’Schavuiten’ van de KNMC op de Wallen

Bij het havenkantoor verzamelen wij ons, dat wil zeggen, de schavuiten die hebben gekozen voor de tocht over de Amsterdamse Wallen. Met zelfs nog wallen onder de ogen van enkele late drankjes de dag ervoor, worden we liefderijk opgevangen door ’Dolly’ met de toepasselijke naam, alhoewel Dolly Parton toch een stukje gezetter aanblik had.

We volgen onze  leader en ’Wallenspecialist’, herkenbaar aan de oranje hoed, allemaal  keurig en proberen haar vooral niet kwijt te raken. Iets dat later een bijna onmogelijke opgaaf zal blijken te zijn. Met een enorm enthousiasme en een brede lach op haar gezicht beschrijft zij perfect de uitvoering van het oudste beroep der wereld in Nederlands oudste en grootste ’Red Light District’. Zij legt hierbij de nadruk op het feit dat die lady’s achter de ramen ook mensen zijn die normaal, net als iedere ander mens, serieus genomen willen worden. Verder wijst zij erop dat we ons niet te uitdagend moeten gedragen, wat voor sommigen onder ons best een moeilijke opdracht is. Er zijn vrouwen die het vak uitoefenen met veel plezier, ook voor zichzelf, maar de meeste hebben toch financiële overwegingen.

Na genoten te hebben van een welverdiend kopje koffie op een zonnig terras zijn we twee dames kwijt. Is eigenlijk geen groot probleem, dames genoeg in deze omgeving. Gelukkig heeft Dolly bij het begin van de tocht afgesproken om in zo’n geval bij het ’Baantjer Museum’ aan de Warmoesstraat opnieuw te verzamelen. We zijn dus snel weer compleet. Vervolgens weer veel gezien, een echte seksshop bezocht alwaar wij er achter kwamen dat we eigenlijk nog recht hebben op een tegoedbon om dingen uit te proberen die we in onze jeugd gemist hebben. We eindigen in een café naast datzelfde museum van Baantjer met een wijntje of een borreltje. Dit geheel en al betaald door Henk, de man van Dolly, vanwege zijn verjaardag!

Dolly vertelt tot slot nog een leuke anekdote. Aan het eind van de Zeedijk heeft in lang vervlogen tijden hotel ’De Aap’ gestaan. Erg goedkoop en goed te betalen voor de ontelbare zeelieden die Amsterdam altijd hebben aangedaan. Handig ook, want de zeelieden raken eenmaal aan land vaak toch al een fors deel van hun loon kwijt aan hun tijdelijke vriendinnen (of vrienden) op de Wallen. Het goedkope hotel heeft echter een nadeel; het stikt daar van de vlooien en luizen. Als ze weer aan boord gaan van hun schip, nemen ze al die lieve beestjes natuurlijk mee. Reden voor hun collega’s aan boord om de onsterfelijke woorden uit te spreken: ’Zeker in De Aap gelogeerd’!

Dolly bedankt voor de leuke dag en perfecte uitleg.

Paul Graafland

Reacties zijn gesloten.