geweest! Na het museumbezoek krijgen we nog en hapje en een drankje en vervolgens brengt de bus ons terug naar Joure.

De TTL vertrekt op de slotdag om twaalf uur richting Langweer. De rest volgt in groepjes van drie of vier boten. We hebben volop zon en bijna geen wind. Na een uurtje varen via de Zijlroede en de Langweerder Wielen arriveren we in de jachthaven van Langweer. ’s-Avonds is er het slotdiner in restaurant ’t Jagertje. Na het voorgerecht memoreert John in zijn toespraak nog het één en ander over de tocht en krijgen de krantenvrouw, de verslaggeefster, de penningmeester, de fotografe en de bezemboot een leuke attentie; het is een setje van vier foto’s in lijstjes. Dan volgt nog een geestig en gevat dankwoord van José van der Pol. John en Jeannette ontvangen van Mariszkà een glazen standaard met ’Aqua Dubita KNMC 2014’ en van alle deelnemers aan de tocht kaartjes voor een musical. Na een uitstekend diner nemen we afscheid van elkaar. Ik denk, dat iedereen het ermee eens is, dat John en Jeannette deze tocht fantastisch hebben georganiseerd én geleid. Bedankt, John en Jeannette!

Helga van Dorp.

Reacties zijn gesloten.